Deze blog is verhuisd…

15 07 2016

Tijd voor een nieuwe uitdaging… tijd voor een nieuwe stap.

400dpiLogo

DDDSJ-Consultancy is geboren.

Blijf op de hoogte over mijn nieuwste hersenspinsels: http://SJDeputter.dddsj.be 

Meer informatie over mijn bedrijf: http://consultancy.dddsj.be

Advertenties




De vage grens tussen de valkuil en de springplank

22 04 2016

Vandaag verscheen het opiniestuk van Elke Wambacq in de Tijd. Even later werd het ook opgepikt door Het Laatste Nieuws en de Standaard. Het verhaal van de 10 kleine negertjes,… een verhaal over overheidsstrijders, een strijd naar een efficiënter beleid en bestuur, een strijd naar een innovatieve overheid en nieuwe overheid… en strijd naar er staan ten dienste van de burger, het verhaal van de dinobusters, het verhaal van Club35, ons verhaal, mijn verhaal….

Elke heeft precies omschreven hoe we het hebben meegemaakt. En hoewel je het van dichtbij hebt beleefd komen de woorden, zwart op wit, plots hard aan. Elke’s verhaal lezen bracht heel wat stil, misschien wel diep weggestoken, verdriet naar boven. Verdriet… en ontgoocheling. Ontgoocheling omdat je mooie dromen hebt moeten loslaten.

Vooral de passage  “De ene ambtenaar wordt plots bij het huisvuil gezet en in de structuur overbodig gemaakt. De andere krijgt een gesprek onder vier ogen met de mededeling dat het gedaan moet zijn met de rebel uit te hangen.” bracht heel wat emoties naar boven. Want rebels… dat waren we. Maar niet omdat we rebels wilden zijn..wel omdat we geloofden in het verhaal dat we wilden vertellen. 

Toen ik in 2011 de titel kreeg van “hipste ambtenaar van de 21e eeuw” was dat tegelijk een zegen en een vloek. Het was een springplank, want het heeft voor mij vele deuren geopend. Het zorgde ervoor dat ik een platform kreeg om mijn verhaal te brengen, het zorgde ervoor dat ik op korte tijd heel wat mensen leerde kennen die hetzelfde verhaal wilde brengen, het zorgde ervoor dat er wat meer naar mijn verhaal geluisterd werd, het zorgde ervoor dat ik heel wat nieuwe vrienden leerde kennen die dezelfde passie deelden. Tegelijkertijd was het een valkuil. Mensen die me vertelden dat “hip” zijn nog niet betekende dat ik ook al maar iets bewezen had in mijn carrière, mensen die met vooroordelen – zonder mij te kennen- dossiers die van mijn hand kwamen blokkeerden, mensen die me zagen als de vijand zonder eigenlijk goed te weten waarom en mensen die me koudweg vertelden: “Let maar op, want hoge bomen vangen veel wind”.

Bij de start  van het realiseren van onze droom zat ook ik in een glazen kooi. Financieel gevangen, emotioneel gebonden en de waarschuwing krijgend: “Weet waar je aan begint meisje.” Pijnlijk om toen de beslissing te nemen dat je sommige dingen maar beter loslaat. Blij dat mijn 2 partners in crime toen wel hebben doorgezet ;).

En dan toch dat dubbele gevoel bij het artikel. Neen, we mogen de strijd niet opgeven. En neen, we hebben die strijd ook niet opgegeven. Maar we zijn ons op een ander manier gaan wapenen. We moeten ook eerlijk durven toegeven dat onze wereld waarin we vertoefden nog niet klaar was voor ons verhaal. We dachten dat het dinotijdperk ten einde was, maar eigenlijk zaten we er volop in. Dat besef kwam pas later.

En toch is het allemaal niet voor niets geweest. We hebben een aantal mooie dingen kunnen realiseren. We hebben mensen doen reflecteren. We hebben mensen doen praten.  En dat zie ik nu ook als ik alle reacties lees op Elke’s moedig opiniestuk. Plots maken we mensen wakker. Plots staan er nog een aantal moedige strijders terug recht. En dan weet je…de strijd is nog niet gestreden.

En terwijl ik dit schrijf, besef ik dat het fout is om te spreken over een strijd. Het is eerder een… vereffenen van het pad. Het is eerder een zoektocht naar de brug die ons met elkaar gaat verbinden. De vraag is niet meer of het moet gebeuren en hoe? Maar de enige vraag die nog is rest is… wanneer.

En hoewel de titel  “hipste ambtenaar” de afgelopen jaren soms een springplank was, maar vaak ook een vloek… blijf ik vandaag met trots zeggen: ik ben de hipste ambtenaar van de 21ste eeuw. Ik ga met plezier werken, ik ben een fiere conversationmanager van een overheidsdienst in volle verandering. Ik ben een ambassadeur, niet alleen voor de FOD Financiën, niet alleen voor de FOD Economie (die ik nog steeds in mijn hart draag), maar van heel de Federale Overheid. Ik blijf een fiere ambtenaar. Ik blijf samen met zoveel anderen geloven in een overheid die efficiënter kan werken, ik blijf geloven in een overheid die over de muren heen denkt, ik blijf geloven in een overheid die de innovatieve weg op gaat…  Ik blijf geloven in het feit dat wij er zijn “ten dienste van”.  En… Ik ben niet niet alleen.

Voor de 10 kleine negertjes, voor de moedige Elke en Nancy die hun nek bleven uitsteken, maar voor al die moedige strijders die elke dag opnieuw met kleine stapjes terrein trachten te winnen… bedankt en een immens groot respect! #IAMbtenaarProud2BE

 

 





2015… I love you… I hate you

31 12 2015

Het is moeilijk om op 2015 terug te blikken. Ik denk dat 1 woord 2015 kan samenvatten…rollercoaster.

Verdriet en geluk lagen vaak heel dicht bij elkaar.

Mijn laatste dagen bij de FOD Economie. Een voor mij vertrouwde werkplek. Bijna 9 jaar dat kruipt in je kleren. Maar het was tijd voor een nieuwe uitdaging. Bij de FOD Financiën kreeg ik een hartelijk ontvangst en een nieuw hoofdstuk in mijn leven werd geschreven. Spijt van mijn keuze heb ik niet. Ik kwam terecht in een fijn team en ik kreeg opnieuw mijn drive om nieuwe dingen te ontwikkelen. Er bleef maar 1 ding op de loer liggen. Die verdomde burnout die me blijft achtervolgen. Mijn lichaam is op zijn hoede…en misschien maar goed ook.

image

Ik werd 30 jaar in 2015. Mijn liefje zorgde voor een topfeestje!!! Vrienden en familie zorgde voor een super mooie dag. Genoten hebben…gedanst op de tafel naar het schijnt ook :).

image

En toen was er die verdomde/mooie 18 augustus….

Mijn kleine prins zijn allereerste verjaardag! Het moest een mooie dag worden…en deels werd het dat ook. Exact 1 jaar na de geboorte van ons zoontje ging mijn liefje op zijn knie… en daar kwam de mooiste vraag die ik ooit in mijn leven kreeg… of ik de vrouw aan zijn zijde wou worden…. verloofd… a dream coming true…

image

Tegelijk met een droom die uitkwam spatte 2 dagen erna een andere droom genadeloos aan diggelen. Wat eerst gedefinieerd werd als een miskraam bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn. Het vruchtje leefde nog, maar zat jammer genoeg op de verkeerde plaats. Het had geen enkele kans op overleven… Nog maar net beseft dat ik zwanger was van ons 2de kindje of ik kon al afscheid nemen. Mijn eileider was al gesprongen en er zat al veel bloed in mijn buik. Bij het wakker worden kreeg ik te horen dat ik van geluk mocht spreken… het enige wat ik kon denken was..geluk? Omdat ik afscheid moest nemen van mijn schaduwkindje? Voor mij ben ik sinds 2015 mama van twee kindjes… eentje waar ik elke dag ten volle kan van genieten en eentje dat ik altijd zal koesteren in mijn hartje. Stel me in 2016 dus niet de vraag: “En wanneer komt het tweede?” Maar al te vaak stellen  we die, op het eerste zicht, onschuldige vragen: “nog geen kindjes?”, en “wanneer het volgende?”. Vragen die soms heel wat pijn doen… Vragen die sommige wonden alleen dieper maken. Daarom nu een antwoord voor iedereen… Komt er nog een kindje? Graag… maar de natuur heeft alles in de hand…
image

In oktober werden mijn liefje en ik de trotse eigenaars van ons huisje. DDDSJ Castle kreeg een plaatsje op sociale media en zal de plaats worden waar we heel veel liefde en hopelijk wat minder leed zullen delen.
image

En nu staat 2016 voor de deur. Hopelijk een jaar met heel wat mooie momenten en weinig afscheid. Een jaar waar we ten volle kunnen genieten van alle kleine dingen die op ons pad liggen. Een jaar met heel wat warmte en liefde. Een jaar waarin we ons zoontje gelukkig mogen zien opgroeien en hem enkele mooie waarden kunnen meegeven.

Een jaar waarin ik hoop dat sommige mensen hun verstand zullen gebruiken en beseffen dat ze zeer kostbare tijd verspillen aan futiliteiten, eigen belang en een te groot ego. Een jaar waarin ze beseffen dat je die tijd nooit kan terugwinnen…
image

Ik wens jullie een 2016 waarin al jullie dromen werkelijkheid mogen worden. Ik wens jullie een gelukkig en gezond 2016 en vergeet 1 ding niet uit het oog…. Je geluk maak je zelf….





There is no way back…

11 12 2015

Twee maanden geleden schreef ik mijn blog “Back to Business” . Acht weken na mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging ik terug aan de slag. Back to business leek toen een heel toepasselijke titel. Alleen besefte ik toen nog niet dat teruggaan zelf geen optie was. Er is mijn leven voor de buitenbaarmoederlijke en mijn leven na de buitenbaarmoederlijke. Een klein vruchtje van 8 à 9 weken, enkele cm’s die mijn leventje helemaal overhoop hebben gehaald.

Ik ben ondertussen terug aan het werk. En ik heb mijn draai terug gevonden. Maar de ontgoocheling in mezelf en mijn eigen lichaam blijven zo immens groot. De angst dat ik dit verdriet opnieuw moet meemaken zit diep.  Ik probeer iets te begrijpen wat niet te begrijpen valt.  En gelukkig vind ik troost in mijn andere kleine held, mijn kleine prins Robbe die zonder het te beseffen al de traantjes kan drogen en dan prijs ik mezelf oh zo gelukkig dat ik tenminste iets heb om mijn troost in te vinden. Jammer genoeg zijn er heel veel mama’s met schaduwkindjes die van de ene ontgoocheling in de andere blijven vallen en die stilaan elk sprankeltje hoop verliezen. Een enorm respect heb ik hiervoor gekregen. En meer dan ooit besef ik dat je dat pas kan begrijpen als je zelf dat akelige pad hebt betreed…

Je mag er niet te veel bij stilstaan en toch op sommige onverwachte momenten betrap je jezelf erop dat je loopt te mijmeren over “wat als”.  Ondertussen zou ik 6 maanden ver zijn… een kinderkamer zou in gereedheid worden gebracht, geboortekaartjes zouden worden gekozen, maar het mocht jammer genoeg niet zijn.

Ik ben niet de persoon die veel wil terugkijken naar het verleden. We leven nu en je moet dromen over de toekomst. Het is alleen soms zo confronterend hoe weinig mensen stilstaan bij het verdriet dat je met je meedraagt. Een verdriet dat niet zomaar verdwijnt. Een verdriet dat moet slijten…maar altijd een deel van jezelf zal blijven. Het deed me de afgelopen maand deugd als mensen me vroegen hoe het nu met me ging. Als ze mij vroegen of ik het al een beetje een plaats had kunnen geven. Soms werd er in alle stilte over gezwegen net omdat mensen niet weten hoe ze met het verdriet om moeten. Maar doen alsof het leven van ervoor zich hernomen had deed vaak nog meer pijn. Want dat leven was er gewoon niet meer.

Heel toevallig kwam ik vandaag dit liedje tegen: http://www.youtube.com/watch?v=2S8elsy11Uc

De tekst vat het zo mooi samen…

Nooit voelden jouw voetjes
waarvoor gras is bedoeld
De warmte van de zon
heb jij nog nooit gevoeld

Je haartjes hebben nooit
gewapperd in de wind
En ik heb geen idee
Welke liedjes jij leuk vindt

Je handjes hebben nooit kunnen spelen
Je beentjes hebben nooit op de wereld gestaan’
Toch hoor jij er altijd bij

Nooit voelde ik jouw liefde
zo sterk als dit moment
een voortdurend warme gloed
waar jij de bron van bent

Ik draag je in mijn hart
mijn kindje voor altijd
en op die manier
raak ik jou nooit kwijt

Liefde geven is jou nu los te laten
Terug te geven aan vanwaar jij ook komt
Toch hoor jij er altijd bij

De ene dag gaat het al wat beter als de andere. Het feit dat ik nu een blog neerpen is duidelijk dat het vandaag zo een ‘andere’ dag is. Het komt misschien door die donkere decembermaanden, geen idee… Maar schrijven blijft mijn manier van verwerken en van de dingen een plaats geven. Ik denk dat ik nog veel zal moeten schrijven om dit te plaatsen… maar ik hoop vooral dat ik nog veel ga mogen lachen en genieten… Elke dag genieten van de kleine dingen die ons gelukkig maken. Elke dag genieten van wat we hebben….

Veel mensen weten vaak niet hoe ze om moeten met dit verdriet… weten niet goed wat je er na al die maanden nog over moet zeggen. Er is geen juist antwoord… Het enige wat mama van schaduwkindjes hopen te krijgen is troost… en begrip.  Hoe klein een vruchtje ook… het was een wezentje… een leventje…een mensje in wording. Je hebt immers niet alleen afscheid genomen van dat kleine wezentje..neen je hebt ook dromen moeten loslaten, een gevoel van hoop en geluk dat je plots op enkele seconden tijd wordt ontnomen waardoor je met een heel leeg gevoel achterblijft. Dank je wel dan ook aan de vele vrienden voor hun steun. Voor het begrip. Dank je wel om er gewoon te zijn wanneer het nodig was. En ik wou dat het zo niet moest zijn, maar bedankt aan die mama’s die dezelfde strijd aangaan en die maar al te goed begrijpen waarom ik deze blog even moet schrijven…

Na het schrijven van mijn eerste blog over mijn buitenbaarmoederlijke viel het mij op hoeveel mama’s met dit stil verdriet achterblijven. Ze praten er niet  of niet meer over omdat ze voelen dat de omgeving nu zo wel iets heeft van “nu zal het wel over zijn”.
Vier maanden na mijn operatie besef ik echter dat het nooit over is.  Besef ik dat het nooit wordt zoals vroeger, want vroeger waren we met 3 in ons gezinnetje… en nu zijn we met 4.

 

 





Back to business…

4 10 2015

8 weken na het verlies van ons vruchtje ga ik morgen terug aan de slag. Hoewel ik de voorbije weken echt uitkeek naar deze dag, moet ik toegeven dat ik vandaag met heel gemengde gevoelens rondloop. Ik moet vooral aan mezelf toegeven dat ik niet durf zeggen dat ik er ook echt klaar voor ben.
De afgelopen week heb ik geprobeerd weer wat actieve activiteiten op te nemen en telkens merkte ik dat mijn lichaam na een halve dag inspanning, heel wat moest recuperen. Ook dat zorgde ervoor dat naarmate maandag dichterbij kwam ik mezelf meer en meer ging afvragen of ik er wel klaar voor was.
Ook de dokter liet duidelijk haar twijfels blijken. Ik moest vooral naar mijn lichaam luisteren zei ze. De kans dat de burnout van 2 jaar geleden zou hervallen is immers groot….

Maar mijn hart en willetje zijn altijd sterker geweest dan het verstand. Dus ik ga morgen terug aan de slag. Ik kijk er naar uit om de collega’s terug te zien, ik kijk er naar uit om verder te werken aan ons project en weer wat nieuwe zaken te lanceren, ik kijk er naar uit om niet meer tussen mijn vier muren weg te kwijnen…

Ik wil iedereen die me de afgelopen weken heeft gesteund en mij de tijd heeft gegeven om alles te verwerken, bedanken! Door bijkomende privé issues was mezelf mentale rust geven niet altijd een optie, maar ik ben heel blij dat ik toen bij vrienden, mijn familie en mijn  verloofde terecht kon om mijn hart te luchten. Ik weet dat elk van hen zich ook zorgen maakt  om mijn eerste werkdagje morgen, maar ik beloof dat ik op mezelf zal letten ;).

Ik heb nog een weg af te leggen vooraleer ik mentaal en fysiek weer op dezelfde hoogte zit als 8 weken geleden, maar ik hoop dat morgen een eerste stap is. Ik hoop dat ik niemand moet teleurstellen…en niet in het minst mezelf.





Time flies when you’re having fun…

14 08 2015

Het is alweer bijna een half jaar geleden dat ik een nieuwe professionele uitdaging aanging. Na 8 jaar trouwe dienst bij de FOD Economie was het tijd voor een nieuwe stap in mijn carrière en ik startte op 2 februari als conversationmanager bij de FOD Financiën. De reacties waren uiteenlopend. Mensen die blij voor me waren omdat ik een nieuwe uitdaging gevonden had, mensen die zich luidop de vraag stelden of dat dit wel en een goede keuze was en of ik wel wist waaraan ik begon en mensen die zich zorgen om me maakte. “Je beseft toch dat je nu Jurassic Park binnenwandelt?”

Twee van mijn taken als sociale media en marketing-specialist zouden zijn:

  • het ontwikkelen van een goed imago met betrekking tot zichtbaarheid in de verschillende sociale media.
  • het waken over de reputatie van de organisatie door toezicht uit te oefenen op het imago en op de meningsuitingen.

Na de reacties van iedereen was alvast één ding duidelijk: werk was er genoeg.

En ik heb goed (of slecht) nieuws voor iedereen…ik leef nog!

Het opstarten van een online marketing strategie, het ontwikkelen van een sociaal media beleid, … qua jobinhoud heb ik zeker geen klagen. Bovendien, tot de grote verbazing van velen, heeft de FOD Financiën wel degelijk de kaart van de vernieuwing en modernisering gekozen, waardoor we vrij veel ruimte krijgen om nieuwe initiatieven te ontwikkelen en online voor een nieuwe richting te kiezen. Zo hebben we via onze Facebookpagina twee wedstrijden gelanceerd. De reacties waren heel positief. De mensen waren  wat verbaasd, maar moedigde ons verder aan om op deze elan verder te gaan. Via de pagina kom je te weten wat de verschillende facetten zijn van de FOD Financiën (en dat zijn er heel wat meer dan alleen maar de belastingbrief), maar we tonen jullie ook een blik achter de schermen: hoe is het om voor de FOD Financiën te werken.  De persoonlijke aanpak staat centraal in onze communicatie online.

We willen de FOD Financiën een menselijk gezicht geven en dat toont zich ondertussen ook in onze tweets:

tweet1

 

Maar zoals velen onder jullie weten had ik het vooral ook moeilijk met het verlaten van een topteam. Ik wist immers wat ik had, maar niet wat ik ging krijgen. En aangezien al die collega’s nu benieuwd meelezen kan ik natuurlijk niet anders dan zeggen: het is ok… Neen, alle gekheid op een stokje, ik kwam terecht in een fijn team met gepassioneerde mensen en vooral…een team dat ook heel graag vooruit wil! Bovendien vullen mijn collega, waar ik elke dag mee samenwerk, en ikzelf elkaar goed aan wat zorgt voor een top werksfeer. De zaken die we tot nu toe gerealiseerd hebben is het resultaat van teamwerk en ik wil via deze mijn collega’s bedanken om mij te helpen snel mijn weg te vinden binnen deze grote organisatie.

Maar… ook nog heel wat uitdagingen in het verschiet! Momenteel ben ik dan ook op zoek naar best practices van interne sociale netwerken. Heb je meer informatie voor mij? Wil je jou ervaring delen? Laat het me weten!

Is alles dan rozengeur en maneschijn? Ik zou liegen als ik daar ja op zeg. FOD Financiën is een grote organisatie met nog tal van oude structuren en procedures. En een veranderproces vraagt tijd… hoe groter de organisatie, hoe meer tijd Dus natuurlijk zijn er af en toe de frustraties. Zaken die voor mij te traag gaan, zaken moeten doen waar ik absoluut het nut niet van inzie,… Het hoort er wellicht allemaal bij. En elk op onze eigen manier proberen we hiermee om te gaan of vooral…proberen we hier iets aan te doen.

Ik heb het wellicht nog het moeilijkst met het aanpassen aan de communicatiestructuur. Deze structuur is zeer verspreid wat het niet altijd eenvoudig maakt om op een uniforme manier naar buiten te komen. Iets wat voor ons project wel belangrijk is. Ik merk van mezelf dat ik de fierheid nog mis. De fierheid om te zeggen: ik werk voor de communicatiedienst van de FOD Financiën. Door het versnipperde geheel heb je immers weinig zicht op alles en elke communicatiespecialist zal begrijpen welk wrang gevoel er aan mij knaagt.

Maar… wat niet is kan nog komen. Als alles al perfect zou zijn, zou er ook geen uitdaging meer voor mij zijn. Ik wil iedereen alvast bedanken voor de aanmoedigingen, complimentjes en schouderklopjes van de voorbije maanden. De eerste zes maanden vlogen alvast voorbij en dat zie ik al een positief iets. Ik kreeg tijdens mijn eerste dagen bij de FOD Financiën een tip van iemand: pas je niet aan aan de cultuur, maar probeer de cultuur beetje bij beetje mee te veranderen. En dat is de voorbije zes maanden voor mij een heel belangrijke tip geweest is. Ik moest vooral blijven dromen en mijn dromen niet zomaar opbergen. Niet altijd even eenvoudig om toe te passen, maar wel een goede aanmoediging op dagen dat ik even denk: “waar ben ik aan begonnen?”.

En plots besef ik dan dat ik met het schrijven van deze blog de stap heb gezet naar het ambassadeurschap voor de FOD Financiën. Er zijn zaken die nog kunnen verbeteren, en er is zeker nog wat werk. Maar er is ook al heel wat werk verzet en daar mogen we best fier op zijn.

Wil je op de hoogte blijven van de laatste activiteiten van onze FOD? Of ben je door het lezen van deze blog benieuwd naar de sociale media activiteiten van de FOD Financiën? Volg ons!

http://www.facebook.com/FOD.Financien – Twitter: @FODFinancien en onze bedrijfspagina op LinkedIn.

I CU there! 😉





Breastfeeding is not a crime….

7 08 2015

Het is jullie wellicht niet ontgaan, het was de afgelopen week de internationale week van de borstvoeding. Gedurende een hele week werd borstvoeding en het belang daarvan gepromoot. Honderden foto’s werden gepost op Instagram en Twitter onder #normalizebreastfeeding #borstvoedingsweek #melkpunt.

En natuurlijk zorgde dat ook weer voor discussies: moet dat echt in  het openbaar? Ik heb geen borstvoeding gegeven, maakt dat van mij een een slechte mama? Waarom moeten jullie daar mee te koop lopen? En ga zo maar door.

superpower

Ik heb de laatste 11 maanden zelf kunnen ervaren dat borstvoeding nog lang niet zo aanvaard is als iedereen wel denkt. Je kindje in het openbaar de borst geven? Nee hoor: ga maar in een hoekje zitten of kun je dat thuis niet doen? Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat je ostentatief heel je borst uit je blouse moet halen, daar mee zitten pronken om dan je kindje te laten drinken. Zo verloopt borstvoeding ook niet. Borstvoeding is een fijn moment tussen moeder en kind en heeft weinig te maken met het seksuele aspect van de tieten. Dus ja… ook ik geef borstvoeding in het openbaar. In het begin zeer discreet met een borstvoedingscover om niemand “tegen de borst te stoten” maar beetje bij beetje besefte ik dat dit al te gek was. Mijn kind lag daar te zweten onder een veel te warme doek en dat alleen maar omdat ik beantwoordde aan zijn basisbehoefte: eten. En meer en meer besefte ik dat de personen die aanstoot nemen aan de borstvoeding misschien een groter probleem hebben, dan ik die enkel maar mijn kind wil voeden.  We leven in een maatschappij die alles behalve preuts is. In reclame advertenties, op televisie, bij het uitgaan,….  heel wat vrouwelijk naakt wordt getoond. Maar een moeder die haar kindje eten geeft en waar je met moeite iets van de borst ziet, dat is voor velen “not done”.

breastfeeding1

Ik ben geen lid van de zogenaamde borstvoedingsmaffia. Ik respecteer de keuze van elke mama, of ze nu kiezen voor borst- of voor flessenvoeding. Het belangrijkste is immers dat zowel mama als kind zich er goed bij voelen. En natuurlijk heeft ook de papa zijn inbreng. Er zijn blijkbaar wat mannen die het moeilijk hebben met een borstvoedende vrouw. Het is echter heel belangrijk als je als mama voor borstvoeding kiest, dat je steun krijgt van de mensen rond je. Want borstvoeding verloopt inderdaad niet altijd heel vlot. In het begin kunnen er wel wat problemen opduiken en dan is het belangrijk dat je steun bij elkaar vindt. Praat er dus met elkaar over voor je een keuze maakt. Bij deze dan ook een dank je wel aan heel mijn omgeving om mij te steunen, maar vooral aan mijn liefje! Om er zo in te geloven en mij te blijven aanmoedigen. 1 jaar borstvoeding is ook een beetje jouw overwinning!

En welke keuze je als mama ook maakt… het is altijd de juiste keuze, want je maakt die in belang van je kindje waar je alles voor over hebt.

Ik vind het goed dat de borstvoeding een week in de kijker werd geplaatst. Het zorgde ervoor dat het onderwerp bespreekbaar werd. En het zorgde er vooral voor dat heel wat mama’s deze week voor het eerst in de openbaarheid durfde treden en fier naar voor kwamen als borstvoedingsmama’s. En ook ik draag met plezier mijn steentje bij…

Robbe en ik genieten nu bijna een jaar van onze borstvoedingsmomentjes. Onlangs hadden we dan ook een fotoshoot voor zijn verjaardag (resultaat binnenkort te zien ;)), maar de fotografe was ook zo lief om één van onze intiemste momenten vast te leggen. Ik ben heel blij dat dit op de gevoelige plaat is vastgelegd…Een moment om voor altijd te koesteren… een moment van pure liefde.

bv_sj_robbe