Voor niets gaat de zon op….

12 02 2016

Een uitspraak die mijn vader vaak gebruikte om mij duidelijk te maken dat ik bij “gratis” mezelf altijd kritisch moest afvragen, hoe “gratis” is die gratis en wordt er van jou in ruil echt niets verwacht? En… “Voor niets gaat de zon op”, is precies wat ik dacht toen ik het artikel “Nieuwe sociale media-rechtszaak op komst?” las.

privacy2Velen van ons maken gretig gebruik van de sociale media: op Facebook plaatsen we foto’s om aan onze vrienden en familie te laten zien hoe goed het met ons gaat en we blijven dankzij Facebook in contact met mensen die we anders al lang uit het oog waren verloren, op Twitter kunnen we vrij kritiek geven op alles en iedereen die vroeger veel onbereikbaarder waren en op Pinterest doen we tal van ideeën op voor ons interieur, in de keuken, feestjes, etc. En dat allemaal… gratis. Of dat denken vele van ons toch.

Ik moet dan altijd een beetje lachen als ik, zoals in bovenstaand artikel, lees dat onze ministers een einde wil maken aan het misbruik van deze sociale netwerksites. Ze gebruiken de persoonsgegevens voor commerciële doeleinden en zijn daar onvoldoende transparant over en daarom…  zullen we ze boetes opleggen. Facebook heeft zijn eerste stappen al gezet om onze privacy te beschermen. Als je geen Facebookaccount meer hebt, kun je nu ook geen profielen meer bekijken. Heel wat gemor bij mensen die wel dagelijks naar de Facebookpagina van hun favoriete zender gingen kijken. Mocht ik Facebook nu zijn, ik zou Facebook gewoon betalend maken in België als jij niet wil dat je gegevens voor commerciële doeleinden gebruikt zal worden. Hup, alweer veel gemor voor de mensen, want dat zou toch een gratis dienstverlening moeten zijn? Dank u wel mijnheer de minister.

 

Misschien moet de politiek in plaats van hun tijd en energie te steken in nutteloze rechtszaken, misschien eens tijd steken in een algemene herziening van onze wetgeving? Al meermaals is immers gebleken dat deze volledig achterhaald is aan onze huidige maatschappij. Hoe zeer kun je iets nog privé noemen, als je het op je eigen online profielpagina gooit? Misschien moeten we ons onderwijs aanpassen en ervoor zorgen dat mediageletterdheid mee wordt opgenomen in het lessenprogramma? Misschien moeten we mensen (opnieuw) leren omgaan met informatie en hier met een kritisch oog leren naar kijken? Misschien moeten we onszelf de vraag stellen, vind ik het zo erg om reclame op maat te krijgen? Misschien moeten we zelf eens leren de voordelen af te wegen tegen de mogelijke nadelen en voor onszelf de keuze maken of het de moeite waard is op de sociale media aanwezig te zijn?

En daarnaast stel ik mij vooral de vraag: waarom zijn die sociale media weer de kop van jut? We hebben allemaal wel een klantenkaart van een winkel. Hoeveel van die winkels houden niet bij wat jij precies in je winkelkarretje legt en hoeveel van die winkels passen de reclame die je in de bus krijgt niet aan aan wat jij maandelijks gaat aankopen? Moeten we die winkels dan ook allemaal achtervolgen? Hoe transparant zijn die winkels over wat er gebeurt met onze gegevens? Uiteindelijk zijn het dezelfde technieken die gebruikt worden.

Is privacy dan voor losers? Neen, dat ga je mij niet horen zeggen. Ook ik vind dat een aantal gegevens geheel privé moeten blijven. Zo heb ik bijvoorbeeld liever niet dat heel de wereld mijn bankzaken kan inkijken of mij live kan volgen terwijl ik een douche neem. Maar dit zijn dan ook geen zaken (ja er zijn er een aantal ;o)), die ik niet op mijn sociale media kanalen deel.
Gaan sommige bedrijven (zowel online als offline) te ver? Ja. Vind ik dat de overheid daar dan niets aan moet doen? Neen, de overheid heeft hier zeker een belangrijke wetgevende rol in te spelen. Maar ik vind wel dat de perceptie moet veranderen. Sociale media zijn té vaak de grote boeman, er wordt de mensen voor ogen gehouden dat sociale media het grote gevaar zijn. Maar is heel die discussie van vandaag geen algemeen marketing probleem? Hoe ver willen marketeers gaan om ons zo veel mogelijk reclame op maat te bezorgen om ons op die manier te overtuigen van nog meer producten te kopen?

Om het heel eenvoudig te zeggen. Wapens zijn niet gevaarlijk, maar wel de persoon die het gebruikt. Moet het wapen dan verboden worden of moet er meer sensibilisatie komen over de gevaren bij de gebruiker van het wapen? Moeten we gebruikers van wapens de nodige opleidingen geven? Moeten we de gebruikers van wapens ook beschermen tegen zichzelf? Just Saying…

 

 





Druptet, hete boelie en tettekespap…

4 02 2015

Mijn derde werkdag bij de FOD Financiën. De kop is eraf en ik heb het overleefd ;). Alle gekheid op een stokje, ik ben nu in het midden van de werkweek en de tijd vloog voorbij. Een goede sfeer en sympathieke collega’s maken de kans op succes natuurlijk alleen maar groter. En bovendien… leer ik enorm veel bij. Ik heb mijn beeld de voorbije dagen al wat bijgesteld (op de positieve manier), dus we gaan de goede kant uit!

Bovendien werd vandaag bewezen, het meest leer je bij tijdens informele momenten. En vandaag was een topdag in het leren van nieuwe dingen. Zo leerde ik onder meer dat de spraakherkenning van je gsm zonder enige moeite “hottentottententententoonstelling” herkent en correct schrijft, dat slechte cijfers voor de NMBS in het groen worden gezet, dat stovers met karnemelk (West-Vlaams gerecht)”tettekespap” wordt genoemd.

Maar dé woordjes van de dag? Druptet en hete boelie. De druptet is de chauffeur voor je die vééééél te traag rijdt. In plaats van “godverdomme” te roepen, of “eikel”… hou het proper… noem hem/haar druptet! En de hete boelie? Dat is de ongeduldige chauffeur die achter je rijdt en bijna aan je bumper kleeft..  Zo kom je natuurlijk snel tot de conclusie… de druptet en de hete boelie samen.. geven verkeersagressie :).

En toen kwamen we tot de eindconclusie… subtiele verwijzingen naar seks in de communicatieboodschap, het werkt… of waarom heb je anders op deze link geklikt?

Voetnoot: dank aan de collega’s voor de input van deze middag. Om de privacy van iedereen te bewaren, noem ik natuurlijk geen namen 🙂





Afscheid van een vriend…afscheid van de FOD Economie

26 01 2015

Sommige van jullie wisten het al, voor andere komt dit bericht wellicht als een grote verrassing… Maar vanaf 2 februari werk ik niet meer voor de FOD Economie. Ik ben dus officieel begonnen aan mijn afscheidsweek…

Al wil die afscheidsweek niet zeggen dat ik met mijn vingers ga zitten draaien… nog een paar evaluaties, een contentplanneke,… nog even doorbijten en dan, hopelijk, in schoonheid afsluiten.

Oktober 2013 kwam ik volgende vacature tegen: https://www.selor.be/nl/vacatures/job/?jobcode=ANG13138 Ongeveer dezelfde jobinhoud als nu, andere weddeschaal en een mogelijke nieuwe uitdaging. Ach, ik kon het maar proberen… Ik kreeg al vrij snel te horen dat ik geslaagd was op mijn eerste testen…En toen werd het stil…tot juli 2014. Ondertussen was ik zwanger en de twijfels staken de kop op… Privé gaat al heel mijn leven overhoop gegooid worden, wil ik dat ook nog eens op professioneel vlak? Maar goed, ik besloot de 2de testen af te leggen en ik zou dan wel zien wat er ging gebeuren…

Begin augustus kreeg ik het bericht dat ik niet alleen geslaagd was, maar ook eerst gerangschikt stond. Ik had tot 18 augustus om mijn beslissing door te geven, zou ik de job aanvaarden of niet. En ik zou liegen als ik zou zeggen dat de keuze rap gemaakt was. Puur rationeel: ik ging meer verdienen, waar zat ik godsnaam over na te denken? Maar het is toch meer dan alleen het salaris… collega’s, werksfeer, helemaal opnieuw beginnen, … twijfels, 2 weken lang. Vele gesprekken, met mijn leidinggevenden, met goede collega’s, met vrienden, met mijn partner… en dat allemaal gecombineerd met zwangerschapshormonen… er zijn in die 2 weken heel wat tranen gevloeid…maar op 17 augustus om 23u30 stuurde ik een mailtje… “ik ga de uitdaging aan”. Drie uur laten braken mijn vliezen, 3 weken vroeger dan verwacht. Last van stress? Neen hoor meneer….

Een rollercoaster van emoties…ik moest mijn collega’s laten weten dat ik bevallen was en dat ooh ja…. ik een andere job heb aangenomen… ook toen weer heel wat tranen… Gedurende de 5 maand bevallingsverlof heb ik heel vaak gedacht… “oh boy, waar ben ik aan begonnen”.

Ik dacht na 5 maanden zal het afscheid iets makkelijker gaan. Op 2 februari start ik bij Financiën en het afscheid van Economie staat nu echt voor de deur…en neen…het is er niet makkelijker op geworden. Ik haat het dan ook om te spreken over een afscheid…ik heb het liever over een nieuw begin.

Je mag nooit achterom kijken, maar vandaag doe ik het met plezier.  Ik startte bij de FOD Economie in augustus 2006. Jong, onervaren, maar een grote bek en een grote glimlach… in die 8 jaar bouwde ik mooie herinneringen op. Ik heb ook niet veel dagen “gewerkt”. Neen, mijn job, was mijn passie en ik genoot van elke dag, ging met plezier naar mijn werk en leerde elke dag enorm veel bij. Natuurlijk waren er ook mindere dagen, dagen dat ik me naar mijn werk moest slepen, dagen dat ik collega’s of leidinggevende vervloekt heb, en de dagen dat ik door maar burn-out heb moeten sukkelen (lees: Soms moet je loslaten om vooruit te gaan) maar die wegen niet op tegen de mooie momenten en het is enkel bij die momenten dat ik vandaag even wil stilstaan. De FOD Economie was mijn eerste werkgever… ik leerde er kruipen…stappen…lopen en vliegen ;o) en vandaag voelt het dan ook een beetje aan alsof ik het moedernest ga verlaten.

Ik begon als medewerker interne communicatie, werd zo junior account, senior account en eindigde met mijn droomjob, conversationmanager.16835_253653487504_1024625_n

Als interne communicatiemedewerker stond ik mee aan de wieg van het personeelsblad Ec[h]o, ik hielp mee met de cascade sessies waar topdown, transversale en bottom-up communicatie centraal stonden en waar voor onze directie communicatie de: Buzz, onbijtvergaderingen en happy hours mooie verwezenlijkingen zijn waar ik trots op ben. Ik ben vreemd gegaan met sociale media, maar interne communicatie, de medewerker als ambassadeur zal altijd mijn grote liefde blijven.

395191_10150488692547505_1586857442_n

Na enkele jaren louter interne communicatie en een herstructurering werd ik accountmanager. Je hebt enkele algemene directies als je “klant” en je behartigt hun communicatiebelangen. Gaande van flyers, posters, advertenties tot evenementen. Dit was mijn eerste droomjob. Met mijn opleiding communicatiemanagement was dit immers wat je wou bereiken: alle aspecten van de communicatie door je handen zien gaan en mee het communicatieplan opstellen en opvolgen van a tot z. Het hoogtepunt in mijn jaren als accountmanager, daar moet ik geen 2 keer over nadenken: Het Belgische Voorzitterschap! Het was doodvermoeiend, maar ooh zo leuk. Onze dagen kenden geen uren meer en we gingen gewoon door, want het resultaat moest er staan.

16835_251837632504_5653477_n

Mijn eigen Informele Raad organiseren, dat is een periode die je nooit vergeet. Het was hectisch, maar ik heb nog nooit zoveel ervaring opgedaan als toen die dagen.  Een allereerste stagiair onder je hoede krijgen, met twee tot middernacht werken omdat er plots stakingen worden aangekondigd en je voor 300 man op 48uur een nieuw hotel moet trachten te vinden. Pure chaos…. Pure nostalgie. En het is pas nu dat ik erop terug kijk, dat ik besef… ik was misschien jong, maar ik stond er wel en dat was dankzij de bagage die ik de jaren voordien had meegekregen bij de FOD Economie.

De dagen van het Belgische Voorzitterschap, ik heb ze vervloekt, maar ik draag ze voor altijd in mijn hart. Evenals de mensen waar ik die dagen mee heb samengewerkt. Eén grote familie, één groot team….alleen zij die erbij waren weten wat ik bedoel, alleen zij die erbij waren, begrijpen dat ik hier met een lach en traan aan terugdenk.34546_427820882504_6083061_n

33770_458598142504_4971084_n

40880_456141827504_6861160_n

Na het Belgische Voorzitterschap belandde ik dan toch ook een beetje in het zwarte gat. Ik ging door een iets moeilijke periode en zowel op privé als op professioneel vlak was het tijd voor verandering.  Ik had net mijn thesis geschreven over sociale media en de overheid en ik had 1 grote droom en dat was de FOD Economie mee op de sociale media kaart krijgen. Toen ik conversation manager werd, kwam ik stapje dichter bij de droom. Of ik mijn droom verwezenlijkt hebt, dat laat ik aan jullie over (check: http://www.facebook.com/FODEconomie, @FODEconomie op Twitter en LinkedIn!). Ik kwam terecht in wat ze noemen een dream team 😉 en ik ben enorm blij dat ik dat team de laatste maanden van mijn FOD Economie carrière heb doorgebracht.

10297661_10152428827972505_3494215488814181527_n

Maar aan alle mooie liedjes komt een einde. En elk einde is de start van een nieuw begin.

Ik sluit een hoofdstuk van 8 jaar af op 29 januari 2015. Maar ik ben fier op die 8 jaar. De 8 jaar FOD Economie hebben mij mee gemaakt tot wie ik ben. Ik spendeerde uren van mijn tijd bij de FOD Economie. Ik heb meer dagen bij de FOD Economie doorgebracht, dan dat ik tijd kan doorbrengen met sommige van mijn vrienden en daardoor werd de FOD Economie ook 1 van mijn vrienden…daardoor neem ik vandaag niet zomaar afscheid van een werkgever, maar ook van een vriend.

De collega’s die ik op die 8 jaar ben tegengekomen hebben mij meegemaakt tot wie ik ben en daar wil ik hen voor bedankten. Dikke merci voor al die mooie jaren die ik met jullie heb mogen delen. Ik hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat dit geen afscheid is, maar eerder een tot ziens.

De FOD Economie gaf me veel: een massa werkervaring, nieuwe professionele contacten, fijne collega’s, de middelen om mezelf zowel persoonlijk als professioneel verder te ontwikkelen, fijne collega’s, leerde me relativeren, leerde me geduld hebben ;o), maar vooral…. een hele hoop nieuwe vrienden die ik in mijn hartje meedraag. Bedankt daarvoor.

Ik doe donderdag wellicht met een traan in mijn ogen de deur achter mij dicht. Maar de herinneringen die heb ik meegenomen, alles wat ik gedurende die 8 jaar geleerd heb neem ik mee en met trots zal ik blijven zeggen: ik blijf een trotse ambassadeur van de FOD Economie.

10384929_10152428827942505_7260588839673534874_n

10334288_10152428824482505_7135638620680104488_n





Soms moet je loslaten om vooruit te gaan…

2 02 2014

Vorige week vond de boeklancering plaats van “Tot uw dienst”, al ging er meer aandacht naar de ondertitel: Dinobusters veroveren de overheid. Een reden voor velen om mij te sms’en, mailen, DM’en, tweeten,… met de vraag: Sara Jane wat is er gebeurd? Jij was toch altijd bezig met #dino, #yoshi en #dinobusters? Heb je het opgegeven? Ik had reacties verwacht, maar was toch wel wat verbaasd over de vele vragen. Het deed zeker ook deugd, want dit wou zeggen dat mijn verhaal “Dino’s en Yoshi’s bij de overheid” al zeker zijn weg gevonden had. Ik besloot om iedereen tegelijk een antwoord te geven… via deze weg, mijn verhaal van het voorbije jaar… een rollercoaster van emoties, maar waar ik overtuigd ben dat ik de juiste keuzes heb gemaakt, door eenvoudig trouw te blijven aan mezelf en mijn hart te volgen…

Het idee van een boek kwam er zeer impulsief tijdens de boeklancering van Steven De Smet: “De nieuwe politie”. Ik verstuurde een tweet dat er dringend nood was aan een “Nieuwe Overheid”. De aanleiding voor Nancy De Vogelaere en Elke Wambacq om mee op de kar te springen en samen riepen we het uit: we moeten ook een boek schrijven! In ons jong enthousiasme klampten we Peter Saerens van Lannoo aan en vertelden hem dat we een boek wilden schrijven over de “Nieuwe Overheid”. We vertelden honderduit over Club 35, mijn dino en yoshi definitie, het werk van vernieuwing bij de Vlaamse Overheid door Nancy en Elke en… Peter kreeg het er wel warm van en vroeg ons om hem later op de week te contacteren. De bal ging aan het rollen, Joke Renneboog zou het verhaal mee versterken en het schrijven van een boek kon van start gaan…

Alleen ging het voor mij niet zo eenvoudig. Het einde van een relatie van 10 jaar, een droomhuis moeten loslaten, de nieuwe liefde vinden, professioneel het ene gevecht na het andere leveren om een beetje vooruit te gaan en om daarna 10 stappen terug te zetten. En ik ben een vechtertje… maar op een gegeven moment werd het ook mij allemaal te veel. Wanneer je bij de minste tegenslag of opmerkingen alleen nog maar tranen in je ogen krijgt, dan komt het besef dat een burn-out zelf niet alleen maar de hoek omgluurt, maar eigenlijk je pal in je ogen kijkt.  Van dat moment aan wist ik dat ik keuzes moest maken als ik mezelf niet helemaal wou verliezen.

Je moet je hart volgen …

Ik besloot sowieso voor de volle 300% voor mijn nieuwe liefde te gaan. Door professionele keuzes in het verleden, had ik mijn eigen privéleven al eens aan de kant geschoven en die fout wou ik deze keer niet maken. Uiteindelijk is dat het gene dat écht telt in je leven. Als alles wegvalt en als je door een moeilijke periode gaat, zijn er maar een aantal vaste waarden waarop je kunt terugvallen en ik was niet van zin om dit zomaar los te laten. Maar… liefde is een werkwoord. Voor liefde moet je tijd maken en ik wou dus niet al mijn kostbare vrije tijd opofferen aan een boek…  Ik besefte dan ook dat het boek voor mij op een zeer slecht moment kwam. En waarom moest het er ook zo snel komen, van mij mocht dit gerust een jaartje later? Mijn mede-auteurs en uitgeverij dachten daar echter anders over. Ik moest een eerste struikelblok overwinnen, tijdsdruk. En voor iedereen die al eens op het randje van een burn-out heeft gestaan… weet gewoon dat elke extra bijkomende tijdsinvestering er eentje te veel is. Het brengen van mijn dinoverhaal was altijd fun… en dat moest het voor mij ook blijven. Plots werd het een verplichting, waar ik alle plezier in verloor… Mijn gevoel zei me op dat moment dat dat verkeerd zat… maar wou ik een droom zomaar loslaten?

Met vallen en opstaan probeerde ik nog wat door te zetten. Gaf nog wat input, bedacht mee een titel en bleef ijveren voor #dinobusters als term die centraal moest staan. Ik kreeg vaak de reactie dat de term negatief gepercipieerd zou worden, maar ik bleef erbij dat het een term was die zou gaan leven. Dinobusters moest en zou een concept zijn. Een concept waar iedereen in de publieke sector die streeft naar vernieuwing, innovatie en optimale dienstverlening zich zou vinden. De aandacht naar #dinobusters bewijst vandaag dat ik geen ongelijk had.

En trouw blijven aan jezelf…

Maar het schrijven van een boek kost geld. Ik wou niet dat het daarom ging. Toen ik 3 jaar geleden met mijn lezingen begon en het verhaal van de #dino, #yoshi en #dinobusters voor de eerste keer gebracht werd tijdens het congres #Meerblauw20 van de politie wou ik maar 1 ding: mijn verhaal brengen, om anderen te inspireren en aan te moedigen binnen hun dagelijkse strijd. Ik kreeg als hipste ambtenaar behoorlijk wat persaandacht, maar ik wou ook al die anderen binnen de publieke sector die dezelfde strijd aan het leveren waren die aandacht geven en hen een hart onder de riem steken. Een log systeem veranderen vraagt heel veel tijd, geduld en massa’s motivatie en positiviteit. Dat dat niet altijd heel eenvoudig is, had ik zelf al een paar keer aan de levende lijve ondervonden. En het enige wat ik wou, was het idee van #dinobusters, namelijk al die mensen motiveren in hun dagelijkse strijd, verder bekend maken. Ik wou hier echter geen winst of cijfers aan koppelen. Daar mocht het niet om gaan. Dat is niet waarvoor ik het deed en dat is nog minder waarvoor ik stond.  Het idee werd geopperd om mogelijke winsten te schenken aan het goede doel en daardoor ook onze eigen investering tot een absoluut minimum te beperken. Door allerlei omstandigheden, waar ik hier niet over ga uitweiden, was dat jammer genoeg niet mogelijk. Dit zorgde ervoor dat ik nog meer vragen kreeg bij het boek. Was dit wel hoe ik het wou? En was dit vooral wel wat ik wou?

Tijd om knopen door te hakken… tijd om vooruit te gaan

2013 was mijn jaar niet. En eigenlijk is zelf dat nog een understatement. Zowel privé als professioneel allerlei struikblokken.. zowel privé als professioneel kwamen een aantal grote dromen op de rand van de afgrond te staan…  Iedereen zegt me: jij bent een vechtertje en dus wat deed ik? Ik vocht. Tegen beter weten in, bleef ik vechten… tot mijn lichaam op een bepaald moment “op” was en ook mijn gezondheid het lief afweten. De ene ziektekiem na de andere, een continu vermoeidheid en lichamelijke klachten waar geen dokter de oorzaak van vond. Donkere gedachten hingen als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Maar ik had geleerd, nooit het hoofd laten zakken…altijd blijven lachen… en ik probeerde me aan elk klein lichtje op te trekken. Velen begrepen mij gedurende héél die periode niet. Ik was mezelf niet meer. Had niet meer de energie om 1000 en 1 dingen te doen, ik moest alleen zijn, de zaken op een rijtje kunnen zetten… Dit alles koste mij enkele vriendschappen. Vriendschappen waarvan ik nu besef dat het geen vriendschappen waren, ook al kende we elkaar al vanuit onze kindertijd. Het waren slechts oppervlakkige contacten… maar als Janie niet meer kan lachen en positief zijn..neen dan hoeft het voor ons niet. Hoezeer ik ook wist dat ik zo’n mensen beter kwijt als rijk was…het was een zoveelste klap in een donkere periode.

Niet enkel privé begreep niet iedereen mijn situatie. Ook professioneel én dus ook op het vlak van het boek. Ik wou niemand zijn dromen tegenhouden. We streefden andere doelstellingen na, ook al wilden we dezelfde boodschap gebruiken. Maar ik wou niet langer dat andere slachtoffer moesten zijn van mijn “donkere periode” en ik nam de beslissing om te stoppen met het boek. Een zware keuze, niet omwille van het boek. Wel omwille van het concept Dinobusters. De dino’s, Yoshi’s en dinobusters waren een deel van mezelf geworden en ik had het gevoel mezelf zwaar in de steek te laten. Maar loslaten bleek op dat moment de enige manier om ervoor te zorgen dat iedereen kon verder gaan. Ik had het gevoel niet begrepen te zijn en het boek, dat voor mij een uitlaatklep moest worden, werd een blok aan mijn been. Door een enorme druk op mijn schouders, strakke deadlines en investering die ik er op dat moment niet voor kon opbrengen, kreeg ik meer en meer het gevoel dat het boek meer en meer een obstakel werd tussen wat ooit begon als een vriendschap tussen 4 crazy meiden die dezelfde idealen nastreefden.

Ik liet het boek los en al bij al… viel dat best mee. Ik had het moeilijker met het concept Dinobusters. Nancy verzekerde me dat het boek niet het concept Dinobusters zou overnemen, dat kon niet, dat zou het authentieke van het verhaal wegnemen, maar #totuwdienst zou voorbeeld zijn van wat Dinobusters in deze wereld kunnen bereiken en zou er mee voor zorgen dat de beweging van Dinobusters een extra dynamiek kreeg.

Ik ben wie ik ben… en dat zal ik altijd zijn

Deed het pijn de afgelopen dagen? Ik zou liegen als ik neen zou zeggen. Ik ben aan een verhaal begonnen dat ik niet heb kunnen afmaken. Maar ik heb geen spijt dat ik niet verder heb geschreven aan het boek. Ik kon mezelf niet meer voor de volle 100% achter de werkwijze zetten, ik kon mezelf niet meer voor de volle 100% achter de inhoud zetten en ik kon vooral mezelf niet meer voor de volle 100% geven. En de mensen die me kennen weten dat ik altijd voor de volle 100% voor iets wil gaan. Een beetje mijn best doen dat ken ik niet. Net zoals je niet een beetje zwanger bent, net zoals je niet een beetje aan social media doet, ga je ook niet een beetje je best doen…

Het deed wel pijn dat heel het verhaal verkeerd gepercipieerd werd. Wat ik voorspelde werd werkelijkheid. Dinobusters was een term die aansloeg en die aandacht kreeg, waardoor heel wat mensen (en de pers) heel vaak “Tot uw dienst” uit het oog verloren, maar het vooral hadden over dé 3 dinobusters. En hoewel ook Nancy, Joke en Elke dit nooit als hun intentie hadden, was dat bij vele wel de perceptie die ging leven en kwam bij vele de vraag… maar huh, hoe zit het dan met Sara Jane? Zij was toch 1 van de eerste Dinobustersstrijders? De verkeerde perceptie zorgde bij velen voor een fout verhaal en daar komt het belang van een authentiek verhaal naar boven. Een concept slaat aan, storytelling is voor mij de geheime sleutel. Want waar heeft de pers de meeste aandacht voor? Niet voor de inhoud van het boek… wel voor het verhaal erachter… een bende energieke ambtenaren die het anders wil. Over hoe ze dat gaan doen, wordt eigenlijk weinig over verteld.

Maar bij storytelling moet je verhaal volledig zijn. Moeten alle elementen juist geplaatst worden en anders krijg je een vertekend beeld. De vele vragen die ik dus kreeg, zijn voor mij een resultaat van dat vertekend beeld.

Dinobusters… laat het concept leven!

Ik hoop bij deze dan ook het verhaal volledig gemaakt te hebben. Geen rancunes, geen verwijten. Het verleden is wat het is en maakt ons tot de mensen die we vandaag zijn.  Ik wens Nancy, Joke en Elke dan ook alle succes met hun boek. Het gaat mij hier ook niet om ego’s. Het belangrijkste is dat het verhaal gebracht wordt. Denk ik dat het anders het kunnen gaan? Daar ben ik van overtuigd. En dan ben ik er ook van overtuigd dat er minder misverstanden waren geweest en dat er veel minder vragen waren geweest over mijn rol. Maar ook dat zijn weer keuzes die gemaakt zijn.

Ik hoop dat dit verhaal ook duidelijk maakt dat je enerzijds het boek “Tot uw dienst” hebt en anderzijds het concept Dinobusters. “Tot uw dienst” is een resultaat van wat Dinobusters kunnen verwezenlijken. Het zijn niet de 3 dinobusters, ik ben niet dé dinobuster…. We zijn met vele dinobusters! Iedereen die binnen zijn organisatie oude structuren en procedures die ervoor zorgen dat efficiënt werken  onmogelijk wordt, wil verbeteren mag zich een dinobuster noemen.  Dinobusters streven naar een optimale en efficiënte dienstverlening. Dinobusters hebben oog voor de mens achter de persoon die werkt en dinobusters dragen authenticiteit hoog in het vaandel. Dinobusters is een beweging… een beweging die al even op gang is. Politiezones met een facebookpagina om dichter bij hun burger te staan, overheidsdiensten die durven in interactie te gaan op Twitter, ambtenaren die in dialoog gaan met de burger,… ik ben er zeker van dat iedereen een paar initiatieven kent… wel zij zijn de échte dinobusters! Dinobusters kennen geen leeftijd! Het is niet alleen de jonge garde die streeft naar vernieuwing, in tegendeel, ik ken heel wat Dinobusers die gerijpt zijn met jaren… en zij zijn de beste inspiratiebron. Een Dinobuster wordt misschien wel beter met de jaren?

Ik gaf slechts een naam aan een stroming die hopelijk zorgt voor de nodige verandering om écht ten dienste van de burger te staan. Om echte Civil Servants te worden…

Ik hoop dan ook nog steeds dat er op de website dinobusters.be de ruimte wordt gemaakt om al deze initiatieven een plaats te geven.  Vaak zijn het enkelingen die in de schijnwerpers staan, terwijl al deze initiatieven de nodige aandacht verdienen. Een lieve oproep ook aan de persvrienden. Help de Dinobustersbeweging… stop met steeds negatieve voorbeelden aan te halen in de pers. Maar laat mensen ook de positieve resultaten zijn. Laat mensen zien dat er heel wat ambtenaren zijn die elke dag het beste voor hebben met hun en die elke dag opnieuw proberen het belastingsgeld op een goede manier te besteden. Zet eens wat vaker dergelijke initiatieven in de kijker en help ons om de publieke sector weer het imago te geven dat ze verdient!

Dinobusters burn-out…

En met deze blog ook een kleine oproep naar alle Dinobusters. Ook Dinobusters hebben het soms moeilijk. Gaan door een moeilijke periode en geraken de pedalen kwijt. Draai hun niet de rug toe. Probeer hen te blijven steunen en geef hen de nodige ruimte en tijd om uit dat dal te kruipen.  Burn-out is een stille ziekte die langzaam komt binnengeslopen en wanneer je het doorhebt…is het eigenlijk al te laat.

Ik heb het zelf meegemaakt en ik ben de mensen die in me blijven geloofden enorm dankbaar. Het is door hun woorden van steun en aanmoedigingen dat ik geen Yoshi werd, maar dat het vlammetje van Dinobuster diep in mij nooit volledig gedoofd werd en met de nodige zuurstof terug werd aangewakkerd.

Wat was er eerst.. de dino of de dinobuster?

Dino, Yoshi’s en Dinobusters ze liggen heel dicht bij elkaar. Ik heb ook geleerd dat de meesten onder ons als Dinobuster starten, maar door het systeem soms getransformeerd worden naar een dino of een yoshi…  Laat dit niet gebeuren. Kijk elke dag rond je en geef Dinobusters die het moeilijk hebben zuurstof… geef hen tijd en toon begrip. Dit kost soms tijd, maar dat is niets in vergelijking met de strijd die die persoon op dat moment met zichzelf moet leveren…

En voor 2014?

Ik zit niet stil… In 2014 werk ik aan een heel nieuw project… daarover in een volgende blog meer… want ook dat is 2014.. terug tijd maken voor een blog, al is het maar om even te ventileren en te relativeren 😉





Blijven geloven in verandering…

27 11 2011

Change… het is mijn favorietje woordje van de laatste maanden.  Sinds ik enkele maanden geleden met glans mijn master haalde aan de VUB (zie vorige post) word ik regelmatig gecontacteerd door personen die me vragen of ik over deze resultaten een lezing wil komen geven.  In het begin voelde ik me wat onwenning, maar ondertussen heb ik er mijn persoonlijk doel van gemaakt om mijn boodschap te verspreiden. De overheidsdiensten zijn toe aan verandering en die vraag hoor je meer en meer bij de ambtenaren op de werkvloer. Heel wat jongeren komen bij de overheid terecht, krijgen veel verantwoordelijkheid, werken aan verschillende nieuwe projecten enzovoort, maar worden dag in dag uit geconfronteerd met de oude cultuur en het oude imago van de overheid.  Het is allemaal niet meer wat het geweest is. De tijd van de collega’s is lang voorbij… Hoort u mij hier zeggen dat er dan alleen nog maar gemotiveerde hardwerkende ambtenaren  bestaan? Zeker NIET, op verschillende overheidsdiensten lopen ze nog rond, de oude dino’s soms verstopt onder een jonge vest.  Maar de groep ambtenaren, jong en oud, die snakt naar vernieuwing, verbetering, verandering wordt elke dag groter.

Hoewel het zowel jonge als ambtenaren met al wat meer levenservaring (;o)) zijn die roepen op die verandering, bleek er toch een grote noodzaak te zijn om die jonge ambtenaren ook een platform aan te reiken waar ze met elkaar kunnen kennis maken en delen, samenwerken, etc. Hiervoor werd Club35 opgericht.

Club35 is een initiatief van HREPS en is het actieve Belgische netwerk van ambtenaren (<35jaar) uit alle beleidsniveaus die samen ideeën uitwisselen, werken aan hun eigen ontwikkeling en de toekomst van de overheid en het imago van de “ambtenaar” in een positief licht zetten door concrete acties te ondernemen.

Enkele van onze waarden zijn onder meer:

  • open en transparant
  • gemotiveerd en geïnspireerd
  • vernieuwend
  • samenwerken
  • klantgericht
  • betrouwbaar
  • voortdurend verbeteren

We willen het niet alleen bij woorden houden en daarom schreven we een visietekst over ons beeld van de Ambtenaar van de Toekomst. In deze visietekst beschrijven wij, ambtenaren, hoe wij geloven dat de ambtenaar en de overheidsdiensten er in de toekomst moeten uitzien en hoe ze moeten werken. Deze visietekst werd ondertussen ook al toegelicht aan enkel leidende ambtenaren en we hopen zo beetje bij beetje de brug te slaan naar verandering…

Een ander concreet resultaat van onze Club35 is ons ShaShaSha event op 8 december.

Sha Sha Sha even met ons mee: http://www.peoplesphere.be/hreps/nl/event/08122011.html

Maak je geen zorgen, het is geen danswedstrijd! Maar samen met de denktank HREPS organiseren wij dit evenement om ideeën te delen, neuronen te stimuleren en de toekomst van de publieke sector te verbeelden met co-creatie en innovatie als rode draad. Samen met de deelnemers willen wij de publieke sector van morgen uittekenen.  Welke diensten voor de burger? Onder welke vorm? Wat betekent de theorie van de vier “co’s” voor de Belgische overheidsdiensten? Wat zouden Steve Jobs of Richard Branson doen mochten ze aan het hoofd van een publiek instituut staat? Dat hoor je allemaal op ShaShaSha: Shaking (minds), Sharing (ideas), Shaping (future)

Ik hoop jullie daar allemaal te zien?

Yours sincerely,

IAMbtenaar&Proud2Be

Ben je ambtenaar, <35, wil je ideeën uitwisselen,werken aan de  ontwikkeling en het imago van de “ambtenaar” & de toekomst van overheid?join us! www.yammer.com/club35

Op zoek naar een spreker of iemand die uw evenement wilt presenteren? Contacteer mij  via sara-jane.deputter@hotmail.com





Masterproef: ambtenaar 2.0 – een kwalitatief onderzoek naar de rol van web 2.0 voor de overheid

6 09 2011

Het is even stil geweest op mijn blog, maar ik had er wel een zeer goede reden voor: my masterpiece aan de vub, de masterproef!

Een korte samenvatting geef ik hier, het volledige werk kun je downloaden via http://www.paywithatweet.com/pay/?id=d69ae5390ce8699ecc73e613c710af95 of via de bottom aan de rechterzijde. Heb je geen twitter en/of Facebook account? Laat even je gegevens achter en ik stuur je de PDF!

Veel leesplezier!
                 

De sociale netwerksites kennen een groot succes in de samenleving. Dat bleek recent nog toen Mashable News bekend maakte dat er twee weken na de lancering van Google+ reeds meer dan 18 miljoen accounts werden aangemaakt. De consumenten van vandaag zijn niet meer de consumenten die ze ooit geweest zijn. Ze willen actief mee creëren en meer dan ooit willen ze dat er naar hen geluisterd wordt. Heel wat marketeers hebben dat begrepen en hebben de sociale netwerksites volledig omarmd en ingezet in hun communicatiemix. Ze kunnen niet anders want de machten zijn gewijzigd. Waar vroeger de grootste macht over de inhoud bij het bedrijf zelf lag, is die macht nu verschoven naar de consumenten.

Maar wat betekenen de begrippen web2.0, sociale media en overheidscommunicatie? En misschien nog belangrijker wat betekenen deze begrippen voor de overheid? Heel wat initiatieven worden her en der genomen, maar het lijkt erop dat de meeste overheidsdiensten toch nog wat op zoek zijn naar de invulling van die sociale media.

In dit onderzoek werd nagegaan welke betekenis sociale netwerksites kunnen hebben voor de overheid. Enerzijds werd gekeken naar de perceptie van de burger op sociale media en overheidscommunicatie, anderzijds werd nagegaan of het gebruik van sociale netwerksites door de overheid gevolgen heeft voor haar relatie met de burger.

Via een literatuurstudie wordt een overzicht gegeven van de verschillende aspecten waarmee rekening gehouden moet worden wanneer je hebt het over overheidscommunicatie en sociale media. Aan de hand van een kwalitatief onderzoek wordt vervolgens gepeild hoe de Y-generatie het percipieert indien de overheid sociale netwerksites zou inschakelen voor haar communicatie. De Y-generatie wordt in dit onderzoek gedefinieerd als zijnde leeftijdsgroep geboren tussen 1973 en 2003. Het onderzoek werd afgenomen aan de hand van 26 diepte-interviews waarin de respondenten hun visie gaven over overheidscommunicatie, sociale netwerksites, overheid 2.0 en de impact van een overheid 2.0 op burger, overheid en de relatie tussen beiden.

Het onderzoek biedt onder meer verschillende interessante inzichten over hoe de Y-generatie staat ten opzichte van de overheidsdiensten in het algemeen. Deze perceptie is ondanks de cliché beelden die er rond ontstaan vrij positief. Ze benadrukken dat er extra aandacht mag besteed worden aan het werk van de verschillende overheidsdiensten die ten tijde van crisis de boel draaiende houden. Jongeren zien zich als een zéér belangrijke doelgroep wanneer het op overheidscommunicatie aankomt. Ze  stellen dat het slechte imago van de overheid nog niet vastgeroest zit bij hen en dat de overheid alles in het werk zou moeten stellen om deze generatie te laten zien dat een overheid innovatief, transparant, dynamisch,… uit de hoek kan komen.  Daarenboven zijn zij het toekomstige publiek van de overheid. De Y-generatie heeft nog een hele levenscyclus voor zich liggen, waar alle diensten van de overheid van pas kunnen komen.

De Y-generatie is opgegroeid met het begrip van sociale media en ze kan zich geen leven meer voorstellen zonder sociale netwerksites. Het feit dat meer en meer bedrijven sociale netwerksites gaan inschakelen, vindt ze positief al moeten bedrijven wel opletten dat het niet teveel om publiciteit mag draaien. Dit geldt eveneens voor de overheid.  De overheid kan via de sociale media vooral een gezicht krijgen waardoor de contacten nog beter kunnen verlopen. Het is belangrijk voor de Y-generatie dat ze niet enkel in contact komt te staan met de organisatie, maar ook met de ambtenaren achter de schermen. Ze is ervan overtuigd dat hier heel wat mensen met passie en ambitie zitten, een type ambtenaar dat de overheid een heel ander beeld kan geven, dan het beeld van de grijze muis achter zijn computerscherm.

De vraag is niet of de overheid sociale netwerksites moet gebruiken in haar communicatie, maar wel wanneer ze dit gaan doen. Voor de Y-generatie is het duidelijk, ze moeten nu op die kar springen of het is te laat. Ze moeten dit niet doen om mee te gaan met de hype, maar wel omdat interactie met de burger belangrijk is. Sociale media bieden daar een uitstekend platform voor en bovendien bieden ze de overheid de kans om beter te weten waar de burger mee bezig is en waar de burger van wakker ligt.

Het gebruik van sociale netwerksites door de overheid heeft gevolgen voor de overheid, de burger en de relatie tussen beiden. Zo zal de overheid haar werkstructuur moeten herbekijken. Er moeten personen worden aangesteld die de tijd, het budget en het vertrouwen krijgen om met sociale media bezig te zijn. Bovendien is het belangrijk dat de integratie van sociale media gedragen wordt door de hele organisatie, dit kan een mentaliteitsshift met zich meebrengen. De overheid moet er voor openstaan en moet willen luisteren naar wat de burger haar te vertellen heeft. Enkel op deze manier kunnen sociale netwerksites hun nut bewijzen. De burger gaat op een andere manier met de overheid omgaan. Informatie wordt hem niet enkel meer van bovenuit toegegooid, maar hij gaat in interactie kunnen treden met de overheid.

Dit zal een impact hebben op het imago van de overheid. De overheid kan tonen dat ze wel dynamisch en innovatief zijn en dat ze niet meer de grote Uncle Sam is die staat te zwaaien met het vingertje.  De samenleving is veranderd en het is nu aan de overheid om te beslissen of zij mee wilt veranderen. Hoe het imago van de overheid verandert zal afhangen van de manier waarop de overheid met de sociale netwerksites omgaat. Als dit niet op een doordachte manier gebeurt, met de nodige aandacht voor elementen die in dit document worden aangehaald, dan kan het imago van de overheid zelfs verslechteren en dan wordt de kloof tussen overheid en generatie Y enkel groter.





Social media… a new way of working… a new way of living…

2 06 2011

Op 26 mei organiseerde de FOD Sociale Zekerheid een nieuwe Twitterdag. Wegens een drukke agenda had ik de twee vorige sessies al moeten missen, dus besloot ik mij in te schrijven voor de FR sessie. Ik had al veel over de nieuwe aanpak van deze FOD gehoord, ik volgde Frank Van Massenhove al een tijdje  en het werd dus dringend tijd om de proef eens op de som te nemen. Ging het er bij hen nu echt zo anders aan toe? Een nieuwe wereld ging voor me open…

Telewerken, werken met vaste tartgets, don’t work love, geen vast bureau,… termen die je misschien niet vlug op een overheidsdienst kleeft en toch zijn het net deze woorden die de FOD Sociale Zekerheid omschrijven. Ik was aangenaam verrast toen ik in de gebouwen van de FOD sociale zekerheid rondliep. Het gaf me moed… moed om te blijven geloven dat verandering mogelijk is! Ik ben ervan overtuigd dat dit tijd zal nodig hebben. Een mentaliteitsverandering komt er immers niet van vandaag of morgen, maar niets is onmogelijk.. dat was voor mij nu wel duidelijk. En zelf als hipste ambtenaar… hoedje af!

Check out de video en mijn interview: http://socialsecurity.fgov.be/fr/over-de-fod/organisatie/twitterdagen/260511.htm