De wereld staat vandaag even stil…maar het leven draait door.

14 11 2015

image

Net zoals iedereen las ik gisteren en vannacht de berichtgeving over Parijs. De euforie na de overwinning van onze Rode Duivels verdween snel voor ongeloof en immens verdriet. Ook ik besefte plots maar al te goed dat dit de wereld was waarin mijn zoontje zou moeten opgroeien. Een wereld vol haat, geweld en mensen die strijden voor hun eigen geloof.
Ik werd triest bij het het horen van al dat nieuws over de vele slachtoffers. Maar het deed me nog meer verdriet dat mensen deze verschrikkelijke gebeurtenis gebruiken om het vluchtelingendebat aan te kaarten. “Stuur ze allemaal terug… het is de fout van de moslims… we hebben ze zelf binnen gehaald.” Ook dat zijn woorden die me enorm veel verdriet deden vannacht.

Zijn we niet een een beetje egocentristisch en hypocriet? Ik betreur alle slachtoffers, maar waarom schieten sommige mensen nu pas wakker? Omdat het niet meer ver van ons bed is? Beseffen we dat dit dagelijkse kost is in Syrië? Beseffen we dat net dit de reden is waarom die mensen wegvluchten?  Is een mensenleven in Europa dan zoveel meer waard dan een mensenleven in Syrië?

#Prayforparis krijgt een pijnlijke betekenis. De meeste slachtoffers in deze wereld zijn net gevallen door geloofsovertuigingen. Wij katholieken die met onze kruistochten anderen gingen bekeren. Extremisten die met aanslagen hun geloof willen rechtvaardigen. Wil dit zeggen dat we ons geloof moeten verliezen? Of moeten we iedereen die misbruik maakt van zijn geloof om dit geweld te rechtvaardigen veroordelen. Is er ook maar 1 God in deze wereld die wil dat we elkaar afslachten? Zijn de moslims niet de grootste slachtoffers van dit geweld?

Ongelukkig werd ik van alle berichten…maar besefte plots dat we moeten relativeren…of toch proberen..  in 14-18 dachten onze voorouders dat de wereld om zeep was…. in 40-45 dachten ze dat opnieuw…Ook onze voorouders hadden schrik voor de toekomst van hun kinderen en hadden schrik voor wat nog komen moest.

Elk tijdperk kent zijn extremisten..elk tijdperk kent zijn leed. Laat ons dus vooral werken aan de positieve zaken in de wereld en laat ons onze kinderen de juiste normen en waarden van verdraagzaamheid meegeven. Moeten we niet nadenken hoe het komt dat IS onze jongeren zo ver krijgt om mee te strijden? Zal het sluiten van de grenzen het probleem oplossen? Moeten we ons in de huidige beschaving niet vooral afvragen hoe we het internationale probleem van cybercriminaliteit moeten oplossen?

Mensen in nood hulp weigeren maakt van ons niet beter als extremisten. Elke moslim en vluchteling bestempelen als terrorist zorgt ervoor dat we dezelfde fout maken als de extremisten.

Laat ons vandaag vooral even stilstaan bij alle slachtoffers van geweld op deze wereld en laat ons vooral genieten van elk geluk dat wij hier in handen hebben. Laat ons vandaag doen wat de slachtoffers niet meer kunnen doen…. genieten van al dat kleine geluk in de wereld….Genieten van elkaar #prayforparis.

Mijn groot geluk toverde vanmorgen alvast een glimlach op mijn gezicht…

image





Gezocht: tijd….

3 09 2015

Alweer bijna 2 weken geleden bleef mijn wereld even stilstaan.(https://sarajane85.wordpress.com/2015/08/21/een-emotionele-rollercoaster-en-plots-staat-je-leven-op-zijn-kop/)

Maandag op controle bij de dokter. Die duwde me nog maar eens met de neus op de feiten. “Sorry, na een week kan jij nog niet terug gaan werken. Gun je lichaam de fysieke rust, gun je gedachten de tijd om alles mentaal weer in orde te krijgen”. Gevolg, nog thuis tot 4 oktober. En ook dat was een mentaal slagje. Nog een maand thuis? Moet dit nu echt?! “Je in je werk storten om alles te vergeten is geen oplossing… je mentale weerslag krijg je zeker en vast.”

Dus ging ik op zoek naar lotgenoten. Een groepje mama’s op Facebook. Ik twijfelde om het op het knopje “lid worden” te klikken. Maar wat had ik te verliezen? Snel merkte ik dat mijn angsten en onzekerheden lang niet zo10953210_10152965852065342_8624311434516193796_n abnormaal zijn na wat ik heb meegemaakt. Jonge mama’s die zich net als ik in de steek gelaten voelen door hun lichaam. Eén voor één mama’s… ook al hebben sommigen van hen geen guitig kindje rondlopen… Eén voor één mama’s die een lief klein wezentje hebben moeten afstaan, gewoon…omdat het op de verkeerde plek besloot zich in te nestelen. Allemaal zitten we met dezelfde vragen: wat gaat de toekomst ons brengen? Zou dit nu een meisje geweest zijn, of was het weer een jongen? Wat als we dit nog eens moeten doormaken en vooral willen we het risico nog eens nemen om dit allemaal opnieuw mee te maken?

Eén voor één mama’s met een ander verhaal. Eén voor één mama’s die me helpen om alles een plaatsje te geven.

Het mentale klopje was iets harder dan ik zelf dacht. De vele berichtjes, bezoekjes/afspraakjes van vrienden en familie deden dan ook deugd. Het was niet altijd even eenvoudig voor iedereen om de juiste woorden te vinden om te troosten. Want ja…wat zeg je soms op zo’n moment? Maar het deed deugd als mensen gewoon even vroegen: hoe gaat het nu met je? Of mensen die de tijd wilden vrijmaken (of hebben vrijgemaakt binnen de komende weken) om even binnen te springen Het gevoel krijgen dat mensen aan je denken en dat je niet alleen staat maar kan terugvallen op hele hoop vrienden die er voor je zijn! Bedankt lieverdjes!

ERottenecards_98275880_cvr7c5dj9yn toch is het net op die moeilijke momenten in het leven dat je je vrienden leert kennen. Mensen van wie je een “hoe gaat het met je” verwachtte, maar niets hoorde. Anderzijds mensen waar je al heel lang niets meer van gehoord hebt en die nu je even een schouderklopje komen geven. Dat is uiteindelijk waar vriendschap om draait. Niet dat dagelijks contact, niet naast elkaar wonen of continu dingen samen doen… maar er staan wanneer je elkaar nodig hebt. En dat…deed deugd :). En natuurlijk zijn er ontgoochelingen… maar die worden ruimschoots goedgemaakt door al die andere grote hartjes :).

Hier lig ik nu… Nog een maand te gaan… Het lijkt zo lang… en toch… is tijd precies wat ik zoek… tijd zou de wonde moeten helen. Als iemand tijd gevonden heeft, kun je die dan even tot bij mij sturen om de wonde te genezen?





Mama worden…een lesje in loslaten.

25 08 2015

Lieve prins Robbe werd vorige week 1 jaar. Door de rollercoaster van de afgelopen week had ik er de tijd, noch de fut voor, maar bij 1 jaar mama zijn hoort natuurlijk ook een blog. De voorbije twaalf maanden vlogen voorbij. Twaalf maanden met onze kleine prins… 12 belangrijke lessen…

1.De roze wolk bestaat niet 

Toegegeven ik heb geluk gehad. Vanaf moment 1 nam Robbe goed de borst, de eerste nacht sliep hij 7 uur aan één stuk en pas na 3 dagen hebben we hem horen huilen. Maar het is niet altijd zo. Mama worden is best vermoeiend en als je geen last hebt van de vermoeidheid dan zijn er die dekselse hormonen wel. Er zijn dus het afgelopen jaar zeker ook dagen geweest dat ik gevloekt heb, dat ik slaap nodig had en dat ik traantjes gelaten heb… Maar één ding klopt wel… Die kleine spruit van je kijkt je met een grote glimlach aan en je bent alles snel vergeten.

2. Je kind moet eten (of dat nu borst- of flesvoeding is)

11949359_10153549962122505_1749854537857415195_n

De discussie die ik het afgelopen jaar wellicht het meest gehoord heb: borst- of flesvoeding. Jeetje, je kind moet eten hebben. Wat je je kind te eten geeft dat is je eigen beslissing als moeder. Zowel jij als kind moeten je goed voelen bij de keuze en dat is al wat telt. Dus neen, het één is niet beter dan het andere. En neen, het is niet omdat je borstvoeding geeft dat je kind nooit zal doorslapen en het is niet omdat je flesvoeding geeft dat je kind gedoemd is om een dikkertje te worden!  Voor alles geldt: doe het met mate… en vooral…met liefde.

Lees ook: Borsten- of flessenbaby 

 

 

3. De vroedvrouw stelt je emotioneel beter gerust dan de gynaecoloog

Ik kan het elke mama2Be aanraden om naast de gynaecoloog ook op zoek te gaan naar een vroedvrouw in de buurt. Ze heeft me tijdens de zwangerschap mee opgevolgd. Zeker toen ik onze kleine Prins nog niet kon voelen, was ik heel blij dat zij er was. Ze doet enkele tussentijdse echo’s en je kan bij haar terecht met al je vragen. Niet enkel de medische, maar ook de emotionele. Een punt waar sommige gynaecologen (ik ga niet veralgemenen) niet altijd zo sterk in zijn. Na de zwangerschap kwam ze ook nog enkele keren langs. Ze stelde me gerust, moedigde me aan, leerde me enkele leuke weetjes over baby’s. Een dikke duim dus voor de vroedvrouwen en een beroep dat zeker wat meer eer mag aangedaan worden!

4. Je zwangerschapsverlof vliegt voorbij

Een massa plannen had ik voor tijdens mijn zwangerschapsverlof. Mijn to-do lijstje ligt er nog steeds. Je krijgt gewoon andere prioriteiten als je kleine pruts er is en elke minuut tijd die je vrij hebt, die wou ik met mijn Prins spenderen. Ben je zwanger? Stop dan maar met plannen maken en zie gewoon wat er op je afkomt.

5. Elke mama is onzeker 

Het is zoeken. Vanaf dag 1 moet je je kindje leren kennen en vooral signalen herkennen. Heeft hij nu honger? Zou hij pijn hebben? Of heeft hij het koud? Je bent onzeker en je hebt vaak heel wat vragen. Weet lieve mama’s dat er geen stomme vragen zijn. Dankzij onze nieuwe netwerkmaatschappij is het mama worden denk ik net iets makkelijker geworden. Op Facebook bestaan heel wat mama groepjes waar je met al je vragen en onzekerheden terecht kan.  Ziet de kakapamper van je kleine spruit er wat anders aan? Neem een foto, smijt hem op Facebook en iedereen heeft zijn mening wel klaar!

6. Je kan niet naar iedereen zijn tips luisteren

Het voordeel van de netwerkmaatschappij is ook onmiddellijk een nadeel. Ieder heeft zijn mening en iedereen heeft honderden tips en adviezen, maar je kan ze niet allemaal opvolgen. En dat hoeft ook niet. Volg gewoon je mama hart. Als mama wil je het beste voor je kind, bijgevolg is elke keuze, de juiste keuze.

7. Je kunt je baby niet verwennen

11918950_10153549962017505_6543844640838218269_nIk ben een overtuigde draagmama. En ook de papa is helemaal verkocht aan zijn draagdoek. Hoe vaak hebben we niet moeten horen: goh maar zo heel de tijd tegen jullie dragen, zie maar dat je hem niet te hard verwent, straks wil hij alleen nog maar bij jullie zitten. Wat een onzin. Een baby heeft zijn mama en papa nodig. Dat is met de natuur zo meegegeven. Heb jij al ooit een dier in het wild tegengekomen dat zijn kind van het nest weglegt? Wij kozen dan ook van in het begin voor een co-sleeper. Een bedje naast ons grote bed. Zo ligt onze kleine Prins in zijn eigen nestje, maar toch lekker dicht bij mama en papa aan. Heel makkelijk voor als hij ’s nachts honger kreeg. Vaak uit mijn bed moeten als mama? Ik ben nog nooit uit mijn bed gemoeten.  Ook hier geldt de belangrijkste regel: volg je hart en het komt wel goed. Verwennen dat begint op latere leeftijd, maar niet als baby.

8. Mamavriendinnen zijn de perfecte zelfhulpgroep

Ik had geluk. Heel wat vriendinnen in mijn nabije omgeving werden ook net mama of ik leerde nieuwe mamavriendinnen kennen. Je merkt onmiddellijk dat je naar elkaar gaat toetrekken. We zijn dan ook het ideale zelfhulpgroepje. We kunnen bij elkaar terecht met al onze onzekerheden en krijgen daar dan ook onmiddellijk de bevestiging dat we niet de enige mama’s zijn die onzeker zijn. Bovendien deel je ervaringen met elkaar en samen weet je gewoon meer. Een dikke dank je wel dan ook aan de mamavriendinnen die mij het afgelopen jaar mee geholpen hebben bij het mama zijn!

9. Het evenwicht gezin-werk is onvindbaar

Vooral de eerste maanden dat ik terug ging werken heb ik naar dat evenwicht gezocht. Ondertussen ben ik gestopt met zoeken. Een evenwicht kon ik niet vinden. Ik doe mijn job nog steeds graag. Communicatie en sociale media zijn voor mij meer dan alleen een job, maar ook een passie. Ik wil geen keuze maken tussen de passie en de liefde.

Botst het soms… ja. Maar ik heb dat leren aanvaarden en dan gaat alles vlotter. Ik merk dat ik de tijd met mijn Prins onmisbaar vind en op die momenten liever geen tijd geef aan de passie. Maar zo nu en dan komt de passie opflakkeren en dan weet ik dat ik weer even een keuze moet maken. Dat is ok. Immers… elke keuze die ik als mama maak, is de juiste keuze :).

Lees ook: De carrière mama of de mama carrière 

10. Alle kinderen zijn anders… gelukkig maar

11898822_10153549958007505_5762540361289441353_nDraait Robbe al? Kan die van jou al kruipen? Stapt hij al? Zegt hij al iets? Hoeveel tandjes heeft hij al? Allemaal vragen die op je afgevuurd worden als je mama bent. Als ik iets geleerd heb de afgelopen maanden is dat elk kindje anders is. En ja er bestaan “gemiddeldes” maar het is niet omdat die bestaan, dat je daaraan moet voldoen.

Elk kind heeft zijn eigen ontwikkeling, zijn eigen voorkeuren en zijn eigen prioriteiten. En gelukkig maar. Stel je voor dat je kind al vanaf dag 1 een concurrentiestrijd zou moeten voeren met de rest van de wereld? Neen hoor kleine Prins, ontwikkel jij maar lekker op jou tempo. Je doet het schitterend.

11. Me-Time & Partnertime: iets kostbaar, investeer erin 

Als ik de afgelopen maanden heelhuids ben doorgekomen als mama is dat mede dankzij de hulp van mijn verloofde (ja nu ik dit mag zeggen :)). Hij is de ideale partner voor mij, maar ook een super papa voor Robbe! Hij maakte tijd voor Robbe. Tijd om te knuffelen, tijd om samen in de zetel te liggen, tijd om te spelen, maar ook: tijd om in het badje te gaan, tijd om de pamper te verversen, tijd om even over te nemen zodat mama wat slaap kon inhalen. Dank je wel daarvoor lieve schat!

Tijd steken in elkaar bleef voor ons dan ook belangrijk. Af en toe Robbe achterlaten bij de bomma (ook een dikke dank je wel aan de bomma voor haar tijd, lekker eten en goede zorgen!) en gewoon onder ons tweetjes nog eens genieten van een rustig avondje. Dat moet kunnen. Af en toe moet je die mama- en papajas aan de kapstok durven hangen en weer gewoon met zijn tweetjes kunnen zijn. En natuurlijk babbel je het eerste halfuurtje over je kindje. Dit is ook de ideale moment om wat te reflecteren, maar verplicht elkaar erna om ook gewoon over elkaar te babbelen. Steek tijd in elkaar en investeer in je relatie.

image

Niet enkel in je relatie, maar ook jezelf. Af en toe had ik nood aan mijn ladiesnights. Eventjes weg met de dames. Even niet mama zijn, maar even girliethings doen. Dat zijn avonden dat je heerlijk geniet en daarna kom je thuis en geniet je gewoon eens zo hard van je kindje… en je partner.

Een kindje krijgen is vanaf de eerste minuut loslaten

Vanaf de allereerste minuut leer je als mama loslaten. De navelstreng wordt doorgeknipt en je moet leren je kind zijn eigen gang te laten gaan. Elke nieuwe stap van je kleintje, is ook telkens weer als mama een beetje loslaten. En ja, daar heb je het moeilijk mee. In de aanloop van Robbe zijn verjaardag heb ik het een paar keer moeilijk gehad. Waar was mijn baby’tje plots naartoe? Voor ik het beseft had was hij groot! En plots besefte ik maar al te goed… dit is nu mama zijn. Een onvoorwaardelijke liefde voelen voor je kindje, maar tegelijkertijd leer je afstand nemen.

Na de gebeurtenissen van de afgelopen week heb ik mij een paar keer afgevraagd, stel dat dit nu het enige kindje wordt, had ik niet intenser van elk moment moeten genieten? Ik weet dat het antwoord neen is. Ik heb dubbel en dik genoten van elk moment met mijn klein Prinsje. Elke lachje heeft mijn hart gevuld, elke traan heb ik proberen drogen en bij elke stap die hij tot nu toe gezet heeft hebben wij als mama en papa naast gestaan.  Ik weet dat wij het afgelopen jaar ons uiterste best hebben gedaan om de beste mama en papa te zijn die Robbe zich maar kon wensen en ik weet dat we dat ook de komende jaren zullen doen.

Ik besef dat Robbe zijn eigen weg zal gaan. Met vallen en opstaan. En ik weet dat ik als mama en David als papa steeds naast hem zullen staan om hem telkens opnieuw terug te laten opstaan en weer verder op weg te helpen. Ik besef dat ik nog veel traantjes ga moeten laten bij elk moment in zijn leven dat ik hem steeds weer moet loslaten als mama, maar ik weet dat dit niet zal opwegen tegen alle lachjes die deze kleine Prins me nog zal schenken.

Ik besef dat ik gezegend ben met het mooiste dat ik me wensen kon en stiekem zal ik er als mama altijd van genieten als mijn kleine Prins heel dicht bij me aan komt liggen en me laat voelen hoe graag hij me wel ziet…  Wat er ook gebeurt, onze lieve Prins kan rekenen op onze onvoorwaardelijke liefde. Het meest kostbare dat we hem kunnen schenken….
image

 

 





Een emotionele rollercoaster…en plots staat je leven op zijn kop

21 08 2015

Ik heb getwijfeld bij het schrijven van deze blog… niet zozeer bij het schrijven. Want schrijven is voor mij een verwerkingsproces… ik heb vooral getwijfeld voor het publiceren van deze blog. Het is even mijn ziel blootleggen. Maar anderzijds is het ook taboes doorbreken. Eigenlijk ging ik deze week een blog schrijven over 1 jaar mama zijn… maar maandag werd plots alles anders…
Buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, miskramen,… gespreksonderwerpen waar we het liever niet over hebben. Maar wel de dagdagelijkse realiteit…en soms, overvalt het je gewoon. 

De pijn begon zaterdagnamiddag. Ik was samen met vrienden een barbecue aan het voorbereiden. Een jaarlijkse traditie met de vrienden en dit keer een speciale editie, want we gingen ook Robbe zijn allereerste verjaardag vieren. De boodschappen waren gedaan, de taart was gekocht en samen met mijn nichtje gingen we een zwangere vriendin helpen om alles klaar te zetten. We wilden immers vermijden dat zij anders met al het werk zou zitten. Veel werk was het niet als je zo met drietjes bent: patatjes koken, couscoussalade maken, tomaten snijden, worteltjes raspen,….  Plots enkele felle pijnscheuten in mijn rechterzij en onderrug. Bij mezelf dacht ik verdorie, daar is die helse lumbago weer. Ik nam een paar pijnstillertjes en kon rustig de avond verder zetten en met mijn vrienden genieten van een gezellig avond. Robbe zijn oogjes gingen fonkelen bij het zien van zijn allereerste Dinotaart! Na enkele uren stak die pijn toch weer op. Ik kroop thuis mijn bedje in, ervan uitgaande dat het de dag nadien wel beter met mij zou gaan.

image

Zondag is vaak nichtjesdag. Mijn broer en schoonzus komen dan af met mijn 2 allerliefste cutiepies. Meestal een topdagje voor deze fiere tantie/metie. De pijn in de onderrug was al heel wat geminderd. Precies nog wel wat zeer ter hoogte van de lies. Misschien één of andere verkeerde beweging gemaakt dacht ik bij mezelf.
image

In de late namiddag moesten ik en mijn liefje op het verjaardags/40jaargetrouwd feestje van mijn peter zijn. Familie langs de kant van mijn papa. Heb er niet zo heel veel contact meer mee, maar het was wel eens fijn van hen terug te zien. Een beetje nostalgie uit het verleden naar boven halen. Ook een beetje een confrontatie voor mij, want wat lijken er een paar van mijn neven sprekend op de jongere versie van mijn papa! Robbe die genoot van zijn allereerste keer in het springkasteel. Zijn pretoogjes spraken boekdelen…het zou niet de laatste keer zijn dat hij in het springkasteel kruipt!

Tegen de avond stak de pijn weer op. Toen ik in mijn bed kroop heb ik liggen draaien en keren, zoekend naar een manier waarop de pijn draaglijk werd en ik toch wat zou kunnen slapen.. Tevergeefs. ’s Ochtends maakte David zich zorgen. Ik die zo anti-pilletjes ben had ’s nachts om 2 Dafalgans gevraagd en hij zag aan mijn gezicht dat de pijn nog niet weg was. “Moet je niet naar spoed schat?” vroeg hij heel ongerust. Ik lachte dit weg. Maar nee, wellicht die helse lumbago die weer terug was. Vandaag moest er opgeruimd worden en alles klaargezet worden. Morgen was het immers het familiefeestje voor mijn kleine Prins zijn allereerste verjaardag. Dat is toch ook voor de mama een iets wat speciale dag. David belde toch even naar de huisarts. Die zei:” Misschien heeft ze een heuponsteking. 2 dagen regelmatig Dafalgan nemen en als het dan donderdag niet beter is, kom je maar naar hier”. Erg gerustgesteld leek het liefje echter niet. Om hem dan maar te sussen heb ik toegestemd dat we naar de dichtstbijzijnde spoed zouden rijden…niets vermoedend dat binnen enkele uren mijn leven een hele rare wending zou krijgen….

Na 4 uur onderzoek, waar men vermoedde dat ik misschien een blinde darmontsteking of niersteentjes had, werd er een echo genomen van mijn buik. Ik had ondertussen licht bloedverlies en ik was nog aan het denken, jezus, sebiet zitten we hier gewoon op spoed omdat ik pijnlijke maandstonden heb. De buikecho wees niets uit. Alleen zag de dokter wat raar vocht ter hoogte van de baarmoeder. “Mevrouw, zou het kunnen dat u zwanger bent?” “Ik denk het niet mijnheer. Ik neem de minipil, ik geef borstvoeding,…dus bij mijn weten niet”. “Mmm,…ik moet hier een gynaecoloog naar laten kijken” mompelde ze wat bij zichzelf. Ik werd in mijn sexy spoedkleedje teruggestuurd naar de overvolle wachtzaal van de spoedafdeling. Na een halfuurtje komt er een dokter naar me toe met de telefoon in haar handen. “Goededag mevrouw, hoe oud is je zoontje?” Ik antwoord heel trots: “morgen 1 jaar”. Ze herhaalt de boodschap aan de telefoon. Ze knikt wat, ze lacht, ze kijkt naar mij en zegt: “proficiat mevrouw u bent terug in verwachting”.  Wow… daar stond mijn hart even stil. Een volle wachtzaal die je aankijkt.. je ziet die mensen gewoon denken, moet je daarvoor naar de spoed komen?  Mijn liefje en ikzelf in volle verbazing naar elkaar kijken? What did we do it again? (ook Robbe was een welgekomen geschenkje ;)). Plots die flits door mijn hoofd…maar waarom dan zoveel pijn? En dat bloedverlies dan?  Even later word ik naar de gynaecoloog gebracht. Een halfuur dat er van alles door je hoofd raast. 2 kindjes… Tuurlijk wilden we dit, maar zo snel? Waren we hier wel klaar voor?

En toen die inwendige echo. En de woorden… we vinden geen vruchtje mevrouw. Paniek… hoe kan dit? Volgens mijn bloedwaarden ben ik minstens 5 weken ver? Het harde verdict: er zijn twee opties: een buitenbaarmoederlijke zwangerschap of u deed een miskraam. Een heel kleine waterkans dat we er toch gewoon te vroeg bij zijn en daardoor nog geen vruchtje kunnen zien. Maar we vermoeden gezien de pijn en het bloedverlies een miskraam. We willen echter geen risico nemen,het kan ook nog altijd een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn en dit kan levensgevaarlijk zijn voor u. U blijft een nachtje ter observatie.  Plots kwamen alle tranen boven… neen dat kon niet. Mijn lieve kleine prins zou morgen 1 jaar worden. Ik wil als mama zijn feestje gaan voorbereiden…  David die me troost… je gezondheid gaat nu voor schat. Wat is Robbe ermee als zijn mama ligt af te zien van te pijn of er straks gewoon niet meer is… harde woorden, maar ik besef dat ze de realiteit zijn… ok… er zit niets anders op… Een nachtje ziekenhuis dan maar.  De pijnstillers doen wel eindelijk zijn werk. De zeurderige pijn in mijn zij is weg. Afscheid nemen van mijn 2 Koningskes.. nachtje alleen, bah, ik hou er echt niet van…

De volgende dag “goed” nieuws. Het zwangerschapshormoon in het bloed is gedaald. Alles wijst nu op een miskraam, u mag naar huis mevrouw. Euh, ok…dat was het dan. Eerst de euforie..en plots is het weg. Ik besef bij mezelf dat ik me nog gelukkig mag prijzen. Ik kom thuis en kan mijn zoontje knuffelen. Er zijn vrouwen die nog geen eerste kindje hebben en hier ook door moeten. Je verlaat de materniteit met huilende baby’s op de achtergrond en zelf met lege handen. Serieus, waarom heeft daar nog geen enkel ziekenhuis verder over nagedacht? Ook de dag ervoor was ik het onderzoekslokaal in snikkende tranen buitengekomen toen ik het nieuws kreeg dat ik dan toch niet zwanger was. Dan moet je nog even in de wachtzaal plaatsnemen… omringd door 3 zwangeren vrouwen die je onderzoekend aankijken. Voor mij een confrontatie, maar wellicht ook voor hen. Misschien moeten de ziekenhuizen toch maar proberen hier rekening mee te houden. Die confrontatie kan je best missen als je net een kindje, hoe klein ook, verloren bent. Toch lukt het voor mij om dit wat te plaatsen. Het vruchtje heeft het niet gehaald, dat is teken dat het zo moest zijn… er was wellicht iets fout. Ik mocht nu naar huis en dankzij de goede zorgen van mijn mama, broer, schoonzus en David werd alles toch klaargezet om het feestje van mijn zoontje te laten doorgaan. imageDit maakte voor mij heel wat goed. Robbe zijn stralende snoetje bij het zien van de taart en de mooie cadeautjes die hij kreeg. Dit was intens geluk. Ik had net nieuw leven moeten afstaan, maar ik wist dat ik mijzelf gelukkig moest prijzen met wat ik wel in handen had. Deze kleine Prins.
image

Maar ook de papa had nog een kleine verrassing in petto. Het waren een hele rare afgelopen 48uur geweest en de ware liefde..die is er in voor- en tegenspoed. Dus besloot hij door de knieën te gaan… en mij de mooiste vraag te stellen die ooit iemand mij zal kunnen stellen in deze wereld. Na heel wat gesnotter en gesnik, en een ongelooflijk gevoel van intens geluk kwam er een ja uit. Vanaf nu is het mevrouw Deconinck in spé. Ik ging overgelukkig slapen. Ik knuffelde my husband 2 be en wist dat alles wel goed zou komen met hem aan mijn zij.

DSC_0346 DSC_0347 DSC_0358

Ik moest me donderdagochtend opnieuw aanmelden in het ziekenhuis. Het bloed zou opnieuw gecontroleerd worden. Zwangerschapshormoon zou dan onder de 500 moeten liggen en voila, je kon weer verder met je leven. Oh..zei de dokter, zorg er toch maar voor dat u nuchter bent. Je weet nooit dat we toch een kijkoperatie moeten doen om zeker te zijn dat het niet buitenbaarmoederlijk was en er toch geen schade was. Zucht…

Daar stond ik weer in het ziekenhuis. Bloedafname… en 2 uur wachten. In dat zelfde wachtkamertje als waar ik 2 dagen eerder zat te huilen om kindje dat nooit ter wereld zou komen. Na 2 uur de verrassende woorden van de van assistent. Het zwangerschapshormoon was weer toegenomen en lag 4 keer zo hoog als ze verwacht hadden. We gaan toch even in de baarmoeder kijken of we niets over het hoofd hebben gezien. Weer 5 minuten krijg je een sprankeltje hoop… zou het dan toch kunnen? Maar de gynaecoloog bevestigt snel… Sorry mevrouw… we gaan een kijkoperatie moeten doen. We vermoeden dat het vruchtje zich heeft vastgehecht in je rechter eileider. Als dat het geval is, moeten we kijken hoe groot de schade is, maar de kans is groot dat we je eileider moeten verwijderen. Opnieuw krijg je die slag in je gezicht. 2 dagen geleden kreeg ik te horen dat ik een vruchtje verloor, vandaag krijg ik te horen dat ik een hele eileider ga verliezen? Ik zou nog diezelfde dag om half 7 geopereerd worden. Dat werden nog 4 lange uren waar er van alles door je hoofd spookt. Alleen maar slechte dingen natuurlijk… heel wat tranen… en toch probeer je je sterk te houden.

Ik werd naar het OK gebracht. Plots begon ik te panikeren. Wat als het fout liep? Wat als het vruchtje in de eileider zo groot was dat ik zo dadelijk teveel bloed zou verliezen? Wat als ik het niet zou halen? Moest Robbe dan verder zonder mama? Zou hij zich hoe dan ook nog maar herinneren wie ik ben en hoe graag ik hem zag? Moest mijn husband 2 be dan alleen verder? Heel veel tranen. Troostende woorden van de anesthesist en de verpleegsters. Alles komt goed juffrouw… je bent omringt door de beste. Stiekem denk ik vreugdevol bij mezelf, binnenkort kan ik zeggen: mevrouw…

Ik word wakker op recovery. Gek, ik heb van mijn overleden vader gedroomd. Lang geleden dat ik hem nog zo dicht bij me heb gehad. De verpleger komt me ook vragen of alles in orde met me is. Heb blijkbaar ook tijdens het wakker worden heel vaak het woordje papa uitgesproken. Blij dat mijn lieve engel altijd op mijn schouder zit… vooral blij om terug naar mijn 2 lieve schatten te kunnen. De assistente komt snel nog even terug kijken. Ze bevestigt me dat de eileider verwijderd is. Het was echt nodig mevrouw… er zat al bloed in je buik. We moesten echt geen 24 uur langer gewacht hebben of dit had veel slechter kunnen aflopen. Bam… ik word voor de 4de dag op rij hard in mijn gezicht geklopt.

Ik kom terug op de kamer en krijg zowel fysiek als mentaal een stevig klopje. Ik voel me gefaald door mijn eigen lichaam. Ik maak me zorgen over mijn verdere kinderwens. Ik wil sterk zijn maar vind de moed niet… Ik zoek steun bij mensen die iets gelijkaardigs hebben meegemaakt en dat zijn er meer dan ik dacht. Ze begrijpen de gevoelens die ik beschrijf. En ik besef plots, hoe alleen je je kunt voelen bij zo iets.  En hoeveel onbegrip er vaak is. Een miskraam? oh maar nog zo klein? of: je hebt toch nog een eileider over? Allemaal goed bedoelde opmerkingen, maar op dat moment gaan er heel wat andere gedachten door je hoofd. Al sinds donderdagnacht voel ik me in de steek gelaten door mijn lichaam, al sinds donderdag maak ik me zorgen, wat als die rechter eileider nu eens de succesvolle eileider was? Wat als we 24uur later waren geweest,… Een andere beproeving voor mezelf, toegeven dat ik op dit moment niet sterk genoeg was om me sterk te houden. Even dat masker moest laten vallen. Toegeven dat ik niet anders kon dan hulp vragen, niet voor mezelf kunnen zorgen, maar erger… niet voor mijn lieve Prinsje kunnen zorgen. Traantjes gingen de vrije loop. Husband 2Be die me opving, maar ook niet de juiste woorden vond om me van dit vreselijke ellendige gevoel af te helpen.  Ik sprak met mensen die door hetzelfde gingen. Gelijkaardige gevoelens kwamen naar boven en ergens deed dit deugd.

Vrijdagnamiddag kwam de dokter nog even langs. Al mijn vragen kwamen naar boven. Kan ik nog kinderen krijgen? Ja hoor… het zal misschien wel wat moeilijker gaan. Kan dit opnieuw gebeuren? Ja en de kans is zelf groter een volgende keer. Bij het minste vermoeden dat u zwanger bent, moet u op controle om te kijken of het niet opnieuw buitenbaarmoederlijk is. Twee antwoorden die ik liever niet had gehoord. Twee antwoorden die weer voor heel wat onzekerheid zorgen.

Vrijdagavond. Ik zit in mijn zetel en denk na over de afgelopen 5 dagen. Een rollercoaster aan emoties. Van intens geluk naar intens verdriet, van zekerheid naar onzekerheid. Ik kijk gelukkig naar mijn kleine Prins en grote Deconinck. Ik weet dat ik mezelf gelukkig kan prijzen. Dat er daarbuiten heel wat vrouwen lopen met een nog groter intens verdriet. Vrouwen die een miskraam hebben gehad, vrouwen die meer kwijt zijn dan alleen een eileider, vrouwen die al een hele tijd proberen om zwanger te geraken maar waar de natuur op zich laat wachten, vrouwen die hun kinderwens voor altijd hebben moeten opbergen… Vrouwen die heel vaak botsen op een maatschappij met heel wat onbegrip voor het intense verdriet dat er achter deze strijd schuilt. En net voor deze vrouwen leg ik vandaag mijn ziel bloot. Op vijf dagen is er heel wat veranderd in mijn leven. Op vijf dagen werd ook ik een andere vrouw.

Het schrijven van deze blog deed me deugd. Het hielp me om de gevoelens van de afgelopen dagen wat te plaatsen. Maar ik ben een open boek. Lang niet iedereen is dat. Net voor die vrouwen wil ik vandaag deze blog schrijven en hoop ik hen via deze weg een hart onder de riem te steken en hen te zeggen… jullie staan echt niet alleen in jullie strijd.

Ik wil via deze weg ook de vele vrienden bedanken die mij de afgelopen dagen een hart onder de riem staken! De vele lieve woorden, de bezorgde berichtjes, de vele virtuele knuffeltjes en zoentjes,… ze deden me enorm veel deugd. De sociale media zorgen ervoor dat mensen asocialer worden hoor je vaak… het tegendeel werd voor mij de afgelopen dagen bewezen. Mijn vriendjes stonden er voor mij. Sommigen waarvan ik dacht die zullen er staan, stonden er dan weer niet… maar ook dat is voor mij een onderdeel van dit leerproces.  Mijn lieve familie en vrienden die me een hart onder de riem staken… jullie zijn goud waard! ❤

En nu… ga ik genieten van mijn Kleine Prins. Iedereen zou moeten genieten van wat wel hebben. Vaak is dat meer dan we denken.  Ook ik ga proberen terug op zoek te gaan naar dat intense geluk gevoel waarmee ik dinsdagavond ging slapen. Ook al besef ik… dat ik de komende dagen en weken nog een intense strijd met mezelf zal moeten leveren…

 





Een baby in een doos…

9 02 2015

De roze doos. Ze bestaat al jaren en het hoort bij de kraamtijd. We zijn allemaal dolgelukkig met die doos vol… kortingsbonnen die je de helft van de tijd vergeet op tijd te gebruiken…

Vorige week las ik deze blog http://www.fittevrouwen.nl/zwanger/waarom-finse-babys-een-kartonnen-doos-slapen/.

Buiten het feit dat ze in de Scandinavische landen veel meer tijd geven aan vader en moeder om met hun pasgeboren kindje door te brengen, staan ze ook als “verzorgingsstaat” een stapje voor.. Het idee is alvast mooi…alle kinderen een gelijke start geven, want laat ons eerlijk zijn.. Niet elk kindje heeft het geluk van onze Robbe om in een warm gezin op te groeien, zonder al te veel zorgen… En niet iedereen heeft dit heerlijke zicht ’s ochtends bij het wakker worden 😉

2015-01-23 19.47.35





Druptet, hete boelie en tettekespap…

4 02 2015

Mijn derde werkdag bij de FOD Financiën. De kop is eraf en ik heb het overleefd ;). Alle gekheid op een stokje, ik ben nu in het midden van de werkweek en de tijd vloog voorbij. Een goede sfeer en sympathieke collega’s maken de kans op succes natuurlijk alleen maar groter. En bovendien… leer ik enorm veel bij. Ik heb mijn beeld de voorbije dagen al wat bijgesteld (op de positieve manier), dus we gaan de goede kant uit!

Bovendien werd vandaag bewezen, het meest leer je bij tijdens informele momenten. En vandaag was een topdag in het leren van nieuwe dingen. Zo leerde ik onder meer dat de spraakherkenning van je gsm zonder enige moeite “hottentottententententoonstelling” herkent en correct schrijft, dat slechte cijfers voor de NMBS in het groen worden gezet, dat stovers met karnemelk (West-Vlaams gerecht)”tettekespap” wordt genoemd.

Maar dé woordjes van de dag? Druptet en hete boelie. De druptet is de chauffeur voor je die vééééél te traag rijdt. In plaats van “godverdomme” te roepen, of “eikel”… hou het proper… noem hem/haar druptet! En de hete boelie? Dat is de ongeduldige chauffeur die achter je rijdt en bijna aan je bumper kleeft..  Zo kom je natuurlijk snel tot de conclusie… de druptet en de hete boelie samen.. geven verkeersagressie :).

En toen kwamen we tot de eindconclusie… subtiele verwijzingen naar seks in de communicatieboodschap, het werkt… of waarom heb je anders op deze link geklikt?

Voetnoot: dank aan de collega’s voor de input van deze middag. Om de privacy van iedereen te bewaren, noem ik natuurlijk geen namen 🙂





Borstenbaby of flessenbaby?

23 01 2015

Mijn vorige post “De carrière mama of de mama carrière” kreeg heel wat reacties. Een herkenbaar verhaal voor vele mama’s, maar ook het zinnetje over “als borstvoedende mama…” kreeg, dat had ik kunnen voorspellen de nodige reacties.

Elke mama neemt een aantal keuzes wanneer het kleine ukje ter wereld komt: borstvoeding of flesjes, draagmama of enkel de buggy, wegwerpluiers of herbruikbare luiers, papjes voeding of à la rapley,… en plots lijken er dan ook 2 clans te ontstaan, tussen zij die het wel doen en zij die het niet doen.

Net zoals je “borstmannen” en “kontmannen” hebt, heb je tegenwoordig ook “borstenbaby’s” en “flessenbaby’s”. Zelf heb ik gekozen om een borstvoedingsmama te worden en van Robbe een borstenbaby te maken. Ik heb nog geen moment spijt gehad van die keuze. Het is een heerlijk gevoel, je kleintje groot zien worden en dat letterlijk dankzij jou. Het meest natuurlijke wat er is en toch ben ik er de voorbije maanden van verschoten hoeveel scrupules er nog bestaan bij heel veel mensen als je zegt “ik ga Robbe eten geven” en ze plots zien dat je je blouse gaat open maken. Ik gebruikte altijd wel zeer discreet de borstvoedingscover. Niet zo zeer omdat ik mezelf schaamde, wel omdat ik het wil respecteren dat sommige mensen het moeilijk hebben bij het idee dat er een baby’tje aan mijn borst hangt en oh…je toch wel een klein stukje van mijn tiet te zien gaat krijgen. Neem van mij aan, met een goede borstvoedingsbh, zie je al evenveel als dat je zou zien als ik in bikini ga zwemmen…. Ondertussen ben ik al op mijn gedacht teruggekomen. Niet dat ik nu te pas en te onpas mijn tieten laat zien, maar ik probeer gewoon op een discrete manier te voeden, zonder dat mijn kleine man onder een groot doek ligt te worstelen. In het begin vond ik het ook zo erg niet dat Robbe onder dat doek lag, hij was maar in 1 ding geïnteresseerd en dat was in die melk die uit de borsten kwam, maar ondertussen wil mijn kleine man ook graag rond kijken en ontdekken… waarom zou ik hem dan een kwartier lang verstoppen onder een groot doek?

Gek eigenlijk dat mensen daar zo preuts om kunnen doen. De arts die me opereerde aan mijn gal kwam de kamer binnen op het ogenblik dat ik Robbe eten aan het geven was. De man wist niet waar kruipen toen hij zag dat mijn kleine man van mijn tieten lag te genieten. Beseft die man eigenlijk dat ik mij het meest van al zou moeten schamen? Want ik denk dat hij tijdens mijn operatie wel meer dan alleen die tieten zal gezien hebben ;).

En dan krijg je de discussies: neemt hij nog altijd de borst? Zou je niet beter het flesje nemen? Slaapt hij nog niet door, geef hem eens een dikke fles! En plots lijkt er een borsten- en flessenclan te ontstaan. Best wel gek, want ik vermoed dat elke mama gewoon het beste voor heeft met haar kind. Heb ik een probleem met mama’s die geen borstvoeding geven?  Vind ik hen slechte mama’s omdat ze de borstvoeding geen kans hebben gegeven of niet volgehouden hebben? Denk ik dat hun kindjes iets te kort komen omdat ze geen borstvoeding krijgen?  Neen. Elke mama moet gewoon zelf keuzes maken en doen waar ze zichzelf goed bij voelt. Maar net zoals bij de carrière mama of de mama carrière is het weer de maatschappij die ons vaak in een hoekje wil duwen. Oh je bent een flessenmama, oh je bent een draagmama…. we zijn vooral mama :).

Dat het een actueel thema is, bewijst ook dit filmpje dat momenteel viraal gaat:

En de conclusie is inderdaad: we willen in de eerste plaats vooral allemaal goede ouders zijn. En in plaats van elkaar te bekritiseren, kunnen we elkaar beter helpen en bijstaan met suggesties. Ik was alvast heel blij dat ik de mama’s van Louise,Milo, Febe, Rik, Zoë, Juliette, Thomas, Lucas, Mauro, Liv,Wout,Lana, Joanna, Finne… bij mij in de buurt had voor goede tips en tricks. Want de beste raad, die komt nog altijd van een andere mama. Daarom dat ik heel het idee van “Mommy Wars” maar een raar concept vind… Ik ben blij dat ik met al die mama’s naar de babymassage ging, pannekoeken, wafels en ijsjes ging eten, shoppen, zwemmen,… ipv er oorlog mee te voeren.

Dus ja ik ben een borstvoedende draagmama, maakt mij dat een betere mama als mama’s die een andere keuze maakten? Ik denk het niet…maar voor Robbe ben ik sowieso…de beste mama in de wereld :).