Deze blog is verhuisd…

15 07 2016

Tijd voor een nieuwe uitdaging… tijd voor een nieuwe stap.

400dpiLogo

DDDSJ-Consultancy is geboren.

Blijf op de hoogte over mijn nieuwste hersenspinsels: http://SJDeputter.dddsj.be 

Meer informatie over mijn bedrijf: http://consultancy.dddsj.be





De vage grens tussen de valkuil en de springplank

22 04 2016

Vandaag verscheen het opiniestuk van Elke Wambacq in de Tijd. Even later werd het ook opgepikt door Het Laatste Nieuws en de Standaard. Het verhaal van de 10 kleine negertjes,… een verhaal over overheidsstrijders, een strijd naar een efficiënter beleid en bestuur, een strijd naar een innovatieve overheid en nieuwe overheid… en strijd naar er staan ten dienste van de burger, het verhaal van de dinobusters, het verhaal van Club35, ons verhaal, mijn verhaal….

Elke heeft precies omschreven hoe we het hebben meegemaakt. En hoewel je het van dichtbij hebt beleefd komen de woorden, zwart op wit, plots hard aan. Elke’s verhaal lezen bracht heel wat stil, misschien wel diep weggestoken, verdriet naar boven. Verdriet… en ontgoocheling. Ontgoocheling omdat je mooie dromen hebt moeten loslaten.

Vooral de passage  “De ene ambtenaar wordt plots bij het huisvuil gezet en in de structuur overbodig gemaakt. De andere krijgt een gesprek onder vier ogen met de mededeling dat het gedaan moet zijn met de rebel uit te hangen.” bracht heel wat emoties naar boven. Want rebels… dat waren we. Maar niet omdat we rebels wilden zijn..wel omdat we geloofden in het verhaal dat we wilden vertellen. 

Toen ik in 2011 de titel kreeg van “hipste ambtenaar van de 21e eeuw” was dat tegelijk een zegen en een vloek. Het was een springplank, want het heeft voor mij vele deuren geopend. Het zorgde ervoor dat ik een platform kreeg om mijn verhaal te brengen, het zorgde ervoor dat ik op korte tijd heel wat mensen leerde kennen die hetzelfde verhaal wilde brengen, het zorgde ervoor dat er wat meer naar mijn verhaal geluisterd werd, het zorgde ervoor dat ik heel wat nieuwe vrienden leerde kennen die dezelfde passie deelden. Tegelijkertijd was het een valkuil. Mensen die me vertelden dat “hip” zijn nog niet betekende dat ik ook al maar iets bewezen had in mijn carrière, mensen die met vooroordelen – zonder mij te kennen- dossiers die van mijn hand kwamen blokkeerden, mensen die me zagen als de vijand zonder eigenlijk goed te weten waarom en mensen die me koudweg vertelden: “Let maar op, want hoge bomen vangen veel wind”.

Bij de start  van het realiseren van onze droom zat ook ik in een glazen kooi. Financieel gevangen, emotioneel gebonden en de waarschuwing krijgend: “Weet waar je aan begint meisje.” Pijnlijk om toen de beslissing te nemen dat je sommige dingen maar beter loslaat. Blij dat mijn 2 partners in crime toen wel hebben doorgezet ;).

En dan toch dat dubbele gevoel bij het artikel. Neen, we mogen de strijd niet opgeven. En neen, we hebben die strijd ook niet opgegeven. Maar we zijn ons op een ander manier gaan wapenen. We moeten ook eerlijk durven toegeven dat onze wereld waarin we vertoefden nog niet klaar was voor ons verhaal. We dachten dat het dinotijdperk ten einde was, maar eigenlijk zaten we er volop in. Dat besef kwam pas later.

En toch is het allemaal niet voor niets geweest. We hebben een aantal mooie dingen kunnen realiseren. We hebben mensen doen reflecteren. We hebben mensen doen praten.  En dat zie ik nu ook als ik alle reacties lees op Elke’s moedig opiniestuk. Plots maken we mensen wakker. Plots staan er nog een aantal moedige strijders terug recht. En dan weet je…de strijd is nog niet gestreden.

En terwijl ik dit schrijf, besef ik dat het fout is om te spreken over een strijd. Het is eerder een… vereffenen van het pad. Het is eerder een zoektocht naar de brug die ons met elkaar gaat verbinden. De vraag is niet meer of het moet gebeuren en hoe? Maar de enige vraag die nog is rest is… wanneer.

En hoewel de titel  “hipste ambtenaar” de afgelopen jaren soms een springplank was, maar vaak ook een vloek… blijf ik vandaag met trots zeggen: ik ben de hipste ambtenaar van de 21ste eeuw. Ik ga met plezier werken, ik ben een fiere conversationmanager van een overheidsdienst in volle verandering. Ik ben een ambassadeur, niet alleen voor de FOD Financiën, niet alleen voor de FOD Economie (die ik nog steeds in mijn hart draag), maar van heel de Federale Overheid. Ik blijf een fiere ambtenaar. Ik blijf samen met zoveel anderen geloven in een overheid die efficiënter kan werken, ik blijf geloven in een overheid die over de muren heen denkt, ik blijf geloven in een overheid die de innovatieve weg op gaat…  Ik blijf geloven in het feit dat wij er zijn “ten dienste van”.  En… Ik ben niet niet alleen.

Voor de 10 kleine negertjes, voor de moedige Elke en Nancy die hun nek bleven uitsteken, maar voor al die moedige strijders die elke dag opnieuw met kleine stapjes terrein trachten te winnen… bedankt en een immens groot respect! #IAMbtenaarProud2BE

 

 





Voor niets gaat de zon op….

12 02 2016

Een uitspraak die mijn vader vaak gebruikte om mij duidelijk te maken dat ik bij “gratis” mezelf altijd kritisch moest afvragen, hoe “gratis” is die gratis en wordt er van jou in ruil echt niets verwacht? En… “Voor niets gaat de zon op”, is precies wat ik dacht toen ik het artikel “Nieuwe sociale media-rechtszaak op komst?” las.

privacy2Velen van ons maken gretig gebruik van de sociale media: op Facebook plaatsen we foto’s om aan onze vrienden en familie te laten zien hoe goed het met ons gaat en we blijven dankzij Facebook in contact met mensen die we anders al lang uit het oog waren verloren, op Twitter kunnen we vrij kritiek geven op alles en iedereen die vroeger veel onbereikbaarder waren en op Pinterest doen we tal van ideeën op voor ons interieur, in de keuken, feestjes, etc. En dat allemaal… gratis. Of dat denken vele van ons toch.

Ik moet dan altijd een beetje lachen als ik, zoals in bovenstaand artikel, lees dat onze ministers een einde wil maken aan het misbruik van deze sociale netwerksites. Ze gebruiken de persoonsgegevens voor commerciële doeleinden en zijn daar onvoldoende transparant over en daarom…  zullen we ze boetes opleggen. Facebook heeft zijn eerste stappen al gezet om onze privacy te beschermen. Als je geen Facebookaccount meer hebt, kun je nu ook geen profielen meer bekijken. Heel wat gemor bij mensen die wel dagelijks naar de Facebookpagina van hun favoriete zender gingen kijken. Mocht ik Facebook nu zijn, ik zou Facebook gewoon betalend maken in België als jij niet wil dat je gegevens voor commerciële doeleinden gebruikt zal worden. Hup, alweer veel gemor voor de mensen, want dat zou toch een gratis dienstverlening moeten zijn? Dank u wel mijnheer de minister.

 

Misschien moet de politiek in plaats van hun tijd en energie te steken in nutteloze rechtszaken, misschien eens tijd steken in een algemene herziening van onze wetgeving? Al meermaals is immers gebleken dat deze volledig achterhaald is aan onze huidige maatschappij. Hoe zeer kun je iets nog privé noemen, als je het op je eigen online profielpagina gooit? Misschien moeten we ons onderwijs aanpassen en ervoor zorgen dat mediageletterdheid mee wordt opgenomen in het lessenprogramma? Misschien moeten we mensen (opnieuw) leren omgaan met informatie en hier met een kritisch oog leren naar kijken? Misschien moeten we onszelf de vraag stellen, vind ik het zo erg om reclame op maat te krijgen? Misschien moeten we zelf eens leren de voordelen af te wegen tegen de mogelijke nadelen en voor onszelf de keuze maken of het de moeite waard is op de sociale media aanwezig te zijn?

En daarnaast stel ik mij vooral de vraag: waarom zijn die sociale media weer de kop van jut? We hebben allemaal wel een klantenkaart van een winkel. Hoeveel van die winkels houden niet bij wat jij precies in je winkelkarretje legt en hoeveel van die winkels passen de reclame die je in de bus krijgt niet aan aan wat jij maandelijks gaat aankopen? Moeten we die winkels dan ook allemaal achtervolgen? Hoe transparant zijn die winkels over wat er gebeurt met onze gegevens? Uiteindelijk zijn het dezelfde technieken die gebruikt worden.

Is privacy dan voor losers? Neen, dat ga je mij niet horen zeggen. Ook ik vind dat een aantal gegevens geheel privé moeten blijven. Zo heb ik bijvoorbeeld liever niet dat heel de wereld mijn bankzaken kan inkijken of mij live kan volgen terwijl ik een douche neem. Maar dit zijn dan ook geen zaken (ja er zijn er een aantal ;o)), die ik niet op mijn sociale media kanalen deel.
Gaan sommige bedrijven (zowel online als offline) te ver? Ja. Vind ik dat de overheid daar dan niets aan moet doen? Neen, de overheid heeft hier zeker een belangrijke wetgevende rol in te spelen. Maar ik vind wel dat de perceptie moet veranderen. Sociale media zijn té vaak de grote boeman, er wordt de mensen voor ogen gehouden dat sociale media het grote gevaar zijn. Maar is heel die discussie van vandaag geen algemeen marketing probleem? Hoe ver willen marketeers gaan om ons zo veel mogelijk reclame op maat te bezorgen om ons op die manier te overtuigen van nog meer producten te kopen?

Om het heel eenvoudig te zeggen. Wapens zijn niet gevaarlijk, maar wel de persoon die het gebruikt. Moet het wapen dan verboden worden of moet er meer sensibilisatie komen over de gevaren bij de gebruiker van het wapen? Moeten we gebruikers van wapens de nodige opleidingen geven? Moeten we de gebruikers van wapens ook beschermen tegen zichzelf? Just Saying…

 

 





2015… I love you… I hate you

31 12 2015

Het is moeilijk om op 2015 terug te blikken. Ik denk dat 1 woord 2015 kan samenvatten…rollercoaster.

Verdriet en geluk lagen vaak heel dicht bij elkaar.

Mijn laatste dagen bij de FOD Economie. Een voor mij vertrouwde werkplek. Bijna 9 jaar dat kruipt in je kleren. Maar het was tijd voor een nieuwe uitdaging. Bij de FOD Financiën kreeg ik een hartelijk ontvangst en een nieuw hoofdstuk in mijn leven werd geschreven. Spijt van mijn keuze heb ik niet. Ik kwam terecht in een fijn team en ik kreeg opnieuw mijn drive om nieuwe dingen te ontwikkelen. Er bleef maar 1 ding op de loer liggen. Die verdomde burnout die me blijft achtervolgen. Mijn lichaam is op zijn hoede…en misschien maar goed ook.

image

Ik werd 30 jaar in 2015. Mijn liefje zorgde voor een topfeestje!!! Vrienden en familie zorgde voor een super mooie dag. Genoten hebben…gedanst op de tafel naar het schijnt ook :).

image

En toen was er die verdomde/mooie 18 augustus….

Mijn kleine prins zijn allereerste verjaardag! Het moest een mooie dag worden…en deels werd het dat ook. Exact 1 jaar na de geboorte van ons zoontje ging mijn liefje op zijn knie… en daar kwam de mooiste vraag die ik ooit in mijn leven kreeg… of ik de vrouw aan zijn zijde wou worden…. verloofd… a dream coming true…

image

Tegelijk met een droom die uitkwam spatte 2 dagen erna een andere droom genadeloos aan diggelen. Wat eerst gedefinieerd werd als een miskraam bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn. Het vruchtje leefde nog, maar zat jammer genoeg op de verkeerde plaats. Het had geen enkele kans op overleven… Nog maar net beseft dat ik zwanger was van ons 2de kindje of ik kon al afscheid nemen. Mijn eileider was al gesprongen en er zat al veel bloed in mijn buik. Bij het wakker worden kreeg ik te horen dat ik van geluk mocht spreken… het enige wat ik kon denken was..geluk? Omdat ik afscheid moest nemen van mijn schaduwkindje? Voor mij ben ik sinds 2015 mama van twee kindjes… eentje waar ik elke dag ten volle kan van genieten en eentje dat ik altijd zal koesteren in mijn hartje. Stel me in 2016 dus niet de vraag: “En wanneer komt het tweede?” Maar al te vaak stellen  we die, op het eerste zicht, onschuldige vragen: “nog geen kindjes?”, en “wanneer het volgende?”. Vragen die soms heel wat pijn doen… Vragen die sommige wonden alleen dieper maken. Daarom nu een antwoord voor iedereen… Komt er nog een kindje? Graag… maar de natuur heeft alles in de hand…
image

In oktober werden mijn liefje en ik de trotse eigenaars van ons huisje. DDDSJ Castle kreeg een plaatsje op sociale media en zal de plaats worden waar we heel veel liefde en hopelijk wat minder leed zullen delen.
image

En nu staat 2016 voor de deur. Hopelijk een jaar met heel wat mooie momenten en weinig afscheid. Een jaar waar we ten volle kunnen genieten van alle kleine dingen die op ons pad liggen. Een jaar met heel wat warmte en liefde. Een jaar waarin we ons zoontje gelukkig mogen zien opgroeien en hem enkele mooie waarden kunnen meegeven.

Een jaar waarin ik hoop dat sommige mensen hun verstand zullen gebruiken en beseffen dat ze zeer kostbare tijd verspillen aan futiliteiten, eigen belang en een te groot ego. Een jaar waarin ze beseffen dat je die tijd nooit kan terugwinnen…
image

Ik wens jullie een 2016 waarin al jullie dromen werkelijkheid mogen worden. Ik wens jullie een gelukkig en gezond 2016 en vergeet 1 ding niet uit het oog…. Je geluk maak je zelf….





There is no way back…

11 12 2015

Twee maanden geleden schreef ik mijn blog “Back to Business” . Acht weken na mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging ik terug aan de slag. Back to business leek toen een heel toepasselijke titel. Alleen besefte ik toen nog niet dat teruggaan zelf geen optie was. Er is mijn leven voor de buitenbaarmoederlijke en mijn leven na de buitenbaarmoederlijke. Een klein vruchtje van 8 à 9 weken, enkele cm’s die mijn leventje helemaal overhoop hebben gehaald.

Ik ben ondertussen terug aan het werk. En ik heb mijn draai terug gevonden. Maar de ontgoocheling in mezelf en mijn eigen lichaam blijven zo immens groot. De angst dat ik dit verdriet opnieuw moet meemaken zit diep.  Ik probeer iets te begrijpen wat niet te begrijpen valt.  En gelukkig vind ik troost in mijn andere kleine held, mijn kleine prins Robbe die zonder het te beseffen al de traantjes kan drogen en dan prijs ik mezelf oh zo gelukkig dat ik tenminste iets heb om mijn troost in te vinden. Jammer genoeg zijn er heel veel mama’s met schaduwkindjes die van de ene ontgoocheling in de andere blijven vallen en die stilaan elk sprankeltje hoop verliezen. Een enorm respect heb ik hiervoor gekregen. En meer dan ooit besef ik dat je dat pas kan begrijpen als je zelf dat akelige pad hebt betreed…

Je mag er niet te veel bij stilstaan en toch op sommige onverwachte momenten betrap je jezelf erop dat je loopt te mijmeren over “wat als”.  Ondertussen zou ik 6 maanden ver zijn… een kinderkamer zou in gereedheid worden gebracht, geboortekaartjes zouden worden gekozen, maar het mocht jammer genoeg niet zijn.

Ik ben niet de persoon die veel wil terugkijken naar het verleden. We leven nu en je moet dromen over de toekomst. Het is alleen soms zo confronterend hoe weinig mensen stilstaan bij het verdriet dat je met je meedraagt. Een verdriet dat niet zomaar verdwijnt. Een verdriet dat moet slijten…maar altijd een deel van jezelf zal blijven. Het deed me de afgelopen maand deugd als mensen me vroegen hoe het nu met me ging. Als ze mij vroegen of ik het al een beetje een plaats had kunnen geven. Soms werd er in alle stilte over gezwegen net omdat mensen niet weten hoe ze met het verdriet om moeten. Maar doen alsof het leven van ervoor zich hernomen had deed vaak nog meer pijn. Want dat leven was er gewoon niet meer.

Heel toevallig kwam ik vandaag dit liedje tegen: http://www.youtube.com/watch?v=2S8elsy11Uc

De tekst vat het zo mooi samen…

Nooit voelden jouw voetjes
waarvoor gras is bedoeld
De warmte van de zon
heb jij nog nooit gevoeld

Je haartjes hebben nooit
gewapperd in de wind
En ik heb geen idee
Welke liedjes jij leuk vindt

Je handjes hebben nooit kunnen spelen
Je beentjes hebben nooit op de wereld gestaan’
Toch hoor jij er altijd bij

Nooit voelde ik jouw liefde
zo sterk als dit moment
een voortdurend warme gloed
waar jij de bron van bent

Ik draag je in mijn hart
mijn kindje voor altijd
en op die manier
raak ik jou nooit kwijt

Liefde geven is jou nu los te laten
Terug te geven aan vanwaar jij ook komt
Toch hoor jij er altijd bij

De ene dag gaat het al wat beter als de andere. Het feit dat ik nu een blog neerpen is duidelijk dat het vandaag zo een ‘andere’ dag is. Het komt misschien door die donkere decembermaanden, geen idee… Maar schrijven blijft mijn manier van verwerken en van de dingen een plaats geven. Ik denk dat ik nog veel zal moeten schrijven om dit te plaatsen… maar ik hoop vooral dat ik nog veel ga mogen lachen en genieten… Elke dag genieten van de kleine dingen die ons gelukkig maken. Elke dag genieten van wat we hebben….

Veel mensen weten vaak niet hoe ze om moeten met dit verdriet… weten niet goed wat je er na al die maanden nog over moet zeggen. Er is geen juist antwoord… Het enige wat mama van schaduwkindjes hopen te krijgen is troost… en begrip.  Hoe klein een vruchtje ook… het was een wezentje… een leventje…een mensje in wording. Je hebt immers niet alleen afscheid genomen van dat kleine wezentje..neen je hebt ook dromen moeten loslaten, een gevoel van hoop en geluk dat je plots op enkele seconden tijd wordt ontnomen waardoor je met een heel leeg gevoel achterblijft. Dank je wel dan ook aan de vele vrienden voor hun steun. Voor het begrip. Dank je wel om er gewoon te zijn wanneer het nodig was. En ik wou dat het zo niet moest zijn, maar bedankt aan die mama’s die dezelfde strijd aangaan en die maar al te goed begrijpen waarom ik deze blog even moet schrijven…

Na het schrijven van mijn eerste blog over mijn buitenbaarmoederlijke viel het mij op hoeveel mama’s met dit stil verdriet achterblijven. Ze praten er niet  of niet meer over omdat ze voelen dat de omgeving nu zo wel iets heeft van “nu zal het wel over zijn”.
Vier maanden na mijn operatie besef ik echter dat het nooit over is.  Besef ik dat het nooit wordt zoals vroeger, want vroeger waren we met 3 in ons gezinnetje… en nu zijn we met 4.

 

 





De wereld staat vandaag even stil…maar het leven draait door.

14 11 2015

image

Net zoals iedereen las ik gisteren en vannacht de berichtgeving over Parijs. De euforie na de overwinning van onze Rode Duivels verdween snel voor ongeloof en immens verdriet. Ook ik besefte plots maar al te goed dat dit de wereld was waarin mijn zoontje zou moeten opgroeien. Een wereld vol haat, geweld en mensen die strijden voor hun eigen geloof.
Ik werd triest bij het het horen van al dat nieuws over de vele slachtoffers. Maar het deed me nog meer verdriet dat mensen deze verschrikkelijke gebeurtenis gebruiken om het vluchtelingendebat aan te kaarten. “Stuur ze allemaal terug… het is de fout van de moslims… we hebben ze zelf binnen gehaald.” Ook dat zijn woorden die me enorm veel verdriet deden vannacht.

Zijn we niet een een beetje egocentristisch en hypocriet? Ik betreur alle slachtoffers, maar waarom schieten sommige mensen nu pas wakker? Omdat het niet meer ver van ons bed is? Beseffen we dat dit dagelijkse kost is in Syrië? Beseffen we dat net dit de reden is waarom die mensen wegvluchten?  Is een mensenleven in Europa dan zoveel meer waard dan een mensenleven in Syrië?

#Prayforparis krijgt een pijnlijke betekenis. De meeste slachtoffers in deze wereld zijn net gevallen door geloofsovertuigingen. Wij katholieken die met onze kruistochten anderen gingen bekeren. Extremisten die met aanslagen hun geloof willen rechtvaardigen. Wil dit zeggen dat we ons geloof moeten verliezen? Of moeten we iedereen die misbruik maakt van zijn geloof om dit geweld te rechtvaardigen veroordelen. Is er ook maar 1 God in deze wereld die wil dat we elkaar afslachten? Zijn de moslims niet de grootste slachtoffers van dit geweld?

Ongelukkig werd ik van alle berichten…maar besefte plots dat we moeten relativeren…of toch proberen..  in 14-18 dachten onze voorouders dat de wereld om zeep was…. in 40-45 dachten ze dat opnieuw…Ook onze voorouders hadden schrik voor de toekomst van hun kinderen en hadden schrik voor wat nog komen moest.

Elk tijdperk kent zijn extremisten..elk tijdperk kent zijn leed. Laat ons dus vooral werken aan de positieve zaken in de wereld en laat ons onze kinderen de juiste normen en waarden van verdraagzaamheid meegeven. Moeten we niet nadenken hoe het komt dat IS onze jongeren zo ver krijgt om mee te strijden? Zal het sluiten van de grenzen het probleem oplossen? Moeten we ons in de huidige beschaving niet vooral afvragen hoe we het internationale probleem van cybercriminaliteit moeten oplossen?

Mensen in nood hulp weigeren maakt van ons niet beter als extremisten. Elke moslim en vluchteling bestempelen als terrorist zorgt ervoor dat we dezelfde fout maken als de extremisten.

Laat ons vandaag vooral even stilstaan bij alle slachtoffers van geweld op deze wereld en laat ons vooral genieten van elk geluk dat wij hier in handen hebben. Laat ons vandaag doen wat de slachtoffers niet meer kunnen doen…. genieten van al dat kleine geluk in de wereld….Genieten van elkaar #prayforparis.

Mijn groot geluk toverde vanmorgen alvast een glimlach op mijn gezicht…

image





Back to business…

4 10 2015

8 weken na het verlies van ons vruchtje ga ik morgen terug aan de slag. Hoewel ik de voorbije weken echt uitkeek naar deze dag, moet ik toegeven dat ik vandaag met heel gemengde gevoelens rondloop. Ik moet vooral aan mezelf toegeven dat ik niet durf zeggen dat ik er ook echt klaar voor ben.
De afgelopen week heb ik geprobeerd weer wat actieve activiteiten op te nemen en telkens merkte ik dat mijn lichaam na een halve dag inspanning, heel wat moest recuperen. Ook dat zorgde ervoor dat naarmate maandag dichterbij kwam ik mezelf meer en meer ging afvragen of ik er wel klaar voor was.
Ook de dokter liet duidelijk haar twijfels blijken. Ik moest vooral naar mijn lichaam luisteren zei ze. De kans dat de burnout van 2 jaar geleden zou hervallen is immers groot….

Maar mijn hart en willetje zijn altijd sterker geweest dan het verstand. Dus ik ga morgen terug aan de slag. Ik kijk er naar uit om de collega’s terug te zien, ik kijk er naar uit om verder te werken aan ons project en weer wat nieuwe zaken te lanceren, ik kijk er naar uit om niet meer tussen mijn vier muren weg te kwijnen…

Ik wil iedereen die me de afgelopen weken heeft gesteund en mij de tijd heeft gegeven om alles te verwerken, bedanken! Door bijkomende privé issues was mezelf mentale rust geven niet altijd een optie, maar ik ben heel blij dat ik toen bij vrienden, mijn familie en mijn  verloofde terecht kon om mijn hart te luchten. Ik weet dat elk van hen zich ook zorgen maakt  om mijn eerste werkdagje morgen, maar ik beloof dat ik op mezelf zal letten ;).

Ik heb nog een weg af te leggen vooraleer ik mentaal en fysiek weer op dezelfde hoogte zit als 8 weken geleden, maar ik hoop dat morgen een eerste stap is. Ik hoop dat ik niemand moet teleurstellen…en niet in het minst mezelf.