Voor niets gaat de zon op….

12 02 2016

Een uitspraak die mijn vader vaak gebruikte om mij duidelijk te maken dat ik bij “gratis” mezelf altijd kritisch moest afvragen, hoe “gratis” is die gratis en wordt er van jou in ruil echt niets verwacht? En… “Voor niets gaat de zon op”, is precies wat ik dacht toen ik het artikel “Nieuwe sociale media-rechtszaak op komst?” las.

privacy2Velen van ons maken gretig gebruik van de sociale media: op Facebook plaatsen we foto’s om aan onze vrienden en familie te laten zien hoe goed het met ons gaat en we blijven dankzij Facebook in contact met mensen die we anders al lang uit het oog waren verloren, op Twitter kunnen we vrij kritiek geven op alles en iedereen die vroeger veel onbereikbaarder waren en op Pinterest doen we tal van ideeën op voor ons interieur, in de keuken, feestjes, etc. En dat allemaal… gratis. Of dat denken vele van ons toch.

Ik moet dan altijd een beetje lachen als ik, zoals in bovenstaand artikel, lees dat onze ministers een einde wil maken aan het misbruik van deze sociale netwerksites. Ze gebruiken de persoonsgegevens voor commerciële doeleinden en zijn daar onvoldoende transparant over en daarom…  zullen we ze boetes opleggen. Facebook heeft zijn eerste stappen al gezet om onze privacy te beschermen. Als je geen Facebookaccount meer hebt, kun je nu ook geen profielen meer bekijken. Heel wat gemor bij mensen die wel dagelijks naar de Facebookpagina van hun favoriete zender gingen kijken. Mocht ik Facebook nu zijn, ik zou Facebook gewoon betalend maken in België als jij niet wil dat je gegevens voor commerciële doeleinden gebruikt zal worden. Hup, alweer veel gemor voor de mensen, want dat zou toch een gratis dienstverlening moeten zijn? Dank u wel mijnheer de minister.

 

Misschien moet de politiek in plaats van hun tijd en energie te steken in nutteloze rechtszaken, misschien eens tijd steken in een algemene herziening van onze wetgeving? Al meermaals is immers gebleken dat deze volledig achterhaald is aan onze huidige maatschappij. Hoe zeer kun je iets nog privé noemen, als je het op je eigen online profielpagina gooit? Misschien moeten we ons onderwijs aanpassen en ervoor zorgen dat mediageletterdheid mee wordt opgenomen in het lessenprogramma? Misschien moeten we mensen (opnieuw) leren omgaan met informatie en hier met een kritisch oog leren naar kijken? Misschien moeten we onszelf de vraag stellen, vind ik het zo erg om reclame op maat te krijgen? Misschien moeten we zelf eens leren de voordelen af te wegen tegen de mogelijke nadelen en voor onszelf de keuze maken of het de moeite waard is op de sociale media aanwezig te zijn?

En daarnaast stel ik mij vooral de vraag: waarom zijn die sociale media weer de kop van jut? We hebben allemaal wel een klantenkaart van een winkel. Hoeveel van die winkels houden niet bij wat jij precies in je winkelkarretje legt en hoeveel van die winkels passen de reclame die je in de bus krijgt niet aan aan wat jij maandelijks gaat aankopen? Moeten we die winkels dan ook allemaal achtervolgen? Hoe transparant zijn die winkels over wat er gebeurt met onze gegevens? Uiteindelijk zijn het dezelfde technieken die gebruikt worden.

Is privacy dan voor losers? Neen, dat ga je mij niet horen zeggen. Ook ik vind dat een aantal gegevens geheel privé moeten blijven. Zo heb ik bijvoorbeeld liever niet dat heel de wereld mijn bankzaken kan inkijken of mij live kan volgen terwijl ik een douche neem. Maar dit zijn dan ook geen zaken (ja er zijn er een aantal ;o)), die ik niet op mijn sociale media kanalen deel.
Gaan sommige bedrijven (zowel online als offline) te ver? Ja. Vind ik dat de overheid daar dan niets aan moet doen? Neen, de overheid heeft hier zeker een belangrijke wetgevende rol in te spelen. Maar ik vind wel dat de perceptie moet veranderen. Sociale media zijn té vaak de grote boeman, er wordt de mensen voor ogen gehouden dat sociale media het grote gevaar zijn. Maar is heel die discussie van vandaag geen algemeen marketing probleem? Hoe ver willen marketeers gaan om ons zo veel mogelijk reclame op maat te bezorgen om ons op die manier te overtuigen van nog meer producten te kopen?

Om het heel eenvoudig te zeggen. Wapens zijn niet gevaarlijk, maar wel de persoon die het gebruikt. Moet het wapen dan verboden worden of moet er meer sensibilisatie komen over de gevaren bij de gebruiker van het wapen? Moeten we gebruikers van wapens de nodige opleidingen geven? Moeten we de gebruikers van wapens ook beschermen tegen zichzelf? Just Saying…

 

 





Social media… a new way of working… a new way of living…

2 06 2011

Op 26 mei organiseerde de FOD Sociale Zekerheid een nieuwe Twitterdag. Wegens een drukke agenda had ik de twee vorige sessies al moeten missen, dus besloot ik mij in te schrijven voor de FR sessie. Ik had al veel over de nieuwe aanpak van deze FOD gehoord, ik volgde Frank Van Massenhove al een tijdje  en het werd dus dringend tijd om de proef eens op de som te nemen. Ging het er bij hen nu echt zo anders aan toe? Een nieuwe wereld ging voor me open…

Telewerken, werken met vaste tartgets, don’t work love, geen vast bureau,… termen die je misschien niet vlug op een overheidsdienst kleeft en toch zijn het net deze woorden die de FOD Sociale Zekerheid omschrijven. Ik was aangenaam verrast toen ik in de gebouwen van de FOD sociale zekerheid rondliep. Het gaf me moed… moed om te blijven geloven dat verandering mogelijk is! Ik ben ervan overtuigd dat dit tijd zal nodig hebben. Een mentaliteitsverandering komt er immers niet van vandaag of morgen, maar niets is onmogelijk.. dat was voor mij nu wel duidelijk. En zelf als hipste ambtenaar… hoedje af!

Check out de video en mijn interview: http://socialsecurity.fgov.be/fr/over-de-fod/organisatie/twitterdagen/260511.htm





Innovatie: de brug naar 2020, ook voor de overheid…

27 05 2011

Strategic Seminars, de organisatie was mij geheel ongekend, maar toen ik de titel van deze conferentie zag staan, was mijn nieuwsgierigheid onmiddellijk geprikkeld. De conferentie zou geopend worden door Frank Van Massenhove, de goeroe voor heel wat ambtenaars 2.0 en een verdediger van “the new way of working”. Don’t work, love of “freedom + responsibility = performance
+ happiness” het zijn maar enkele van de spirituele termen die hij samen met zijn web2.0 ambtenaren vrolijk in het rondstrooit. Ik ben alvast nog niet veel non-believers in Frank tegengekomen, dus dit moest alvast een mooi begin worden van een fijne dag. Hij werd opgevolgd door enkele sprekers die het hoofdzakelijk over de “cloud” en privacy hadden.

Wegens andere voorbereidingen, moest ik de voormiddag jammer genoeg aan mij voorbij laten gaan. Maar rond kwart na 12 verliet ik toch vol enthousiasme de gebouwen van de FOD Economie naar #inno2020. De tweets hadden al kunnen voorspellen van wat ging komen. Ik werd van de Twitterberichten niet echt warm of koud. Hier en daar wat enthousiasme, maar ik merkte toch al gauw
dat de deelnemer vooral het “innovatieve” aspect van heel dit gebeuren gemist hadden. Maar… misschien was dit wel de verrassing voor de namiddag?

Toen ik rond half 1 toekwam kreeg ik verrassing één voorgeschoteld. Ik dacht nog wel een hapje mee te kunnen eten met enkelen van mijn Tweeps… Zo verkeerd gedacht. Mmm dat hapje werden dan maar enkele Delacre koekjes, maar goed, het was beter dan niets en ik zal maar denken, goed voor de lijn. Bovendien kwam ik wel heel wat bekend (virtueel) volk tegen. Dus ik had
zeker geen spijt dat ik mij zo vlug gehaast had. Vol verwachting trok ik naar lezing één…

Adobe zou ons die namiddag presenteren hoe het gebruik van mobiele applicaties en social media de communicatie tussen overheid en burgers kan verbeteren. Je leest het goed, dit thema sloot perfect aan bij mijn thesis… of ja… zou dat moeten gedaan hebben. Groot was mijn ontgoocheling toen het op deze “innovatieve” dag ineens over Content Management System ging. Dit konden ze niet menen?  Na een halfuur presentatie en heel wat gegrom rondom mij, had ik het gehad… Mijn eerste
misnoegde Tweet ging de wereld in. En ik was niet de enige. De ene na de andere frustrerende tweet volgende zich op.  Toen het ook enkele malen fout liep met de presentatie, was het hek helemaal van de dam… Eén ding was duidelijk: het aanwezige publiek had een duidelijke stem.

De stem werd door de organisatie gehoord. De spreker werd van het podium geroepen en gedaan was de presentatie. Korte excuses van Strategic Seminars en de koffiepauze begon een halfuurtje vroeger.

Straffe case hier wel. Een 20-tal Twitteraars lieten hun stem horen en 2 sprekers moesten wat verbaasd het podium verlaten toen de organisator met het schaamrood op zijn wangen de situatie recht probeerde te trekken. Eén ding mag gezegd: respect voor de organisatie om deze beslissing te nemen. Ook het daaropvolgende debat over “Welke mogelijkheden bieden sociale
media aan de overheid” verliep zéér vlot, dankzij een goede interventie van de moderator, die nu begrepen had wat het publiek wou. Mooi rechtgezet, mooie vorm van de macht van de media.

Toch enkele nuances.

Eerst en vooral, respect voor die twee sprekers. In tegenstelling tot wat mag gedacht worden Christophe Rooms en Marc Meewis van AdobeSystems zijn zeker geen slechte sprekers, in tegendeel. De inhoud van de presentatie paste hier echter gewoon niet bij het
publiek. Een overgroot deel ambtenaren en ambtenaren die al een tijdje mee draaien in het web2.0 verhaal. Het was een pijnlijke confrontatie, waar ik als ambtenaar even het gevoel had of Adobe dacht dat wij helemaal nog niet mee waren. Is dit nu de fout van de spreker? Als organisator van evenementen, zou ik durven zeggen van niet. Alles hangt af van een goede briefing en van het
doornemen van de PowerPoint op voorhand om dit soort problemen te vermijden. Al kan dit de beste overkomen. Maar vroeger werd er dan zacht gemompeld in de zalen, nu wordt de frustratie gewoon de wereld in gestuurd. Dit wordt een uitdaging voor heel wat organisatoren, ook ik heb dat begrepen.

Respect voor de organisatie voor de tussenkomst, maar dit kon wel wat subtieler. Hadden die sprekers nu gewoon een klein briefje gekregen waar op stond dat ze binnen 10 min moesten afronden en een korte uitleg waarom, of had de organisator teken gedaan vanuit de zaal om af te ronden, was de situatie heel wat minder pijnlijk geweest. Want ja… die 20 Twitteraars, die hadden geweten wat er aan de hand was, maar die 80 anderen hadden wellicht niet kunnen volgen.

Hier wordt nog maar eens het belang aangetoond van het kiezen van een juiste titel van zowel de conferentie als de presentatie.  Je wekt een aantal verwachtingen en als die dan niet worden ingevuld… krijg je de Adobecase.

En om af te sluiten: als je het wilt hebben over innovatie, over de toekomst van de overheid, etc. zorg dan vooral dat je zelf mee bent. Geef de hashtag op voorhand en vooral maak ze bekend. Probeer ook wat innovatieve middelen te gebruiken. Zo was mijn verbazing groot dat er geen tweetwall aanwezig was. Dit had deze pijnlijke situatie kunnen vermijden…  Want ik ben er zeker van dat als de twee heren van Adobe de eerste reacties hadden gezien, ze onmiddellijk hun presentatie hadden aangepast, om het publiek toch naar hun hand te zetten.

Al bij al, zeker positief over mijn dag. AdobeSystems en Strategic Seminars hebben hier samen met de aanwezige deelnemers een stukje geschiedenis geschreven. Ik ben er zeker van dat hier nog veel over gepraat zal worden. Als er nog iemand in de zaal zijn twijfels had over de impact van de sociale media, dan denk ik dat die twijfels nu als sneeuw voor de zon verdwenen zijn…





hipste ambtenaar van de 21ste eeuw

14 04 2011

Een titel die ik met de nodige trots zal dragen, de rest van mijn carrière!

Het was even verschieten toen ik een telefoontje kreeg van Peeters en Pichal die me vertelden dat ik werd uitgekozen tot vrouwelijke hipste ambtenaar. Maandagochtend werd ik in de studio verwacht en kon ik me vrij maken? euh.. euh, ja zeker? Geen idee van wat ik daar moest gaan doen, besliste ik om ’s ochtends vroeg uit de Ardennen te vertrekken naar de VRTtoren.  Als hippe ambtenaar moest ik toch laten zien dat ik efficiënt was, en een weekje Ardennen zou me dus niet tegenhouden om in de studie te verschijnen.

En zo gebeurde het, live in de studios van Peeters en Pichal, het bracht de nodige zenuwen met zich mee, maar blijkbaar bracht ik het er toch niet al te slecht van af… Luister zelf:  

Het was een fijne ervaring en ja… ik zou het wel opnieuw moeten doen. Misschien moet ik stilaan toch een carrière als woordvoerster opteren? ach we kunnen maar blijven dromen :). Op de titel blijf ik alvast fier. Als ze me nu vragen wat ik doe, zal mijn antwoord niet meer zijn: bediende in de openbare sector, maar wel: hipste ambtenaar van de 21ste eeuw, en u? Ik vecht al een tijdje tegen dat typische beeld van de collega’s, omdat ik weet dat er zoveel zijn die niet aan dit beeld beantwoorden en dat er zeker een evolutie merkbaar is bij de overheid. Ik heb de titel dan wel gekregen, maar eigenlijk wil ik deze titel opdragen aan al diegenen die het beeld van de saaie, luie en trage ambtenaar willen veranderen en elke dag hard werken om dit tegen te spreken. Maar de overheid blijft een log en administratief systeem dat we dus niet van vandaag op morgen kunnen veranderen, maar Change? Yes we can! Ik krijg dan wel geen dertiende maand, geen maaltijdchecks, geen ipad en geen gigantisch salaris maar ik hou wel van mijn job en de fantastische collega’s… is dat geen rijkdom op zich?

Aan mijn chef en Minister: die Ipad is natuurlijk wel altijd welkom!





Een heerlijke twunch op het dakterras van Q

3 03 2011

Gisteren was ik aanwezig op het dakterras van Minister Van Quickenborne. Een twunch is een Vlaams/Belgisch/ Antwerps?! iniatief dat binnenkort zo’n goede drie jaar oud is. Toch was het mijn allereerste deelname en ik heb het gevoel dat er nog wel zullen volgen. Een twunch is een een lunch die georganiseerd wordt door en voor Twitteraars en deze keer was gastheer van dienst de Twitterminister Q.

Vooral het thema was was bijzonder interessant: overheid en sociale media. Er werd gekeken naar de toekomst van de overheid en wat we konden leren van web2.0. Opengov is de toekomst en die toekomst ligt misschien wel heel dichtbij? Aangezien mijn thesis meer gericht is naar sociale media, bracht het mij niet veel extra inhoud bij voor de thesis, maar ik kon wel wat nieuwe contacten leggen die me verder kunnen helpen bij mijn onderzoek. ❤ networking!

Belangrijkste positieve punten waren de positieve commentaren van medetwitteraars en van de pers. Velen waren verbaasd dat de overheid toch bezig is met open data, cloudcomputing, web2.0 etc. Inderdaad, we spelen niet allemaal een hoofdrol bij “de collega’s” of “het eiland”. Er is ook een massa aanwezig die klaar is om de cultuur binnen de overheid te wijzigen en ik heb toch het gevoel dat die groep stilaan groter wordt, great! There’s a future!

Deze twunch was voor mij alvast een zeer fijne ervaring, gaat er iemand mee naar de volgende?