Gezocht: tijd….

3 09 2015

Alweer bijna 2 weken geleden bleef mijn wereld even stilstaan.(https://sarajane85.wordpress.com/2015/08/21/een-emotionele-rollercoaster-en-plots-staat-je-leven-op-zijn-kop/)

Maandag op controle bij de dokter. Die duwde me nog maar eens met de neus op de feiten. “Sorry, na een week kan jij nog niet terug gaan werken. Gun je lichaam de fysieke rust, gun je gedachten de tijd om alles mentaal weer in orde te krijgen”. Gevolg, nog thuis tot 4 oktober. En ook dat was een mentaal slagje. Nog een maand thuis? Moet dit nu echt?! “Je in je werk storten om alles te vergeten is geen oplossing… je mentale weerslag krijg je zeker en vast.”

Dus ging ik op zoek naar lotgenoten. Een groepje mama’s op Facebook. Ik twijfelde om het op het knopje “lid worden” te klikken. Maar wat had ik te verliezen? Snel merkte ik dat mijn angsten en onzekerheden lang niet zo10953210_10152965852065342_8624311434516193796_n abnormaal zijn na wat ik heb meegemaakt. Jonge mama’s die zich net als ik in de steek gelaten voelen door hun lichaam. Eén voor één mama’s… ook al hebben sommigen van hen geen guitig kindje rondlopen… Eén voor één mama’s die een lief klein wezentje hebben moeten afstaan, gewoon…omdat het op de verkeerde plek besloot zich in te nestelen. Allemaal zitten we met dezelfde vragen: wat gaat de toekomst ons brengen? Zou dit nu een meisje geweest zijn, of was het weer een jongen? Wat als we dit nog eens moeten doormaken en vooral willen we het risico nog eens nemen om dit allemaal opnieuw mee te maken?

Eén voor één mama’s met een ander verhaal. Eén voor één mama’s die me helpen om alles een plaatsje te geven.

Het mentale klopje was iets harder dan ik zelf dacht. De vele berichtjes, bezoekjes/afspraakjes van vrienden en familie deden dan ook deugd. Het was niet altijd even eenvoudig voor iedereen om de juiste woorden te vinden om te troosten. Want ja…wat zeg je soms op zo’n moment? Maar het deed deugd als mensen gewoon even vroegen: hoe gaat het nu met je? Of mensen die de tijd wilden vrijmaken (of hebben vrijgemaakt binnen de komende weken) om even binnen te springen Het gevoel krijgen dat mensen aan je denken en dat je niet alleen staat maar kan terugvallen op hele hoop vrienden die er voor je zijn! Bedankt lieverdjes!

ERottenecards_98275880_cvr7c5dj9yn toch is het net op die moeilijke momenten in het leven dat je je vrienden leert kennen. Mensen van wie je een “hoe gaat het met je” verwachtte, maar niets hoorde. Anderzijds mensen waar je al heel lang niets meer van gehoord hebt en die nu je even een schouderklopje komen geven. Dat is uiteindelijk waar vriendschap om draait. Niet dat dagelijks contact, niet naast elkaar wonen of continu dingen samen doen… maar er staan wanneer je elkaar nodig hebt. En dat…deed deugd :). En natuurlijk zijn er ontgoochelingen… maar die worden ruimschoots goedgemaakt door al die andere grote hartjes :).

Hier lig ik nu… Nog een maand te gaan… Het lijkt zo lang… en toch… is tijd precies wat ik zoek… tijd zou de wonde moeten helen. Als iemand tijd gevonden heeft, kun je die dan even tot bij mij sturen om de wonde te genezen?

Advertenties




Mama worden…een lesje in loslaten.

25 08 2015

Lieve prins Robbe werd vorige week 1 jaar. Door de rollercoaster van de afgelopen week had ik er de tijd, noch de fut voor, maar bij 1 jaar mama zijn hoort natuurlijk ook een blog. De voorbije twaalf maanden vlogen voorbij. Twaalf maanden met onze kleine prins… 12 belangrijke lessen…

1.De roze wolk bestaat niet 

Toegegeven ik heb geluk gehad. Vanaf moment 1 nam Robbe goed de borst, de eerste nacht sliep hij 7 uur aan één stuk en pas na 3 dagen hebben we hem horen huilen. Maar het is niet altijd zo. Mama worden is best vermoeiend en als je geen last hebt van de vermoeidheid dan zijn er die dekselse hormonen wel. Er zijn dus het afgelopen jaar zeker ook dagen geweest dat ik gevloekt heb, dat ik slaap nodig had en dat ik traantjes gelaten heb… Maar één ding klopt wel… Die kleine spruit van je kijkt je met een grote glimlach aan en je bent alles snel vergeten.

2. Je kind moet eten (of dat nu borst- of flesvoeding is)

11949359_10153549962122505_1749854537857415195_n

De discussie die ik het afgelopen jaar wellicht het meest gehoord heb: borst- of flesvoeding. Jeetje, je kind moet eten hebben. Wat je je kind te eten geeft dat is je eigen beslissing als moeder. Zowel jij als kind moeten je goed voelen bij de keuze en dat is al wat telt. Dus neen, het één is niet beter dan het andere. En neen, het is niet omdat je borstvoeding geeft dat je kind nooit zal doorslapen en het is niet omdat je flesvoeding geeft dat je kind gedoemd is om een dikkertje te worden!  Voor alles geldt: doe het met mate… en vooral…met liefde.

Lees ook: Borsten- of flessenbaby 

 

 

3. De vroedvrouw stelt je emotioneel beter gerust dan de gynaecoloog

Ik kan het elke mama2Be aanraden om naast de gynaecoloog ook op zoek te gaan naar een vroedvrouw in de buurt. Ze heeft me tijdens de zwangerschap mee opgevolgd. Zeker toen ik onze kleine Prins nog niet kon voelen, was ik heel blij dat zij er was. Ze doet enkele tussentijdse echo’s en je kan bij haar terecht met al je vragen. Niet enkel de medische, maar ook de emotionele. Een punt waar sommige gynaecologen (ik ga niet veralgemenen) niet altijd zo sterk in zijn. Na de zwangerschap kwam ze ook nog enkele keren langs. Ze stelde me gerust, moedigde me aan, leerde me enkele leuke weetjes over baby’s. Een dikke duim dus voor de vroedvrouwen en een beroep dat zeker wat meer eer mag aangedaan worden!

4. Je zwangerschapsverlof vliegt voorbij

Een massa plannen had ik voor tijdens mijn zwangerschapsverlof. Mijn to-do lijstje ligt er nog steeds. Je krijgt gewoon andere prioriteiten als je kleine pruts er is en elke minuut tijd die je vrij hebt, die wou ik met mijn Prins spenderen. Ben je zwanger? Stop dan maar met plannen maken en zie gewoon wat er op je afkomt.

5. Elke mama is onzeker 

Het is zoeken. Vanaf dag 1 moet je je kindje leren kennen en vooral signalen herkennen. Heeft hij nu honger? Zou hij pijn hebben? Of heeft hij het koud? Je bent onzeker en je hebt vaak heel wat vragen. Weet lieve mama’s dat er geen stomme vragen zijn. Dankzij onze nieuwe netwerkmaatschappij is het mama worden denk ik net iets makkelijker geworden. Op Facebook bestaan heel wat mama groepjes waar je met al je vragen en onzekerheden terecht kan.  Ziet de kakapamper van je kleine spruit er wat anders aan? Neem een foto, smijt hem op Facebook en iedereen heeft zijn mening wel klaar!

6. Je kan niet naar iedereen zijn tips luisteren

Het voordeel van de netwerkmaatschappij is ook onmiddellijk een nadeel. Ieder heeft zijn mening en iedereen heeft honderden tips en adviezen, maar je kan ze niet allemaal opvolgen. En dat hoeft ook niet. Volg gewoon je mama hart. Als mama wil je het beste voor je kind, bijgevolg is elke keuze, de juiste keuze.

7. Je kunt je baby niet verwennen

11918950_10153549962017505_6543844640838218269_nIk ben een overtuigde draagmama. En ook de papa is helemaal verkocht aan zijn draagdoek. Hoe vaak hebben we niet moeten horen: goh maar zo heel de tijd tegen jullie dragen, zie maar dat je hem niet te hard verwent, straks wil hij alleen nog maar bij jullie zitten. Wat een onzin. Een baby heeft zijn mama en papa nodig. Dat is met de natuur zo meegegeven. Heb jij al ooit een dier in het wild tegengekomen dat zijn kind van het nest weglegt? Wij kozen dan ook van in het begin voor een co-sleeper. Een bedje naast ons grote bed. Zo ligt onze kleine Prins in zijn eigen nestje, maar toch lekker dicht bij mama en papa aan. Heel makkelijk voor als hij ’s nachts honger kreeg. Vaak uit mijn bed moeten als mama? Ik ben nog nooit uit mijn bed gemoeten.  Ook hier geldt de belangrijkste regel: volg je hart en het komt wel goed. Verwennen dat begint op latere leeftijd, maar niet als baby.

8. Mamavriendinnen zijn de perfecte zelfhulpgroep

Ik had geluk. Heel wat vriendinnen in mijn nabije omgeving werden ook net mama of ik leerde nieuwe mamavriendinnen kennen. Je merkt onmiddellijk dat je naar elkaar gaat toetrekken. We zijn dan ook het ideale zelfhulpgroepje. We kunnen bij elkaar terecht met al onze onzekerheden en krijgen daar dan ook onmiddellijk de bevestiging dat we niet de enige mama’s zijn die onzeker zijn. Bovendien deel je ervaringen met elkaar en samen weet je gewoon meer. Een dikke dank je wel dan ook aan de mamavriendinnen die mij het afgelopen jaar mee geholpen hebben bij het mama zijn!

9. Het evenwicht gezin-werk is onvindbaar

Vooral de eerste maanden dat ik terug ging werken heb ik naar dat evenwicht gezocht. Ondertussen ben ik gestopt met zoeken. Een evenwicht kon ik niet vinden. Ik doe mijn job nog steeds graag. Communicatie en sociale media zijn voor mij meer dan alleen een job, maar ook een passie. Ik wil geen keuze maken tussen de passie en de liefde.

Botst het soms… ja. Maar ik heb dat leren aanvaarden en dan gaat alles vlotter. Ik merk dat ik de tijd met mijn Prins onmisbaar vind en op die momenten liever geen tijd geef aan de passie. Maar zo nu en dan komt de passie opflakkeren en dan weet ik dat ik weer even een keuze moet maken. Dat is ok. Immers… elke keuze die ik als mama maak, is de juiste keuze :).

Lees ook: De carrière mama of de mama carrière 

10. Alle kinderen zijn anders… gelukkig maar

11898822_10153549958007505_5762540361289441353_nDraait Robbe al? Kan die van jou al kruipen? Stapt hij al? Zegt hij al iets? Hoeveel tandjes heeft hij al? Allemaal vragen die op je afgevuurd worden als je mama bent. Als ik iets geleerd heb de afgelopen maanden is dat elk kindje anders is. En ja er bestaan “gemiddeldes” maar het is niet omdat die bestaan, dat je daaraan moet voldoen.

Elk kind heeft zijn eigen ontwikkeling, zijn eigen voorkeuren en zijn eigen prioriteiten. En gelukkig maar. Stel je voor dat je kind al vanaf dag 1 een concurrentiestrijd zou moeten voeren met de rest van de wereld? Neen hoor kleine Prins, ontwikkel jij maar lekker op jou tempo. Je doet het schitterend.

11. Me-Time & Partnertime: iets kostbaar, investeer erin 

Als ik de afgelopen maanden heelhuids ben doorgekomen als mama is dat mede dankzij de hulp van mijn verloofde (ja nu ik dit mag zeggen :)). Hij is de ideale partner voor mij, maar ook een super papa voor Robbe! Hij maakte tijd voor Robbe. Tijd om te knuffelen, tijd om samen in de zetel te liggen, tijd om te spelen, maar ook: tijd om in het badje te gaan, tijd om de pamper te verversen, tijd om even over te nemen zodat mama wat slaap kon inhalen. Dank je wel daarvoor lieve schat!

Tijd steken in elkaar bleef voor ons dan ook belangrijk. Af en toe Robbe achterlaten bij de bomma (ook een dikke dank je wel aan de bomma voor haar tijd, lekker eten en goede zorgen!) en gewoon onder ons tweetjes nog eens genieten van een rustig avondje. Dat moet kunnen. Af en toe moet je die mama- en papajas aan de kapstok durven hangen en weer gewoon met zijn tweetjes kunnen zijn. En natuurlijk babbel je het eerste halfuurtje over je kindje. Dit is ook de ideale moment om wat te reflecteren, maar verplicht elkaar erna om ook gewoon over elkaar te babbelen. Steek tijd in elkaar en investeer in je relatie.

image

Niet enkel in je relatie, maar ook jezelf. Af en toe had ik nood aan mijn ladiesnights. Eventjes weg met de dames. Even niet mama zijn, maar even girliethings doen. Dat zijn avonden dat je heerlijk geniet en daarna kom je thuis en geniet je gewoon eens zo hard van je kindje… en je partner.

Een kindje krijgen is vanaf de eerste minuut loslaten

Vanaf de allereerste minuut leer je als mama loslaten. De navelstreng wordt doorgeknipt en je moet leren je kind zijn eigen gang te laten gaan. Elke nieuwe stap van je kleintje, is ook telkens weer als mama een beetje loslaten. En ja, daar heb je het moeilijk mee. In de aanloop van Robbe zijn verjaardag heb ik het een paar keer moeilijk gehad. Waar was mijn baby’tje plots naartoe? Voor ik het beseft had was hij groot! En plots besefte ik maar al te goed… dit is nu mama zijn. Een onvoorwaardelijke liefde voelen voor je kindje, maar tegelijkertijd leer je afstand nemen.

Na de gebeurtenissen van de afgelopen week heb ik mij een paar keer afgevraagd, stel dat dit nu het enige kindje wordt, had ik niet intenser van elk moment moeten genieten? Ik weet dat het antwoord neen is. Ik heb dubbel en dik genoten van elk moment met mijn klein Prinsje. Elke lachje heeft mijn hart gevuld, elke traan heb ik proberen drogen en bij elke stap die hij tot nu toe gezet heeft hebben wij als mama en papa naast gestaan.  Ik weet dat wij het afgelopen jaar ons uiterste best hebben gedaan om de beste mama en papa te zijn die Robbe zich maar kon wensen en ik weet dat we dat ook de komende jaren zullen doen.

Ik besef dat Robbe zijn eigen weg zal gaan. Met vallen en opstaan. En ik weet dat ik als mama en David als papa steeds naast hem zullen staan om hem telkens opnieuw terug te laten opstaan en weer verder op weg te helpen. Ik besef dat ik nog veel traantjes ga moeten laten bij elk moment in zijn leven dat ik hem steeds weer moet loslaten als mama, maar ik weet dat dit niet zal opwegen tegen alle lachjes die deze kleine Prins me nog zal schenken.

Ik besef dat ik gezegend ben met het mooiste dat ik me wensen kon en stiekem zal ik er als mama altijd van genieten als mijn kleine Prins heel dicht bij me aan komt liggen en me laat voelen hoe graag hij me wel ziet…  Wat er ook gebeurt, onze lieve Prins kan rekenen op onze onvoorwaardelijke liefde. Het meest kostbare dat we hem kunnen schenken….
image

 

 





Een emotionele rollercoaster…en plots staat je leven op zijn kop

21 08 2015

Ik heb getwijfeld bij het schrijven van deze blog… niet zozeer bij het schrijven. Want schrijven is voor mij een verwerkingsproces… ik heb vooral getwijfeld voor het publiceren van deze blog. Het is even mijn ziel blootleggen. Maar anderzijds is het ook taboes doorbreken. Eigenlijk ging ik deze week een blog schrijven over 1 jaar mama zijn… maar maandag werd plots alles anders…
Buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, miskramen,… gespreksonderwerpen waar we het liever niet over hebben. Maar wel de dagdagelijkse realiteit…en soms, overvalt het je gewoon. 

De pijn begon zaterdagnamiddag. Ik was samen met vrienden een barbecue aan het voorbereiden. Een jaarlijkse traditie met de vrienden en dit keer een speciale editie, want we gingen ook Robbe zijn allereerste verjaardag vieren. De boodschappen waren gedaan, de taart was gekocht en samen met mijn nichtje gingen we een zwangere vriendin helpen om alles klaar te zetten. We wilden immers vermijden dat zij anders met al het werk zou zitten. Veel werk was het niet als je zo met drietjes bent: patatjes koken, couscoussalade maken, tomaten snijden, worteltjes raspen,….  Plots enkele felle pijnscheuten in mijn rechterzij en onderrug. Bij mezelf dacht ik verdorie, daar is die helse lumbago weer. Ik nam een paar pijnstillertjes en kon rustig de avond verder zetten en met mijn vrienden genieten van een gezellig avond. Robbe zijn oogjes gingen fonkelen bij het zien van zijn allereerste Dinotaart! Na enkele uren stak die pijn toch weer op. Ik kroop thuis mijn bedje in, ervan uitgaande dat het de dag nadien wel beter met mij zou gaan.

image

Zondag is vaak nichtjesdag. Mijn broer en schoonzus komen dan af met mijn 2 allerliefste cutiepies. Meestal een topdagje voor deze fiere tantie/metie. De pijn in de onderrug was al heel wat geminderd. Precies nog wel wat zeer ter hoogte van de lies. Misschien één of andere verkeerde beweging gemaakt dacht ik bij mezelf.
image

In de late namiddag moesten ik en mijn liefje op het verjaardags/40jaargetrouwd feestje van mijn peter zijn. Familie langs de kant van mijn papa. Heb er niet zo heel veel contact meer mee, maar het was wel eens fijn van hen terug te zien. Een beetje nostalgie uit het verleden naar boven halen. Ook een beetje een confrontatie voor mij, want wat lijken er een paar van mijn neven sprekend op de jongere versie van mijn papa! Robbe die genoot van zijn allereerste keer in het springkasteel. Zijn pretoogjes spraken boekdelen…het zou niet de laatste keer zijn dat hij in het springkasteel kruipt!

Tegen de avond stak de pijn weer op. Toen ik in mijn bed kroop heb ik liggen draaien en keren, zoekend naar een manier waarop de pijn draaglijk werd en ik toch wat zou kunnen slapen.. Tevergeefs. ’s Ochtends maakte David zich zorgen. Ik die zo anti-pilletjes ben had ’s nachts om 2 Dafalgans gevraagd en hij zag aan mijn gezicht dat de pijn nog niet weg was. “Moet je niet naar spoed schat?” vroeg hij heel ongerust. Ik lachte dit weg. Maar nee, wellicht die helse lumbago die weer terug was. Vandaag moest er opgeruimd worden en alles klaargezet worden. Morgen was het immers het familiefeestje voor mijn kleine Prins zijn allereerste verjaardag. Dat is toch ook voor de mama een iets wat speciale dag. David belde toch even naar de huisarts. Die zei:” Misschien heeft ze een heuponsteking. 2 dagen regelmatig Dafalgan nemen en als het dan donderdag niet beter is, kom je maar naar hier”. Erg gerustgesteld leek het liefje echter niet. Om hem dan maar te sussen heb ik toegestemd dat we naar de dichtstbijzijnde spoed zouden rijden…niets vermoedend dat binnen enkele uren mijn leven een hele rare wending zou krijgen….

Na 4 uur onderzoek, waar men vermoedde dat ik misschien een blinde darmontsteking of niersteentjes had, werd er een echo genomen van mijn buik. Ik had ondertussen licht bloedverlies en ik was nog aan het denken, jezus, sebiet zitten we hier gewoon op spoed omdat ik pijnlijke maandstonden heb. De buikecho wees niets uit. Alleen zag de dokter wat raar vocht ter hoogte van de baarmoeder. “Mevrouw, zou het kunnen dat u zwanger bent?” “Ik denk het niet mijnheer. Ik neem de minipil, ik geef borstvoeding,…dus bij mijn weten niet”. “Mmm,…ik moet hier een gynaecoloog naar laten kijken” mompelde ze wat bij zichzelf. Ik werd in mijn sexy spoedkleedje teruggestuurd naar de overvolle wachtzaal van de spoedafdeling. Na een halfuurtje komt er een dokter naar me toe met de telefoon in haar handen. “Goededag mevrouw, hoe oud is je zoontje?” Ik antwoord heel trots: “morgen 1 jaar”. Ze herhaalt de boodschap aan de telefoon. Ze knikt wat, ze lacht, ze kijkt naar mij en zegt: “proficiat mevrouw u bent terug in verwachting”.  Wow… daar stond mijn hart even stil. Een volle wachtzaal die je aankijkt.. je ziet die mensen gewoon denken, moet je daarvoor naar de spoed komen?  Mijn liefje en ikzelf in volle verbazing naar elkaar kijken? What did we do it again? (ook Robbe was een welgekomen geschenkje ;)). Plots die flits door mijn hoofd…maar waarom dan zoveel pijn? En dat bloedverlies dan?  Even later word ik naar de gynaecoloog gebracht. Een halfuur dat er van alles door je hoofd raast. 2 kindjes… Tuurlijk wilden we dit, maar zo snel? Waren we hier wel klaar voor?

En toen die inwendige echo. En de woorden… we vinden geen vruchtje mevrouw. Paniek… hoe kan dit? Volgens mijn bloedwaarden ben ik minstens 5 weken ver? Het harde verdict: er zijn twee opties: een buitenbaarmoederlijke zwangerschap of u deed een miskraam. Een heel kleine waterkans dat we er toch gewoon te vroeg bij zijn en daardoor nog geen vruchtje kunnen zien. Maar we vermoeden gezien de pijn en het bloedverlies een miskraam. We willen echter geen risico nemen,het kan ook nog altijd een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn en dit kan levensgevaarlijk zijn voor u. U blijft een nachtje ter observatie.  Plots kwamen alle tranen boven… neen dat kon niet. Mijn lieve kleine prins zou morgen 1 jaar worden. Ik wil als mama zijn feestje gaan voorbereiden…  David die me troost… je gezondheid gaat nu voor schat. Wat is Robbe ermee als zijn mama ligt af te zien van te pijn of er straks gewoon niet meer is… harde woorden, maar ik besef dat ze de realiteit zijn… ok… er zit niets anders op… Een nachtje ziekenhuis dan maar.  De pijnstillers doen wel eindelijk zijn werk. De zeurderige pijn in mijn zij is weg. Afscheid nemen van mijn 2 Koningskes.. nachtje alleen, bah, ik hou er echt niet van…

De volgende dag “goed” nieuws. Het zwangerschapshormoon in het bloed is gedaald. Alles wijst nu op een miskraam, u mag naar huis mevrouw. Euh, ok…dat was het dan. Eerst de euforie..en plots is het weg. Ik besef bij mezelf dat ik me nog gelukkig mag prijzen. Ik kom thuis en kan mijn zoontje knuffelen. Er zijn vrouwen die nog geen eerste kindje hebben en hier ook door moeten. Je verlaat de materniteit met huilende baby’s op de achtergrond en zelf met lege handen. Serieus, waarom heeft daar nog geen enkel ziekenhuis verder over nagedacht? Ook de dag ervoor was ik het onderzoekslokaal in snikkende tranen buitengekomen toen ik het nieuws kreeg dat ik dan toch niet zwanger was. Dan moet je nog even in de wachtzaal plaatsnemen… omringd door 3 zwangeren vrouwen die je onderzoekend aankijken. Voor mij een confrontatie, maar wellicht ook voor hen. Misschien moeten de ziekenhuizen toch maar proberen hier rekening mee te houden. Die confrontatie kan je best missen als je net een kindje, hoe klein ook, verloren bent. Toch lukt het voor mij om dit wat te plaatsen. Het vruchtje heeft het niet gehaald, dat is teken dat het zo moest zijn… er was wellicht iets fout. Ik mocht nu naar huis en dankzij de goede zorgen van mijn mama, broer, schoonzus en David werd alles toch klaargezet om het feestje van mijn zoontje te laten doorgaan. imageDit maakte voor mij heel wat goed. Robbe zijn stralende snoetje bij het zien van de taart en de mooie cadeautjes die hij kreeg. Dit was intens geluk. Ik had net nieuw leven moeten afstaan, maar ik wist dat ik mijzelf gelukkig moest prijzen met wat ik wel in handen had. Deze kleine Prins.
image

Maar ook de papa had nog een kleine verrassing in petto. Het waren een hele rare afgelopen 48uur geweest en de ware liefde..die is er in voor- en tegenspoed. Dus besloot hij door de knieën te gaan… en mij de mooiste vraag te stellen die ooit iemand mij zal kunnen stellen in deze wereld. Na heel wat gesnotter en gesnik, en een ongelooflijk gevoel van intens geluk kwam er een ja uit. Vanaf nu is het mevrouw Deconinck in spé. Ik ging overgelukkig slapen. Ik knuffelde my husband 2 be en wist dat alles wel goed zou komen met hem aan mijn zij.

DSC_0346 DSC_0347 DSC_0358

Ik moest me donderdagochtend opnieuw aanmelden in het ziekenhuis. Het bloed zou opnieuw gecontroleerd worden. Zwangerschapshormoon zou dan onder de 500 moeten liggen en voila, je kon weer verder met je leven. Oh..zei de dokter, zorg er toch maar voor dat u nuchter bent. Je weet nooit dat we toch een kijkoperatie moeten doen om zeker te zijn dat het niet buitenbaarmoederlijk was en er toch geen schade was. Zucht…

Daar stond ik weer in het ziekenhuis. Bloedafname… en 2 uur wachten. In dat zelfde wachtkamertje als waar ik 2 dagen eerder zat te huilen om kindje dat nooit ter wereld zou komen. Na 2 uur de verrassende woorden van de van assistent. Het zwangerschapshormoon was weer toegenomen en lag 4 keer zo hoog als ze verwacht hadden. We gaan toch even in de baarmoeder kijken of we niets over het hoofd hebben gezien. Weer 5 minuten krijg je een sprankeltje hoop… zou het dan toch kunnen? Maar de gynaecoloog bevestigt snel… Sorry mevrouw… we gaan een kijkoperatie moeten doen. We vermoeden dat het vruchtje zich heeft vastgehecht in je rechter eileider. Als dat het geval is, moeten we kijken hoe groot de schade is, maar de kans is groot dat we je eileider moeten verwijderen. Opnieuw krijg je die slag in je gezicht. 2 dagen geleden kreeg ik te horen dat ik een vruchtje verloor, vandaag krijg ik te horen dat ik een hele eileider ga verliezen? Ik zou nog diezelfde dag om half 7 geopereerd worden. Dat werden nog 4 lange uren waar er van alles door je hoofd spookt. Alleen maar slechte dingen natuurlijk… heel wat tranen… en toch probeer je je sterk te houden.

Ik werd naar het OK gebracht. Plots begon ik te panikeren. Wat als het fout liep? Wat als het vruchtje in de eileider zo groot was dat ik zo dadelijk teveel bloed zou verliezen? Wat als ik het niet zou halen? Moest Robbe dan verder zonder mama? Zou hij zich hoe dan ook nog maar herinneren wie ik ben en hoe graag ik hem zag? Moest mijn husband 2 be dan alleen verder? Heel veel tranen. Troostende woorden van de anesthesist en de verpleegsters. Alles komt goed juffrouw… je bent omringt door de beste. Stiekem denk ik vreugdevol bij mezelf, binnenkort kan ik zeggen: mevrouw…

Ik word wakker op recovery. Gek, ik heb van mijn overleden vader gedroomd. Lang geleden dat ik hem nog zo dicht bij me heb gehad. De verpleger komt me ook vragen of alles in orde met me is. Heb blijkbaar ook tijdens het wakker worden heel vaak het woordje papa uitgesproken. Blij dat mijn lieve engel altijd op mijn schouder zit… vooral blij om terug naar mijn 2 lieve schatten te kunnen. De assistente komt snel nog even terug kijken. Ze bevestigt me dat de eileider verwijderd is. Het was echt nodig mevrouw… er zat al bloed in je buik. We moesten echt geen 24 uur langer gewacht hebben of dit had veel slechter kunnen aflopen. Bam… ik word voor de 4de dag op rij hard in mijn gezicht geklopt.

Ik kom terug op de kamer en krijg zowel fysiek als mentaal een stevig klopje. Ik voel me gefaald door mijn eigen lichaam. Ik maak me zorgen over mijn verdere kinderwens. Ik wil sterk zijn maar vind de moed niet… Ik zoek steun bij mensen die iets gelijkaardigs hebben meegemaakt en dat zijn er meer dan ik dacht. Ze begrijpen de gevoelens die ik beschrijf. En ik besef plots, hoe alleen je je kunt voelen bij zo iets.  En hoeveel onbegrip er vaak is. Een miskraam? oh maar nog zo klein? of: je hebt toch nog een eileider over? Allemaal goed bedoelde opmerkingen, maar op dat moment gaan er heel wat andere gedachten door je hoofd. Al sinds donderdagnacht voel ik me in de steek gelaten door mijn lichaam, al sinds donderdag maak ik me zorgen, wat als die rechter eileider nu eens de succesvolle eileider was? Wat als we 24uur later waren geweest,… Een andere beproeving voor mezelf, toegeven dat ik op dit moment niet sterk genoeg was om me sterk te houden. Even dat masker moest laten vallen. Toegeven dat ik niet anders kon dan hulp vragen, niet voor mezelf kunnen zorgen, maar erger… niet voor mijn lieve Prinsje kunnen zorgen. Traantjes gingen de vrije loop. Husband 2Be die me opving, maar ook niet de juiste woorden vond om me van dit vreselijke ellendige gevoel af te helpen.  Ik sprak met mensen die door hetzelfde gingen. Gelijkaardige gevoelens kwamen naar boven en ergens deed dit deugd.

Vrijdagnamiddag kwam de dokter nog even langs. Al mijn vragen kwamen naar boven. Kan ik nog kinderen krijgen? Ja hoor… het zal misschien wel wat moeilijker gaan. Kan dit opnieuw gebeuren? Ja en de kans is zelf groter een volgende keer. Bij het minste vermoeden dat u zwanger bent, moet u op controle om te kijken of het niet opnieuw buitenbaarmoederlijk is. Twee antwoorden die ik liever niet had gehoord. Twee antwoorden die weer voor heel wat onzekerheid zorgen.

Vrijdagavond. Ik zit in mijn zetel en denk na over de afgelopen 5 dagen. Een rollercoaster aan emoties. Van intens geluk naar intens verdriet, van zekerheid naar onzekerheid. Ik kijk gelukkig naar mijn kleine Prins en grote Deconinck. Ik weet dat ik mezelf gelukkig kan prijzen. Dat er daarbuiten heel wat vrouwen lopen met een nog groter intens verdriet. Vrouwen die een miskraam hebben gehad, vrouwen die meer kwijt zijn dan alleen een eileider, vrouwen die al een hele tijd proberen om zwanger te geraken maar waar de natuur op zich laat wachten, vrouwen die hun kinderwens voor altijd hebben moeten opbergen… Vrouwen die heel vaak botsen op een maatschappij met heel wat onbegrip voor het intense verdriet dat er achter deze strijd schuilt. En net voor deze vrouwen leg ik vandaag mijn ziel bloot. Op vijf dagen is er heel wat veranderd in mijn leven. Op vijf dagen werd ook ik een andere vrouw.

Het schrijven van deze blog deed me deugd. Het hielp me om de gevoelens van de afgelopen dagen wat te plaatsen. Maar ik ben een open boek. Lang niet iedereen is dat. Net voor die vrouwen wil ik vandaag deze blog schrijven en hoop ik hen via deze weg een hart onder de riem te steken en hen te zeggen… jullie staan echt niet alleen in jullie strijd.

Ik wil via deze weg ook de vele vrienden bedanken die mij de afgelopen dagen een hart onder de riem staken! De vele lieve woorden, de bezorgde berichtjes, de vele virtuele knuffeltjes en zoentjes,… ze deden me enorm veel deugd. De sociale media zorgen ervoor dat mensen asocialer worden hoor je vaak… het tegendeel werd voor mij de afgelopen dagen bewezen. Mijn vriendjes stonden er voor mij. Sommigen waarvan ik dacht die zullen er staan, stonden er dan weer niet… maar ook dat is voor mij een onderdeel van dit leerproces.  Mijn lieve familie en vrienden die me een hart onder de riem staken… jullie zijn goud waard! ❤

En nu… ga ik genieten van mijn Kleine Prins. Iedereen zou moeten genieten van wat wel hebben. Vaak is dat meer dan we denken.  Ook ik ga proberen terug op zoek te gaan naar dat intense geluk gevoel waarmee ik dinsdagavond ging slapen. Ook al besef ik… dat ik de komende dagen en weken nog een intense strijd met mezelf zal moeten leveren…

 





Time flies when you’re having fun…

14 08 2015

Het is alweer bijna een half jaar geleden dat ik een nieuwe professionele uitdaging aanging. Na 8 jaar trouwe dienst bij de FOD Economie was het tijd voor een nieuwe stap in mijn carrière en ik startte op 2 februari als conversationmanager bij de FOD Financiën. De reacties waren uiteenlopend. Mensen die blij voor me waren omdat ik een nieuwe uitdaging gevonden had, mensen die zich luidop de vraag stelden of dat dit wel en een goede keuze was en of ik wel wist waaraan ik begon en mensen die zich zorgen om me maakte. “Je beseft toch dat je nu Jurassic Park binnenwandelt?”

Twee van mijn taken als sociale media en marketing-specialist zouden zijn:

  • het ontwikkelen van een goed imago met betrekking tot zichtbaarheid in de verschillende sociale media.
  • het waken over de reputatie van de organisatie door toezicht uit te oefenen op het imago en op de meningsuitingen.

Na de reacties van iedereen was alvast één ding duidelijk: werk was er genoeg.

En ik heb goed (of slecht) nieuws voor iedereen…ik leef nog!

Het opstarten van een online marketing strategie, het ontwikkelen van een sociaal media beleid, … qua jobinhoud heb ik zeker geen klagen. Bovendien, tot de grote verbazing van velen, heeft de FOD Financiën wel degelijk de kaart van de vernieuwing en modernisering gekozen, waardoor we vrij veel ruimte krijgen om nieuwe initiatieven te ontwikkelen en online voor een nieuwe richting te kiezen. Zo hebben we via onze Facebookpagina twee wedstrijden gelanceerd. De reacties waren heel positief. De mensen waren  wat verbaasd, maar moedigde ons verder aan om op deze elan verder te gaan. Via de pagina kom je te weten wat de verschillende facetten zijn van de FOD Financiën (en dat zijn er heel wat meer dan alleen maar de belastingbrief), maar we tonen jullie ook een blik achter de schermen: hoe is het om voor de FOD Financiën te werken.  De persoonlijke aanpak staat centraal in onze communicatie online.

We willen de FOD Financiën een menselijk gezicht geven en dat toont zich ondertussen ook in onze tweets:

tweet1

 

Maar zoals velen onder jullie weten had ik het vooral ook moeilijk met het verlaten van een topteam. Ik wist immers wat ik had, maar niet wat ik ging krijgen. En aangezien al die collega’s nu benieuwd meelezen kan ik natuurlijk niet anders dan zeggen: het is ok… Neen, alle gekheid op een stokje, ik kwam terecht in een fijn team met gepassioneerde mensen en vooral…een team dat ook heel graag vooruit wil! Bovendien vullen mijn collega, waar ik elke dag mee samenwerk, en ikzelf elkaar goed aan wat zorgt voor een top werksfeer. De zaken die we tot nu toe gerealiseerd hebben is het resultaat van teamwerk en ik wil via deze mijn collega’s bedanken om mij te helpen snel mijn weg te vinden binnen deze grote organisatie.

Maar… ook nog heel wat uitdagingen in het verschiet! Momenteel ben ik dan ook op zoek naar best practices van interne sociale netwerken. Heb je meer informatie voor mij? Wil je jou ervaring delen? Laat het me weten!

Is alles dan rozengeur en maneschijn? Ik zou liegen als ik daar ja op zeg. FOD Financiën is een grote organisatie met nog tal van oude structuren en procedures. En een veranderproces vraagt tijd… hoe groter de organisatie, hoe meer tijd Dus natuurlijk zijn er af en toe de frustraties. Zaken die voor mij te traag gaan, zaken moeten doen waar ik absoluut het nut niet van inzie,… Het hoort er wellicht allemaal bij. En elk op onze eigen manier proberen we hiermee om te gaan of vooral…proberen we hier iets aan te doen.

Ik heb het wellicht nog het moeilijkst met het aanpassen aan de communicatiestructuur. Deze structuur is zeer verspreid wat het niet altijd eenvoudig maakt om op een uniforme manier naar buiten te komen. Iets wat voor ons project wel belangrijk is. Ik merk van mezelf dat ik de fierheid nog mis. De fierheid om te zeggen: ik werk voor de communicatiedienst van de FOD Financiën. Door het versnipperde geheel heb je immers weinig zicht op alles en elke communicatiespecialist zal begrijpen welk wrang gevoel er aan mij knaagt.

Maar… wat niet is kan nog komen. Als alles al perfect zou zijn, zou er ook geen uitdaging meer voor mij zijn. Ik wil iedereen alvast bedanken voor de aanmoedigingen, complimentjes en schouderklopjes van de voorbije maanden. De eerste zes maanden vlogen alvast voorbij en dat zie ik al een positief iets. Ik kreeg tijdens mijn eerste dagen bij de FOD Financiën een tip van iemand: pas je niet aan aan de cultuur, maar probeer de cultuur beetje bij beetje mee te veranderen. En dat is de voorbije zes maanden voor mij een heel belangrijke tip geweest is. Ik moest vooral blijven dromen en mijn dromen niet zomaar opbergen. Niet altijd even eenvoudig om toe te passen, maar wel een goede aanmoediging op dagen dat ik even denk: “waar ben ik aan begonnen?”.

En plots besef ik dan dat ik met het schrijven van deze blog de stap heb gezet naar het ambassadeurschap voor de FOD Financiën. Er zijn zaken die nog kunnen verbeteren, en er is zeker nog wat werk. Maar er is ook al heel wat werk verzet en daar mogen we best fier op zijn.

Wil je op de hoogte blijven van de laatste activiteiten van onze FOD? Of ben je door het lezen van deze blog benieuwd naar de sociale media activiteiten van de FOD Financiën? Volg ons!

http://www.facebook.com/FOD.Financien – Twitter: @FODFinancien en onze bedrijfspagina op LinkedIn.

I CU there! 😉





Breastfeeding is not a crime….

7 08 2015

Het is jullie wellicht niet ontgaan, het was de afgelopen week de internationale week van de borstvoeding. Gedurende een hele week werd borstvoeding en het belang daarvan gepromoot. Honderden foto’s werden gepost op Instagram en Twitter onder #normalizebreastfeeding #borstvoedingsweek #melkpunt.

En natuurlijk zorgde dat ook weer voor discussies: moet dat echt in  het openbaar? Ik heb geen borstvoeding gegeven, maakt dat van mij een een slechte mama? Waarom moeten jullie daar mee te koop lopen? En ga zo maar door.

superpower

Ik heb de laatste 11 maanden zelf kunnen ervaren dat borstvoeding nog lang niet zo aanvaard is als iedereen wel denkt. Je kindje in het openbaar de borst geven? Nee hoor: ga maar in een hoekje zitten of kun je dat thuis niet doen? Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat je ostentatief heel je borst uit je blouse moet halen, daar mee zitten pronken om dan je kindje te laten drinken. Zo verloopt borstvoeding ook niet. Borstvoeding is een fijn moment tussen moeder en kind en heeft weinig te maken met het seksuele aspect van de tieten. Dus ja… ook ik geef borstvoeding in het openbaar. In het begin zeer discreet met een borstvoedingscover om niemand “tegen de borst te stoten” maar beetje bij beetje besefte ik dat dit al te gek was. Mijn kind lag daar te zweten onder een veel te warme doek en dat alleen maar omdat ik beantwoordde aan zijn basisbehoefte: eten. En meer en meer besefte ik dat de personen die aanstoot nemen aan de borstvoeding misschien een groter probleem hebben, dan ik die enkel maar mijn kind wil voeden.  We leven in een maatschappij die alles behalve preuts is. In reclame advertenties, op televisie, bij het uitgaan,….  heel wat vrouwelijk naakt wordt getoond. Maar een moeder die haar kindje eten geeft en waar je met moeite iets van de borst ziet, dat is voor velen “not done”.

breastfeeding1

Ik ben geen lid van de zogenaamde borstvoedingsmaffia. Ik respecteer de keuze van elke mama, of ze nu kiezen voor borst- of voor flessenvoeding. Het belangrijkste is immers dat zowel mama als kind zich er goed bij voelen. En natuurlijk heeft ook de papa zijn inbreng. Er zijn blijkbaar wat mannen die het moeilijk hebben met een borstvoedende vrouw. Het is echter heel belangrijk als je als mama voor borstvoeding kiest, dat je steun krijgt van de mensen rond je. Want borstvoeding verloopt inderdaad niet altijd heel vlot. In het begin kunnen er wel wat problemen opduiken en dan is het belangrijk dat je steun bij elkaar vindt. Praat er dus met elkaar over voor je een keuze maakt. Bij deze dan ook een dank je wel aan heel mijn omgeving om mij te steunen, maar vooral aan mijn liefje! Om er zo in te geloven en mij te blijven aanmoedigen. 1 jaar borstvoeding is ook een beetje jouw overwinning!

En welke keuze je als mama ook maakt… het is altijd de juiste keuze, want je maakt die in belang van je kindje waar je alles voor over hebt.

Ik vind het goed dat de borstvoeding een week in de kijker werd geplaatst. Het zorgde ervoor dat het onderwerp bespreekbaar werd. En het zorgde er vooral voor dat heel wat mama’s deze week voor het eerst in de openbaarheid durfde treden en fier naar voor kwamen als borstvoedingsmama’s. En ook ik draag met plezier mijn steentje bij…

Robbe en ik genieten nu bijna een jaar van onze borstvoedingsmomentjes. Onlangs hadden we dan ook een fotoshoot voor zijn verjaardag (resultaat binnenkort te zien ;)), maar de fotografe was ook zo lief om één van onze intiemste momenten vast te leggen. Ik ben heel blij dat dit op de gevoelige plaat is vastgelegd…Een moment om voor altijd te koesteren… een moment van pure liefde.

bv_sj_robbe





“Mijn ultieme droom is dat ik ergens directeur communicatie kan worden”

22 04 2015

En toen werd mijn ziel even blootgelegd 😉

O'ana

Door Marianne Hubrechts Door Marianne Hubrechts

Sara Jane Deputter studeerde in 2006 af in de richting Communicatiemanagement – Public Relations, toen nog op de Katholieke Hogeschool Mechelen. Voor dit interview kwam ze dan ook graag nog eens terug naar Mechelen op 9 april. We genoten er van een lekker drankje en een leuke babbel. Als communicatiestudenten waren we namelijk zeer benieuwd naar haar ervaringen in de sector.

Je bent na je studies gestart als communicatieverantwoordelijke bij de federale overheidsdienst en je werd benoemd tot hipste ambtenaar in 2011. Wat hield dat juist in?
Enkele collega’s, waaronder onze woordvoerder en  minister Vincent Vanquickenborne  waar ik regelmatig mee samenwerkte, hadden me ingeschreven voor de wedstrijd. Deze werd uitgeschreven door Radio 1 in samenwerking met Selor om het beeld van de ambtenarij op te krikken. Velen hebben namelijk nog het beeld van ‘De collega’s’ van vroeger.

Ik werd plots gebeld dat ik geselecteerd was en ze…

View original post 625 woorden meer





Samen met Steve Stevaert stierven de sociale media….

3 04 2015

Een uitspraak die de afgelopen dagen enkele keren te lezen was op  Twitter, nieuwsfora, etc. Een uitspraak die toch wel heel kort door de bocht gaat en die aantoont dat we weer één belangrijk punt uit het oog verliezen: onze eigen verantwoordelijk.

Sociale media blijven een middel. Een communicatiemiddel dat door iedereen kan gebruikt worden en bijgevolg… ook kan misbruikt worden. Maar daar is maar 1 iemand verantwoordelijk voor: de mens. Elke dag sterven er mensen in het verkeer, wordt het gebruik van de wagen in vraag gesteld? Tijdens elke oorlog vallen er slachtoffers, maar wie hanteerde de wapens? Laat ons geen zondebok zoeken, maar laat ons vooral het hand boven het hoofd houden en laat ons die woorden durven uitspreken “Mea Culpa”.

Het was gisteren een zwarte dag. Ongeacht van politieke voorkeur: een man liet het leven. Een man zag geen reden meer over te leven, een man voelde zich alleen op deze wereld en een man besloot voor zichzelf: voor mij is het nu genoeg geweest. Hoe pijnlijk die beslissing ook is en hoe moeilijk dit vaak voor de nabestaanden te geloven is, aan zo een beslissing treft niemand schuld. Dit is een eigen beslissing en een beslissing die we alleen kunnen respecteren en een plaats trachten te geven in ons leven.

Maar er vielen gisteren nog slachtoffers. De nabestaanden, iedereen die al eens een vriend of familielid verloor na een zelfmoord, maar ook iedereen dat in zijn of haar leven slachtoffer is geweest van seksueel misbruik, beleefde gisteren wellicht heel de pijn opnieuw. De angst om een verhaal naar buiten te brengen, de twijfels die mensen soms kunnen hebben over een verhaal, de angst voor de confrontatie,…  Zij hebben gisteren alles opnieuw moeten herbeleven. Laat ons ook daar even bij stilstaan.

Laat ons vooral niet vergeten dat er gisteren vele slachtoffers vielen. Zoals altijd: zinloos. Laat ons niet vergeten dat Stevaert lange tijd door heel wat mensen op handen gedragen werd, maar dat hoge bomen veel wind vangen en dat hij ook heel diep is moeten vallen.  Laat ons vooral niet vergeten dat men over de doden niets dan goeds zegt.

Een persoon is onschuldig tot het tegendeel bewezen wordt, een persoon is pas overleden als zijn dood bevestigd wordt. Tegen beide uitspraken werd gisteren regelmatig gezondigd. Niet alleen door de gebruikers van de sociale media, ook door professionele journalisten. Sensatie, we worden er allemaal boos van… maar het werkt wel. Iedereen volgde gretig de live verslaggeving op… en opnieuw, hier was het niet de fout van het medium dat gebruikt werd. Of het nu ging over de verslaggeving van journalisten op websites, in het journaal, in de krant,… of over kritische en sarcastische opmerkingen van de gebruikers van de sociale media.

Neen, het is niet het medium dat mensen kwetst… het zijn mensen die mensen kwetsen.