Mama worden…een lesje in loslaten.

25 08 2015

Lieve prins Robbe werd vorige week 1 jaar. Door de rollercoaster van de afgelopen week had ik er de tijd, noch de fut voor, maar bij 1 jaar mama zijn hoort natuurlijk ook een blog. De voorbije twaalf maanden vlogen voorbij. Twaalf maanden met onze kleine prins… 12 belangrijke lessen…

1.De roze wolk bestaat niet 

Toegegeven ik heb geluk gehad. Vanaf moment 1 nam Robbe goed de borst, de eerste nacht sliep hij 7 uur aan één stuk en pas na 3 dagen hebben we hem horen huilen. Maar het is niet altijd zo. Mama worden is best vermoeiend en als je geen last hebt van de vermoeidheid dan zijn er die dekselse hormonen wel. Er zijn dus het afgelopen jaar zeker ook dagen geweest dat ik gevloekt heb, dat ik slaap nodig had en dat ik traantjes gelaten heb… Maar één ding klopt wel… Die kleine spruit van je kijkt je met een grote glimlach aan en je bent alles snel vergeten.

2. Je kind moet eten (of dat nu borst- of flesvoeding is)

11949359_10153549962122505_1749854537857415195_n

De discussie die ik het afgelopen jaar wellicht het meest gehoord heb: borst- of flesvoeding. Jeetje, je kind moet eten hebben. Wat je je kind te eten geeft dat is je eigen beslissing als moeder. Zowel jij als kind moeten je goed voelen bij de keuze en dat is al wat telt. Dus neen, het één is niet beter dan het andere. En neen, het is niet omdat je borstvoeding geeft dat je kind nooit zal doorslapen en het is niet omdat je flesvoeding geeft dat je kind gedoemd is om een dikkertje te worden!  Voor alles geldt: doe het met mate… en vooral…met liefde.

Lees ook: Borsten- of flessenbaby 

 

 

3. De vroedvrouw stelt je emotioneel beter gerust dan de gynaecoloog

Ik kan het elke mama2Be aanraden om naast de gynaecoloog ook op zoek te gaan naar een vroedvrouw in de buurt. Ze heeft me tijdens de zwangerschap mee opgevolgd. Zeker toen ik onze kleine Prins nog niet kon voelen, was ik heel blij dat zij er was. Ze doet enkele tussentijdse echo’s en je kan bij haar terecht met al je vragen. Niet enkel de medische, maar ook de emotionele. Een punt waar sommige gynaecologen (ik ga niet veralgemenen) niet altijd zo sterk in zijn. Na de zwangerschap kwam ze ook nog enkele keren langs. Ze stelde me gerust, moedigde me aan, leerde me enkele leuke weetjes over baby’s. Een dikke duim dus voor de vroedvrouwen en een beroep dat zeker wat meer eer mag aangedaan worden!

4. Je zwangerschapsverlof vliegt voorbij

Een massa plannen had ik voor tijdens mijn zwangerschapsverlof. Mijn to-do lijstje ligt er nog steeds. Je krijgt gewoon andere prioriteiten als je kleine pruts er is en elke minuut tijd die je vrij hebt, die wou ik met mijn Prins spenderen. Ben je zwanger? Stop dan maar met plannen maken en zie gewoon wat er op je afkomt.

5. Elke mama is onzeker 

Het is zoeken. Vanaf dag 1 moet je je kindje leren kennen en vooral signalen herkennen. Heeft hij nu honger? Zou hij pijn hebben? Of heeft hij het koud? Je bent onzeker en je hebt vaak heel wat vragen. Weet lieve mama’s dat er geen stomme vragen zijn. Dankzij onze nieuwe netwerkmaatschappij is het mama worden denk ik net iets makkelijker geworden. Op Facebook bestaan heel wat mama groepjes waar je met al je vragen en onzekerheden terecht kan.  Ziet de kakapamper van je kleine spruit er wat anders aan? Neem een foto, smijt hem op Facebook en iedereen heeft zijn mening wel klaar!

6. Je kan niet naar iedereen zijn tips luisteren

Het voordeel van de netwerkmaatschappij is ook onmiddellijk een nadeel. Ieder heeft zijn mening en iedereen heeft honderden tips en adviezen, maar je kan ze niet allemaal opvolgen. En dat hoeft ook niet. Volg gewoon je mama hart. Als mama wil je het beste voor je kind, bijgevolg is elke keuze, de juiste keuze.

7. Je kunt je baby niet verwennen

11918950_10153549962017505_6543844640838218269_nIk ben een overtuigde draagmama. En ook de papa is helemaal verkocht aan zijn draagdoek. Hoe vaak hebben we niet moeten horen: goh maar zo heel de tijd tegen jullie dragen, zie maar dat je hem niet te hard verwent, straks wil hij alleen nog maar bij jullie zitten. Wat een onzin. Een baby heeft zijn mama en papa nodig. Dat is met de natuur zo meegegeven. Heb jij al ooit een dier in het wild tegengekomen dat zijn kind van het nest weglegt? Wij kozen dan ook van in het begin voor een co-sleeper. Een bedje naast ons grote bed. Zo ligt onze kleine Prins in zijn eigen nestje, maar toch lekker dicht bij mama en papa aan. Heel makkelijk voor als hij ’s nachts honger kreeg. Vaak uit mijn bed moeten als mama? Ik ben nog nooit uit mijn bed gemoeten.  Ook hier geldt de belangrijkste regel: volg je hart en het komt wel goed. Verwennen dat begint op latere leeftijd, maar niet als baby.

8. Mamavriendinnen zijn de perfecte zelfhulpgroep

Ik had geluk. Heel wat vriendinnen in mijn nabije omgeving werden ook net mama of ik leerde nieuwe mamavriendinnen kennen. Je merkt onmiddellijk dat je naar elkaar gaat toetrekken. We zijn dan ook het ideale zelfhulpgroepje. We kunnen bij elkaar terecht met al onze onzekerheden en krijgen daar dan ook onmiddellijk de bevestiging dat we niet de enige mama’s zijn die onzeker zijn. Bovendien deel je ervaringen met elkaar en samen weet je gewoon meer. Een dikke dank je wel dan ook aan de mamavriendinnen die mij het afgelopen jaar mee geholpen hebben bij het mama zijn!

9. Het evenwicht gezin-werk is onvindbaar

Vooral de eerste maanden dat ik terug ging werken heb ik naar dat evenwicht gezocht. Ondertussen ben ik gestopt met zoeken. Een evenwicht kon ik niet vinden. Ik doe mijn job nog steeds graag. Communicatie en sociale media zijn voor mij meer dan alleen een job, maar ook een passie. Ik wil geen keuze maken tussen de passie en de liefde.

Botst het soms… ja. Maar ik heb dat leren aanvaarden en dan gaat alles vlotter. Ik merk dat ik de tijd met mijn Prins onmisbaar vind en op die momenten liever geen tijd geef aan de passie. Maar zo nu en dan komt de passie opflakkeren en dan weet ik dat ik weer even een keuze moet maken. Dat is ok. Immers… elke keuze die ik als mama maak, is de juiste keuze :).

Lees ook: De carrière mama of de mama carrière 

10. Alle kinderen zijn anders… gelukkig maar

11898822_10153549958007505_5762540361289441353_nDraait Robbe al? Kan die van jou al kruipen? Stapt hij al? Zegt hij al iets? Hoeveel tandjes heeft hij al? Allemaal vragen die op je afgevuurd worden als je mama bent. Als ik iets geleerd heb de afgelopen maanden is dat elk kindje anders is. En ja er bestaan “gemiddeldes” maar het is niet omdat die bestaan, dat je daaraan moet voldoen.

Elk kind heeft zijn eigen ontwikkeling, zijn eigen voorkeuren en zijn eigen prioriteiten. En gelukkig maar. Stel je voor dat je kind al vanaf dag 1 een concurrentiestrijd zou moeten voeren met de rest van de wereld? Neen hoor kleine Prins, ontwikkel jij maar lekker op jou tempo. Je doet het schitterend.

11. Me-Time & Partnertime: iets kostbaar, investeer erin 

Als ik de afgelopen maanden heelhuids ben doorgekomen als mama is dat mede dankzij de hulp van mijn verloofde (ja nu ik dit mag zeggen :)). Hij is de ideale partner voor mij, maar ook een super papa voor Robbe! Hij maakte tijd voor Robbe. Tijd om te knuffelen, tijd om samen in de zetel te liggen, tijd om te spelen, maar ook: tijd om in het badje te gaan, tijd om de pamper te verversen, tijd om even over te nemen zodat mama wat slaap kon inhalen. Dank je wel daarvoor lieve schat!

Tijd steken in elkaar bleef voor ons dan ook belangrijk. Af en toe Robbe achterlaten bij de bomma (ook een dikke dank je wel aan de bomma voor haar tijd, lekker eten en goede zorgen!) en gewoon onder ons tweetjes nog eens genieten van een rustig avondje. Dat moet kunnen. Af en toe moet je die mama- en papajas aan de kapstok durven hangen en weer gewoon met zijn tweetjes kunnen zijn. En natuurlijk babbel je het eerste halfuurtje over je kindje. Dit is ook de ideale moment om wat te reflecteren, maar verplicht elkaar erna om ook gewoon over elkaar te babbelen. Steek tijd in elkaar en investeer in je relatie.

image

Niet enkel in je relatie, maar ook jezelf. Af en toe had ik nood aan mijn ladiesnights. Eventjes weg met de dames. Even niet mama zijn, maar even girliethings doen. Dat zijn avonden dat je heerlijk geniet en daarna kom je thuis en geniet je gewoon eens zo hard van je kindje… en je partner.

Een kindje krijgen is vanaf de eerste minuut loslaten

Vanaf de allereerste minuut leer je als mama loslaten. De navelstreng wordt doorgeknipt en je moet leren je kind zijn eigen gang te laten gaan. Elke nieuwe stap van je kleintje, is ook telkens weer als mama een beetje loslaten. En ja, daar heb je het moeilijk mee. In de aanloop van Robbe zijn verjaardag heb ik het een paar keer moeilijk gehad. Waar was mijn baby’tje plots naartoe? Voor ik het beseft had was hij groot! En plots besefte ik maar al te goed… dit is nu mama zijn. Een onvoorwaardelijke liefde voelen voor je kindje, maar tegelijkertijd leer je afstand nemen.

Na de gebeurtenissen van de afgelopen week heb ik mij een paar keer afgevraagd, stel dat dit nu het enige kindje wordt, had ik niet intenser van elk moment moeten genieten? Ik weet dat het antwoord neen is. Ik heb dubbel en dik genoten van elk moment met mijn klein Prinsje. Elke lachje heeft mijn hart gevuld, elke traan heb ik proberen drogen en bij elke stap die hij tot nu toe gezet heeft hebben wij als mama en papa naast gestaan.  Ik weet dat wij het afgelopen jaar ons uiterste best hebben gedaan om de beste mama en papa te zijn die Robbe zich maar kon wensen en ik weet dat we dat ook de komende jaren zullen doen.

Ik besef dat Robbe zijn eigen weg zal gaan. Met vallen en opstaan. En ik weet dat ik als mama en David als papa steeds naast hem zullen staan om hem telkens opnieuw terug te laten opstaan en weer verder op weg te helpen. Ik besef dat ik nog veel traantjes ga moeten laten bij elk moment in zijn leven dat ik hem steeds weer moet loslaten als mama, maar ik weet dat dit niet zal opwegen tegen alle lachjes die deze kleine Prins me nog zal schenken.

Ik besef dat ik gezegend ben met het mooiste dat ik me wensen kon en stiekem zal ik er als mama altijd van genieten als mijn kleine Prins heel dicht bij me aan komt liggen en me laat voelen hoe graag hij me wel ziet…  Wat er ook gebeurt, onze lieve Prins kan rekenen op onze onvoorwaardelijke liefde. Het meest kostbare dat we hem kunnen schenken….
image

 

 

Advertenties




Borstenbaby of flessenbaby?

23 01 2015

Mijn vorige post “De carrière mama of de mama carrière” kreeg heel wat reacties. Een herkenbaar verhaal voor vele mama’s, maar ook het zinnetje over “als borstvoedende mama…” kreeg, dat had ik kunnen voorspellen de nodige reacties.

Elke mama neemt een aantal keuzes wanneer het kleine ukje ter wereld komt: borstvoeding of flesjes, draagmama of enkel de buggy, wegwerpluiers of herbruikbare luiers, papjes voeding of à la rapley,… en plots lijken er dan ook 2 clans te ontstaan, tussen zij die het wel doen en zij die het niet doen.

Net zoals je “borstmannen” en “kontmannen” hebt, heb je tegenwoordig ook “borstenbaby’s” en “flessenbaby’s”. Zelf heb ik gekozen om een borstvoedingsmama te worden en van Robbe een borstenbaby te maken. Ik heb nog geen moment spijt gehad van die keuze. Het is een heerlijk gevoel, je kleintje groot zien worden en dat letterlijk dankzij jou. Het meest natuurlijke wat er is en toch ben ik er de voorbije maanden van verschoten hoeveel scrupules er nog bestaan bij heel veel mensen als je zegt “ik ga Robbe eten geven” en ze plots zien dat je je blouse gaat open maken. Ik gebruikte altijd wel zeer discreet de borstvoedingscover. Niet zo zeer omdat ik mezelf schaamde, wel omdat ik het wil respecteren dat sommige mensen het moeilijk hebben bij het idee dat er een baby’tje aan mijn borst hangt en oh…je toch wel een klein stukje van mijn tiet te zien gaat krijgen. Neem van mij aan, met een goede borstvoedingsbh, zie je al evenveel als dat je zou zien als ik in bikini ga zwemmen…. Ondertussen ben ik al op mijn gedacht teruggekomen. Niet dat ik nu te pas en te onpas mijn tieten laat zien, maar ik probeer gewoon op een discrete manier te voeden, zonder dat mijn kleine man onder een groot doek ligt te worstelen. In het begin vond ik het ook zo erg niet dat Robbe onder dat doek lag, hij was maar in 1 ding geïnteresseerd en dat was in die melk die uit de borsten kwam, maar ondertussen wil mijn kleine man ook graag rond kijken en ontdekken… waarom zou ik hem dan een kwartier lang verstoppen onder een groot doek?

Gek eigenlijk dat mensen daar zo preuts om kunnen doen. De arts die me opereerde aan mijn gal kwam de kamer binnen op het ogenblik dat ik Robbe eten aan het geven was. De man wist niet waar kruipen toen hij zag dat mijn kleine man van mijn tieten lag te genieten. Beseft die man eigenlijk dat ik mij het meest van al zou moeten schamen? Want ik denk dat hij tijdens mijn operatie wel meer dan alleen die tieten zal gezien hebben ;).

En dan krijg je de discussies: neemt hij nog altijd de borst? Zou je niet beter het flesje nemen? Slaapt hij nog niet door, geef hem eens een dikke fles! En plots lijkt er een borsten- en flessenclan te ontstaan. Best wel gek, want ik vermoed dat elke mama gewoon het beste voor heeft met haar kind. Heb ik een probleem met mama’s die geen borstvoeding geven?  Vind ik hen slechte mama’s omdat ze de borstvoeding geen kans hebben gegeven of niet volgehouden hebben? Denk ik dat hun kindjes iets te kort komen omdat ze geen borstvoeding krijgen?  Neen. Elke mama moet gewoon zelf keuzes maken en doen waar ze zichzelf goed bij voelt. Maar net zoals bij de carrière mama of de mama carrière is het weer de maatschappij die ons vaak in een hoekje wil duwen. Oh je bent een flessenmama, oh je bent een draagmama…. we zijn vooral mama :).

Dat het een actueel thema is, bewijst ook dit filmpje dat momenteel viraal gaat:

En de conclusie is inderdaad: we willen in de eerste plaats vooral allemaal goede ouders zijn. En in plaats van elkaar te bekritiseren, kunnen we elkaar beter helpen en bijstaan met suggesties. Ik was alvast heel blij dat ik de mama’s van Louise,Milo, Febe, Rik, Zoë, Juliette, Thomas, Lucas, Mauro, Liv,Wout,Lana, Joanna, Finne… bij mij in de buurt had voor goede tips en tricks. Want de beste raad, die komt nog altijd van een andere mama. Daarom dat ik heel het idee van “Mommy Wars” maar een raar concept vind… Ik ben blij dat ik met al die mama’s naar de babymassage ging, pannekoeken, wafels en ijsjes ging eten, shoppen, zwemmen,… ipv er oorlog mee te voeren.

Dus ja ik ben een borstvoedende draagmama, maakt mij dat een betere mama als mama’s die een andere keuze maakten? Ik denk het niet…maar voor Robbe ben ik sowieso…de beste mama in de wereld :).